Draw A Bird Day - April 8th

     Η μικρή 7 χρονη Dorie Cooper που ζούσε στην Αγγλία το 1943, πήγε μαζί με τη μητέρα της στο νοσοκομείο για να επισκεφτεί τον θείο της που είχε τραυματιστεί στον πόλεμο. Η μικρή και παρατηρητική Ντόρι λυπόταν τον θείο της, καθώς ήταν πολύ στενοχωρημένος, αφού του είχαν ακρωτηριάσει το δεξί του πόδι, εξαιτίας  μιας νάρκης στο πεδίο του πολέμου.

     Στη προσπάθεια της να του φτιάξει τη διάθεση, τον παρότρυνε: "Θα σχεδιάσεις, σε παρακαλώ, ένα πουλί για μένα?".

     

     Παρ' όλο που η διάθεσή του μόνο για ζωγραφική δεν ήταν, αποφάσισε να κάνει ό,τι του παρήγγειλε η ανιψιά του. Στο παράθυρο του δωματίου του νοσοκομείου ένας επίμονος κοκκινολαίμης "πόζαρε", χορεύοντας επιδεικτικά. Κι αυτό ήταν το μοντέλο που "ενέπνευσε" τον τραυματισμένο στρατιώτη.

     Σαν είδε το αποτέλεσμα στο χαρτί της "απόπειρας" ζωγραφικής του θείου της με το πουλί, η Ντόρι έσκασε σε αυθόρμητα και δυνατά γέλια, δηλώνοντας πως - αν και δεν ήταν πολύ καλός καλλιτέχνης ο θείος - παρ' όλα αυτά, θα κρεμούσε την εικόνα στο δωμάτιό της. Η ειλικρινής παιδική άποψη και η πραγματική χαρά της, δημιούργησε πολύ καλύτερη διάθεση στον νοσηλευόμενο, όπως και στους υπόλοιπους τραυματίες του δωματίου, που είχαν βάλει τα γέλια με την 7χρονη "αυστηρή κριτικό τέχνης".

     Τις επόμενες φορές που η μικρή Ντόρι ξαναπήγε στον θείο της, στήθηκε ένας ανεπίσημος διαγωνισμός ζωγραφικής από τους τραυματίες στρατιώτες, με σκίτσα, απεικονίσεις και σχέδια πουλιών. Μέσα σε αρκετούς μήνες, ολόκληροι οι τοίχοι του θαλάμου διακοσμήθηκαν με σχέδια πουλιών και η αλήθεια είναι, ότι τα περισσότερα γεννούσαν πολύ γέλιο, κάτι, όμως, που ήταν τόσο καλοδεχούμενο σε ένα τέτοιο χώρο, όπως το νοσοκομείο.

     3 χρόνια αργότερα, η Ντόρι έχασε τη ζωή της από ένα αυτοκίνητο. Στην κηδεία της, το φέρετρό της ήταν γεμάτο με εικόνες πουλιών που είχαν φτιάξει στρατιώτες, νοσοκόμες και γιατροί, από τον θάλαμο όπου βρισκόταν ο θείος της. Από τότε, αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες τιμώντας το κοριτσάκι που έφερε ελπίδα στον θάλαμο όπου βασίλευε ο πόνος, ξεκίνησαν κάθε 8η Απριλίου -που ήταν τα γενέθλια της γελαστής Ντόρι - να ζωγραφίζουν πουλιά. Το παράξενο αυτό "κίνημα" πήρε το όνομα Draw a Bird Day και αναπτύχθηκε μέσω αυτών των στρατιωτών, του ιατρικού προσωπικού και των οικογενειών τους.

     Στις μέρες μας, έφτασε να εορτάζεται παγκοσμίως ως ένας τρόπος έκφρασης της χαράς, για τα πιο απλά πράγματα στη ζωή και ως ένας τρόπος, για να βοηθηθούν οι στρατιώτες παντού, να ξεχάσουν τον πόλεμο, τα βάσανα και τις κακουχίες, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Και συνηθίζεται κάθε 8η του Απρίλη, στη μνήμη της Ντόρι, όσοι γνωρίζουν την ιστορία της, να ζωγραφίζουν ένα πουλί και να το μοιράζονται με κάποιον που επιλέγουν.

Ο ήσυχος κόσμος

Σε μια προσπάθεια να κάνουν τους ανθρώπους
να βλέπονται στα μάτια πιο πολύ,
αλλά και να εξευμενίσουν τους βουβαμένους,
η κυβέρνηση αποφάσισε να διαθέτει
εκατόν εξήντα επτά λέξεις ακριβώς
σε κάθε άτομο την ημέρα.

Όποτε χτυπάει το τηλέφωνο, το ακουμπώ στο αυτί
δίχως να λέω "ορίστε".
Στο εστιατόριο δείχνω με το δάχτυλο την
κοτόσουπα με νουντλς.
Προσαρμόζομαι καλά στον νέο τρόπο.

Αργά το βράδυ τηλεφωνώ στον έρωτά μου
μακριά,
υπερήφανα της λέω "σήμερα
χρησιμοποίησα μόνο πενήντα εννέα.
Φύλαξα τις υπόλοιπες για σένα".

