9 Απριλίου 2017

Ζωής καθρέφτης - 15ο Συμπόσιο Ποίησης.


Λύπες και χαρές,
άσπρισαν τα μαλλιά σου
Ζωής καθρέφτης.

Φως και σκοτάδι.
Μάτωσε η καρδιά σου.
Αναπολήσεις.

Να μην ξέρεις που
αρχίζει και τελειώνει
το χθες, το αύριο.

Μαύρο και λευκό.
Ανθρώπινα τα λάθη.
Ποιος κλαίει? Άκου!

Δρόμος σκοτεινός
η ζωή του καθενός.
Ακατόρθωτο.

Παλεύεις μόνος.
Ανθισμένοι γκρεμοί,
μην πέφτεις! Σήκω!

Ο ήλιος λάμπει,
καινούρια μέρα πάλι
θα ξημερώσει.

Τρέξε, χόρεψε,
τραγούδησε, αγάπα!
Μην τρελαίνεσαι!

Γέλασε, νιώσε!
Η ζωή έχει πλάκα
Διασκέδασέ την.


     Ένα καλωσόρισμα στην Άνοιξη και το σπουδαίο δώρο της Ζωή έγιναν το έναυσμα για το 15ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας. Την ευχαριστώ πολύ για την ζεστή φιλοξενία της, για μια ακόμη φορά, καθώς και όλους τους φίλους που συμμετείχαν σ΄αυτό!
Καλή Μεγαλοβδομάδα, με πολλή αγάπη και κατάνυξη γύρω μας και μέσα μας!

6 Απριλίου 2017

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη - Ενωμένοι για καλό σκοπό!



     Δεκαοχτώ bloggers γράψαμε 24 ιστορίες για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.

     Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος".

     Στο e-book θα διαβάσετε ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές, ποιήματα, με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό, γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.


     Για να αποκτήσετε το e-book, αρκεί να στείλετε, όπου εσείς επιλέξετε και σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, ένα δέμα με ό,τι μπορείτε απ΄όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος". Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας. Μπορείτε να τις διαβάσετε στον υπολογιστή, στο κινητό ή στο tablet.

                                Εικόνα εξωφύλλου e-book: Χριστίνα - Andromeda My Galaxy

     Δείτε αναλυτικά τις δράσεις, τις εκδηλώσεις και τις έκτακτες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας εδώ και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος" εδώ.

     Πάγιες ανάγκες Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος":

  • σχολικά βοηθήματα
  • παιχνίδια,
  • παιδικές τροφές
  • παιδικά ρούχα
  • πάνες
  • τρόφιμα
  • μπαχαρικά
  • μέλι
  • καφέδες (ελληνικός, φραπέ, γαλλικός)
  • γάλα εβαπορέ
  • χαρτί κουζίνας
  • χαρτοπετσέτες
  • πλαστικά πιρούνια και κουτάλια
  • μπολ μιας χρήσης για τη συσκευασία φαγητού
  • γάντια μιας χρήσης
  • αλουμινόχαρτο
  • απορρυπαντικά
  • σφουγγαράκια
  • γκάζι και γκαζιέρα
  • μαρμίτα 150 λίτρων

Κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος"
(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)
Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς, Μεταξουργείο
104 35 Αθήνα.


Πάγιες ανάγκες Κοινωνίας αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος":

  • Τρόφιμα
  • Είδη μπακαλικής
  • Είδη υγιεινής
  • Ρουχαλάκια
  • Παιχνιδάκια
  • Σχολικά είδη
  • Χαρτικά
  • Βιβλία αναγνωστικά
  • Φάρμακα
  • Ό,τι διαθέτει ο καθένας

Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς Γέροντας Παΐσιος,
Κεντρικό κοινωνικό κατάστημα,
Μεγ. Αλεξάνδρου 99,
Τ.Θ. 305 - Τ.Κ. 57500
Τρίλοφος, Θεσσαλονίκη.

     Μην παραλείψετε μαζί με τη διεύθυνση να αναφέρεται πάνω στα δέματα σας τη λέξη blogaki.


     Έχω την χαρά και την τιμή να συμμετέχω βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι σ΄αυτό το μαγικό εγχείρημα κι αισθάνομαι ιδιαίτερα συγκινημένη! Με αφορμή ένα γλυκό ονειρεύομαι ένα κόσμο που είναι αδύνατον να μην υπάρχει! Ή, μάλλον, για να το τοποθετήσω καλύτερα, είναι στο χέρι όλων μας να υπάρξει! Το μυστικό είναι........

     Πραγματικά αξίζει να στηρίξετε αυτό το έργο, βασισμένο σε μια ιδέα της Αλεξάνδρας που επιμελήθηκε και την παρουσίασή του, επικροτώντας τις προσπάθειες όλων μας!


     Για όσους έχουν facebook στη σελίδα του blogaki μπορείτε να ενημερώνεστε για ό,τι νεότερο.

4 Απριλίου 2017

Τα ποντικάκια της χαράς.


     Τα ποντικάκια της χαράς είναι μια παρεΐστικη κοινότητα, που πλέκει... για όλο τον κόσμο. Στην κυριολεξία!

     Όπως αναφέρουν και στο καλωσόρισμά τους "είναι μια ομάδα που προσφέρει πανέμορφα πλεκτά και ζεστά χαμόγελα. Πλέκουμε κάθε φορά για συγκεκριμένα ιδρύματα. Διαλέγουμε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα από ένα, ή και δύο ιδρύματα και πλέκουμε με αγάπη... Συνήθως υπάρχουν οδηγίες για την γραμμή που ακολουθούμε σε κάθε ίδρυμα. Αν πλέξουμε για μεγάλα ιδρύματα με παιδιά, φροντίζουμε να υπάρχει κάποια ομοιομορφία. Αν ο αριθμός είναι πιο μικρός, τότε υπάρχει η ελευθερία στο τι δημιουργούμε και χαρίζουμε με την ψυχή μας, σε αυτά τα παιδιά ή και μεγάλους ανθρώπους. Τα πλεκτά στέλνονται στο ίδρυμα και μετά πηγαίνουν οι ομάδες συσκευασίας, να τα βάλουν στις σακουλίτσες με τις κορδελίτσες τους, τις καρτούλες τους και την τρυφεράδα μας... Οι σακούλες και οι κορδέλες συνήθως δωρίζονται από χορηγούς της ομάδας. Δεκτές και οι προσφορές νημάτων, μιας και έχουμε άτομα που, ενώ θέλουν να βοηθήσουν, απλά δεν μπορούν, επειδή δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα.  Όλοι μαζί μπορούμε, στα σίγουρα... Η αγάπη, η καλοσύνη και τα χαμόγελα, ακόμη είναι δωρεάν κι ακόμη ευτυχώς υπάρχουν..."


     Ανακάλυψα Τα ποντικάκια της χαράς σχετικά πρόσφατα και δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ χαρούμενη που είχα την ευκαιρία, με αφορμή τις γιορτινές ημέρες, να ετοιμάσω δωράκια για δυο μικρά αγγελούδια. Τα δέματα ήδη ταξιδεύουν (αν δεν έχουν φτάσει κιόλας στον προορισμό τους).

     Πρώτη αποστολή, το Αναρρωτήριο (ΠΙΚΠΑ) Πεντέλης, από την ονομαστική λίστα του οποίου επέλεξα ένα αβάπτιστο αγοράκι 5 μηνών. Ζακετάκια, μπλουζίτσες, κουβερτούλες, πιπίλες, καλτσάκια κ.λ.π., ανοιξιάτικα και χαρούμενα θα ήταν ιδανικά, όπως πληροφορηθήκαμε, για τα μωράκια στο ΠΙΚΠΑ. Προσωπικά, επέλεξα, να πλέξω μια...


κουκουβάγια κουδουνίστρα (που θα μπορούσε, όμως, να είναι παράλληλα και κούκλα αγκαλιάς, μιας και το ύψος της είναι περίπου 20εκ.) και να τη συνοδέψω με μια ανοιξιάτικη κουβερτούλα...


και άλλα μωρουδιακά δωράκια.


     Επόμενος προορισμός Το Σπίτι των Αγγέλων στο Ηράκλειο Κρήτης, ένας ξενώνας για κακοποιημένες γυναίκες, μητέρες και παιδιά. Εκτός από πλεκτά, μπορούσαμε να στείλουμε ο,τιδήποτε θα προσέφερε χαρά σ΄αυτούς τους μικρούς αγγέλους. Ο Μάρκος μου, το παιδάκι που επέλεξα, είναι 4 ετών και δεν γνωρίζω τίποτα για εκείνον. Θα ήθελα να πιστεύω, όμως, ότι θ΄ αγαπήσει όσα ετοίμασα γι΄αυτόν και θα τον κάνουν αρκετά χαρούμενο.





     "Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο, δροσερό αεράκι.... Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τα μάτια που τη βλέπουν. Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί, αυτό κάνω και τώρα".

                                                                                                                                  Νίκος Καζαντζάκης.

8 Μαρτίου 2017

Το άλλο μισό τ΄ουρανού.


                                 

     "Η γυναίκα είναι το άλλο μισό τ΄ουρανού", είχε πει κάποτε ο Μάο Τσε Τουνγκ. Είναι? Γιατί αν πραγματικά είναι, αδικείται να τιμάται μόνο μια μέρα το χρόνο σαν μία και μοναδική ημερομηνία στο ημερολόγιο....

5 Μαρτίου 2017

1ο Δρώμενο Χαϊκού - Φευγιό.



Φτερά τα χέρια,
σύρματα δρόμοι γύρω.
Ελευθερία

Παίρνω ανάσα,
πέφτει η νύχτα, φεύγω.
Να με θυμάσαι.

Ανέμου φιλί
σπρώχνει τα φτερά μου.
Πληγή βαθιά μου.

Κοιτάζω πέρα,
ταξιδιάρικο πουλί
θ΄αρμενίζω.

Ουρανός γυαλί,
δύση και ανατολή
μπροστά μου τώρα.

                                         

     Τα δύο πρώτα Χαϊκού έλαβαν μέρος στο 1o Δρώμενο Χαϊκού της Μαρίας Νικολάου, με αφορμή την αρχική της φωτογραφία. Υπέροχες και ξεχωριστές όλες οι συμμετοχές, σ΄ένα είδος μάλλον άγνωστο στους περισσότερους. Συγχαρητήρια στη Μαρία για την -όπως πάντα- άψογη διοργάνωσή του δρώμενου και τη μύησή μας σ΄αυτό και ακόμα περισσότερα στην Ελένη για την πρωτιά της!

17 Φεβρουαρίου 2017

Με λένε Γιαννούλα. Άσε με λίγο να ξαποστάσω...



Με λένε Γιαννούλα… έτσι… με τ’ όνομα μισό.
Ούτε του πατρός μου ούτε του αντρός μου.
Ή μάλλον Γιαννούλα Κουλουρού, για να δέσει το μηδέν δίπλα στο βαφτιστικό μου.
Όσο μεγάλωνα μεγάλωνε κι ο καημός μου που άντρας στο πλάι μου δεν στάθηκε….
Πόσες φορές με ντύσανε νύφη οι αλήτες…
Πόσες φορές….
Λες και δεν ήξερα…
Μια δυο φορές τους πίστεψα…
Μετά… τα ξέρετε.
Στο τέλος ο Φλεβάρης με τρόμαζε γιατί θυμόμουν όσα έγιναν.
Αυτές οι φωνές τους… και να μη μπορώ να κρύψω τα κλάματά μου.
Αχ…
Πάντα μόνη γύρναγα από τους γάμους μου…
Μόνη κλαμένη και ντροπιασμένη.
Δε βαριέσαι, αυτά έγιναν και δεν ξεγίνονται.
Όχι, δεν τους κρατώ κακία.
Σαν πέρασαν τα χρόνια έπαψα να τον περιμένω.
Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν υπήρξε.
Μόνη γύρναγα απ’ τους γάμους μου, κλαμένη και ντροπιασμένη.
Τι άλλο να σου πω…. κουράστηκα.
Κάθε χρόνο οι ίδιες ντροπές τα ίδια ψέματα.
Άκου αστικός μύθος μια γυναίκα τρομαγμένη και πληγωμένη.
Κάθε γάμος και μια πληγή, τόσο που έγινα ολόκληρη μια πληγή.
Άσε με λίγο να ξαποστάσω.

Η Γιαννούλα η κουλουρού πέθανε μόνη και φτωχή λίγο μετά το 1940 στη κατοχή θύμα του «ντόρου» της εποχής όπου κάποιοι «επώνυμοι πατρινοί» μαζί με κόσμο που όλο κι αυξανόταν της οργάνωναν τους γάμους της, που ποτέ δεν ολοκληρώνονταν. Η δυστυχή γυναίκα βούλιαξε στη θλίψη της, θύμα μπούλινγκ της τότε εποχής.

Την Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα αυτό το ντροπιαστικό έθιμο λογικά θα επαναληφθεί και θα ακολουθήσει γλέντι ως συνήθως.

Η Γιαννούλα παραμένει ΑΔΙΚΑΙΩΤΗ μέχρι σήμερα. Ανήκει στο εικονοστάσι των δικών μου Αγίων και το κείμενό μου -απόσπασμα από την παράσταση βίοι Αγίων- το αφιερώνω στη βασανισμένη της ψυχή.


ΥΓ1. Συμπαθάτε με συντοπίτες καρναβαλιστές. Πίσω από τη γιορτή και το έθιμο(?) κρύβεται μια ιστορία θλιβερή.
ΥΓ2. Οι ευαίσθητες/οι φίλες/οι  βοηθήστε να ακουστεί κι αυτή η άποψη.

                                                                                                            Γιώργος Δίπλας

     ΣΗΜ: Η Γιαννούλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Επρόκειτο για μια φτωχή γυναίκα της Άνω πόλης που έζησε στην περίοδο πριν τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και κύρια δραστηριότητά της ήταν η πώληση κουλουριών, που της εξασφάλιζε τα προς το ζην. Ορισμένοι Πατρινοί εκμεταλλευόμενοι την αφέλειά της και το ευφάνταστο του χαρακτήρα της, της έταζαν πως θα την παντρέψουν με τον πρόεδρο της Αμερικής Ουίλσον. Η σχετική φάρσα περιλάμβανε άφιξη του Ουίλσον με πλοίο στο λιμάνι και άνοδό του στην Άνω πόλη, όπου θα τελούνταν και ο γάμος με τη Γιαννούλα. Η εύπιστη κουλουρού υποδεχόταν τον υποτιθέμενο Ουίλσον, "Ιούλσο" όπως τον πρόφερε η ίδια, τον οποίο φρόντιζαν πάντα να τον ντύνουν με φράκο και ημίψηλο, αλλά ώσπου να αντιληφθεί την ειρωνεία της στιγμής, το πλήθος των συγκεντρωμένων για το γάμο είχε διασκεδάσει με την ψυχή του.

     Κάθε Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα η διασκέδαση χτυπάει στην Άνω πόλη όπου φέτος, όπως και τις προηγούμενες χρονιές, πραγματοποιήθηκε και το έθιμο του γάμου της Γιαννούλας…

8 Φεβρουαρίου 2017

Η βροχή της καρδιάς.


     Πόσο στεγνές και άδειες είναι, αλήθεια, οι καρδιές όταν αρχίζουν και τρέχουν τα δάκρυα? Ή, πόσο γεμάτες καμιά φορά, πόσο πλημμυρισμένες από ευτυχία? Πόσα πολλά μπορούν να σημαίνουν αυτές οι μικρές σταγονίτσες-επαναστάτριες, που ξαφνικά αποφασίζουν να τρέξουν και ανάλογα με τη φόρα τους σε κάνουν να μαντέψεις την αιτία?

     Υπάρχει, άραγε, άνθρωπος που να μην έχει κλάψει ποτέ στην ζωή του? Και από την άλλη, για πόσους διαφορετικούς λόγους μπορεί να κλάψει κανείς, από μουσκεμένα παράπονα και χαρές?  Πόσα γκρεμίσματα ή πόσα χτισίματα, ή, πόσα χτισίματα και πόσα γκρεμίσματα μαζί μπορεί να σημαίνει ένα δάκρυ? Πόσες αιτίες μπορεί να είναι μαζεμένες πίσω από τον αμφιβληστροειδή κι αρχίζει "η ιστορία της βροχής" του καθενός? Και σε τελική ανάλυση, πόσοι διαφορετικοί τύποι δακρύων υπάρχουν? Γιατί, άλλα είναι τα δάκρυα που βιάζονται να πάρουν τον κατήφορο για να ξαλαφρώσει η καρδιά κι άλλα είναι εκείνα που... δειλιάζουν, κυλούν αργά και θυμίζουν παιδί που παραφυλάει να το σκάσει από το σπίτι του, την ώρα που οι μεγάλοι κοιμούνται στο άλλο δωμάτιο.


     Άλλα είναι τα δάκρυα που, ενώ είναι έτοιμα σε ξεγελάνε, απλώς υγραίνουν τα μάτια και ξαναπαίρνουν το δρόμο του γυρισμού. Και άλλα -αχ! αυτά είναι τα χειρότερα δάκρυα!- είναι εκείνα που ο άλλος δεν μπορεί μήτε να δει, μήτε να τα νοιώσει. Είναι τα δάκρυα που μαζεύονται μέσα σου σ΄ένα συμπαγές κομμάτι πόνου, αδιαπέραστο, που δεν μοιάζει με πάγο για να σπάσει και να διαλυθεί κι όμως κλείνουν τόση παγωνιά! Είναι τα στέρεα δάκρυα που "κυλούν" μια ζωή στα μάτια της καρδιάς, που αρνούνται να αποδεχθούν τον πόνο. Ή, μάλλον, που αρνείται αυτός να ομολογήσει δημόσια και ιδιωτικά την παρουσία του. Και επιμένει να κρύβεται καταζητούμενος σε μία μουσκεμένη-αμούσκευτη πόλη...

     Εσείς θα μου πείτε μια ιστορία? Με αφορμή τη φωτογραφία της Ελένης μια πρόκληση, μια πρόσκληση και πολλές ξεχωριστές συμμετοχές. Προλαβαίνεις, αν θέλεις κι εσύ, να λάβεις μέρος.

30 Ιανουαρίου 2017

Το κόκκινο νυφικό (Συλλογικό διήγημα).


    12 φίλοι bloggers με αρχηγό τη Μαριλένα μας, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα νέο συλλογικό δρώμενο. "Το κόκκινο νυφικό" είναι μια ιστορία μυστηρίου. Το πως θα εξελιχθεί? Μόνο ο επόμενος blogger που θ' αναλάβει τη σκυτάλη, γνωρίζει.

     Συμμετέχουν με σειρά εμφάνισης:

 1. Μαριλένα από: https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από: http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από: https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από: http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από: http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από: http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από: http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από: http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από: http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
10. Άννα από: http://kloanna.blogspot.gr/
11. Κλαυδία από: http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
12. Χριστίνα από:  http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

     Το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας μας, θα το βρεις εδώ, φίλε αναγνώστη, γραμμένο από την αγαπημένη Μαριλένα. Το δεύτερο κεφάλαιο ανέλαβε να φέρει εις πέρας η μαγική πένα της Αριστέας. Όσο για μένα, ζητώ την επιείκειά σου καθώς δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένη σε τέτοιου είδους εγχειρήματα! Σειρά, τώρα, έχει το ένα και μοναδικό Πετράδι μας!
     Πέτρα μου, καλή συνέχεια!


     "Μην ταράζεσαι και μη βιάζεσαι, καλή μου! Έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας. Αυτή τη φορά ήρθα για να μείνω, ξέρεις!"
Έβραζε από θυμό, μα συγκρατήθηκε. Ένα παγωμένο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της. "Παλιοθήλυκο! Μικρή οχιά! Θα πάρεις κι εσύ σύντομα το μάθημά σου!"
     Η Άλις το ένοιωσε και ρίγησε! Η συνέχεια προβλεπόταν επικίνδυνα ενδιαφέρουσα. Όμως, ήταν αποφασισμένη να είναι η μόνη νικήτρια, με οποιοδήποτε κόστος!
Στην κορυφή της σκάλας έκανε την εμφάνισή του Εκείνος. Με το ίδιο αυστηρό ύφος. Με τα γνώριμα σκληρά χαρακτηριστικά, την ίδια γνώριμη αδιαλλαξία. Πάλι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι! "Ψυχραιμία, Άλις! Μπορείς!".
"Καλώς όρισες, Άλις! Ελπίζω να είχες ευχάριστο ταξίδι. Βλέπω έγινες σωστή δεσποινίδα! Ελπίζω, βέβαια, να συμπεριφέρεσαι και... ανάλογα!"
"Έμαθα να συμπεριφέρομαι όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις, κύριε! Καλώς σας βρήκα!".

     Το δωμάτιό της είχε παραμείνει το ίδιο. Τα έπιπλα, τα υφάσματα, η μυρωδιά εκείνης, ακόμα και ο ήχος από το γέλιο της την ώρα που ερχόταν να την αγκαλιάσει κάθε βράδυ και να τη βάλει για ύπνο. Με πόση αγάπη και λαχτάρα την έκλεινε στην αγκαλιά της! Είχαν φροντίσει να εξαφανίσουν, μόνο, από κάθε γωνιά του σπιτιού όλες τις φωτογραφίες της! Όμως η αγαπημένη της γκουβερνάντα μις Σάλι, φρόντισε να της δώσει μία κρυφά, λίγο πριν φύγει. Η γιαγιά της συνήθιζε να λέει πως είναι πολύ καλύτερο και πολυτιμότερο το ν΄αγαπάς από το ν΄αγαπιέσαι. Το σκεφτόταν συχνά αυτό σε σχέση με τον πατέρα της. Πάντα ένοιωθε ότι ποτέ δεν καταλάβαινε τι σημαίνει το ν΄αγαπάς! Σίγουρα αγάπη σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Μερικές φορές η αγάπη είναι εκείνη που σε γεμίζει περισσότερο σ΄αυτόν τον κόσμο και μερικές φορές δεν είναι. Μερικές φορές είναι καλή και ευεργετική και άλλες καταστροφική! Άλλοτε, πάλι, είναι δυνατή για να ζει και μετά το θάνατο. Αχ μανούλα! Πόσο αξιολύπητο ήταν το ότι γι΄αυτήν ήταν ένα δωμάτιο με αβάσταχτες αναμνήσεις! Γύρισε στο πλάι και έκλεισε τα βλέφαρά της. Μερικές ώρες ύπνου μετά από ένα τόσο κουραστικό ταξίδι θα τις έκανε καλό. Αύριο, πάλι, είχε τόσα να σκεφτεί.....


     Από μακρυά άκουσε να φτάνουν αμυδρά ήχοι μουσικοί, σχεδόν ξέφρενοι, που της προκαλούσαν μια παράξενη έξαψη κι έδωσαν χρώμα στα όνειρά της. Διάφορα οράματα την ταλαιπωρούσαν. Φωνές και πρόσωπα συγκεχυμένα. Ξύπνησε ξαφνικά μ΄ένα συναίσθημα ανησυχίας. Για αρκετή ώρα δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν ήταν ξύπνια ή κοιμόταν, γιατί ο ήχος από κάποια αδιόρατη φλογέρα αντηχούσε ακόμα διαπεραστικά στ΄αφτιά της. Όταν, όμως, είδε στο πάτωμα τις φεγγαροαχτίδες στο χρώμα του πάγου και το περίγραμμα των γοτθικών παραθύρων, κατάλαβε ότι θα έπρεπε να είναι ξύπνια στην έπαυλη του Κόλντμπερι.  Άκουσε ένα μακρινό ρολόι να χτυπά δύο και ήταν πλέον σίγουρη ότι ήταν ξύπνια. Μια περίεργη, αλλόκοτη μελωδία ακουγόταν ανεπαίσθητα από κάπου.

     Σηκώθηκε νευρικά και άρχισε να βηματίζει στο πάτωμα. Εντελώς μηχανικά πλησίασε το βορινό παράθυρο και κοίταξε έξω στη φεγγαρόλουστη νύχτα, στον κήπο, στη σκοτεινή ήσυχη λίμνη. Στο μεγαλύτερο μήκος της υπήρχαν δέντρα, έτσι ώστε η λίμνη ήταν σκιερή και σκοτεινή ακόμα και στο φως της μέρας. Τα νούφαρα που φύτρωναν μέσα της και τα πράσινα φύλλα με τα κόκκινα λουλούδια τους έκαναν το νερό να φαίνεται πιο μαύρο και δημιουργούσαν την εντύπωση πως ήταν απύθμενη, όταν κοιτούσες το νερό. 

     Ένας μικρός κυματισμός στο νερό φάνηκε στο φως του φεγγαριού, αχνός που δεν υπήρχε προηγουμένως εκεί. Ένοιωσε ανατριχίλα στη θέα του, αλλά χάθηκε πάλι με την ίδια ταχύτητα που είχε εμφανιστεί. Πίστεψε πως τα μάτια της την είχαν γελάσει. Ένας παγωμένος άνεμος την τύλιξε, μια αγωνιώδη συναισθηματική ένταση, μια τρομερή ερημιά ψυχής! Ήταν, ακριβώς, λες κι όλες οι λύπες και οι πόνοι μιας ολόκληρης ζωής είχαν ζωντανέψει πάλι! Μια ανείπωτη μοναξιά, μια βασανιστική επιθυμία επαφής, μια απίστευτη οδυνηρή λαχτάρα, τη συγκλόνισε και την κομμάτιασε. 

     Τραβήχτηκε μακρυά, ριγώντας, με κομμένη την ανάσα. Δάκρυα ξεπρόβαλαν στα μάτια της και τα έκλεισε για να τα φυλακίσει. Και καθώς τα άνοιγε πάλι, μέσα από το θολό της βλέμμα, ένα αδύνατο πρόσωπο... μια ψιλόλιγνη φιγούρα στα λευκά, ένα γνώριμο πρόσωπο γυναίκας με σκοτάδι στη θέση των ματιών και καστανά, ξέπλεκα μαλλιά που έπεφταν υγρά στο πλάι του κεφαλιού, ήταν αυτό που αντίκρισε μπροστά της. "Λατρεμένη μου, μονάκριβή μου Άλις! Γύρισες!"