Όταν εκείνη δεν μου αποκρίνεται,
ξέρω πως εξάντλησε τις δικές της λέξεις
κι έτσι αργά της ψιθυρίζω "σ' αγαπώ"
σαράντα εννιά φορές κι ακόμα μία.
Ύστερα από αυτό, απλώς μένουμε κι οι δύο στη
γραμμή
και ακούμε ο ένας τον άλλον ν' ανασαίνει.. 

                                                                             Jeffrey McDaniel - "Ο ήσυχος κόσμος"

My Secret Santa 2023

     Η μυστική ανταλλαγή της Μαριλένας μας ήταν η καλύτερη ευκαιρία και αφορμή να επιστρέψω στην παρέα μας, μετά από απουσία μηνών. Και τα δωράκια που παρέλαβα, τόσο από το αγαπημένο κορίτσι μας, όσο και από τον μυστικό μου Άγιο Βασίλη που ήταν η Mia, έκλειναν μέσα τους κάτι από το μεθυστικό άρωμα των γιορτινών ημερών, μαζί με το μεράκι της δημιουργικότητας. 

    Ένα τετράδιο με την όμορφη χειροποίητη θήκη του και μια επίσης χειροποίητη θήκη για το κινητό μου τηλέφωνο, ήταν τα δωράκια που παρέλαβα από τη Mia μας και την ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο που αφιέρωσε και τη φροντίδα με την οποία τα δημιούργησε!

     Ταυτόχρονα με τα δώρα από το μυστικό μου ταίρι, παρέλαβα και το αναμνηστικό δωράκι της οικοδέσποινας το οποίο λάτρεψα εξίσου, μαζί με τις γλυκές ευχές της!

     Μαριλένα μου, σ΄ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου, για τον τρόπο που μας κάνεις να νιώθουμε ξανά για λίγο παιδιά. Γιατί είναι ωραίο να πιστεύεις, ακόμα κι αν τις περισσότερες φορές υπερτερεί η φωνή της λογικής στην καθημερινότητά σου! Είναι μαγικό να βρίσκεις λόγο σε όσα συμβαίνουν γύρω σου και να συνεχίζεις να ελπίζεις. Να μπαίνεις σε εορταστικό "mood", ακόμα κι αν τα δύσκολα παραμένουν εκεί. Να μπορείς ακόμα να χαμογελάς από κάτι μικρό... μια μελωδία, ένα γιορτινό τραγούδι, ένα στολίδι, ένα άλλο χαμόγελο. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, πάντα "υπάρχουν δυο τρόποι να ζεις την ζωή: ο ένας, λες και τίποτα δεν είναι θαύμα. Ο άλλος, λες και όλα είναι θαύμα".

     Εύχομαι σε όλους σας μια καινούργια χρονιά πρωτίστως με υγεία, γεμάτη με μικρά και μεγάλα θαύματα σε ό,τι ο καθένας σας ελπίζει και ονειρεύεται!

Στιγμές...

 

Aπό στιγμές,
κρατάω μια νύχτα ξάστερη,
ένα φιλί,
ένα τσιγάρο δρόμο.

Δυο λέξεις,
ένα βλέμμα,
ένα «πολύ»,
που δε χώρεσε στο «λίγο».

Ένα «φεύγω»,
ένα «μείνε»
κι ένα «πάντα»
που έγινε «ποτέ»…

Πού πήγαν όλοι?

      Και γύρω σιωπή, ερημιά και βουβαμάρα. Άναψε ένα κερί για συντροφιά κι έλα να κάνουμε τον απολογισμό. Κοίτα συννέφιασε. Τίποτα δεν είναι για πάντα, μα και η πιο δυνατή βροχή θα σταματήσει κάποτε... και η πιο δυνατή μπόρα θα προσπεράσει. Η ζωή είναι λίγο αλήτισσα και συχνά καθόλου δίκαιη. Αρέσκεται στο να παίζει παιχνίδια, να βάζει δύσκολα, τρικλοποδιές κι ακατόρθωτα που και που. Δοκιμάζει αντοχές και υπομονές. Κι όπως υψώνει τοίχους απροσπέλαστους, σου κουνάει επιδεικτικά και τη γλώσσα σαν να σε προκαλεί κοροϊδευτικά: "για να σε δω τώρα, μάγκα μου!"      

     Σου λένε, "μην κλαις, υπάρχουν πιο αφόρητοι πόνοι". Μα δεν ξέρουν για τις νύχτες που σε ξύπνησαν οι κραυγές σου. Γκρίζες οι μέρες, έχουν το χρώμα του φθινοπωρινού ουρανού λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα. Σύρματα άδεια από πουλιά, σκιές σκελετωμένων δέντρων στα τζάμια των παραθύρων, που μπαίνουν απόκοσμα στην κάμαρα, χορεύοντας και τρομάζοντας τα τρυφερά σου όνειρα. Παράθυρα ερμητικά κλειστά. Παράξενη αυτή η ερημιά. Σχεδόν απόκοσμη. Οι πολυκατοικίες ακατοίκητες, λες και οι δρόμοι άδειοι. Αν βάλεις μια δυνατή φωνή στη μέση του δρόμου, εκτός από τον αντίλαλο που θ΄ακουστεί, λες να τρέξει κάποιος? Σίγουρα κάποιος θ΄ ακούσει, δεν μπορεί...!      

     Έλα, σαν παιδιά σκανδαλιάρικα να κάνουμε μικρές παρασπονδίες. Να ζωγραφίσουμε χαμόγελα με γλώσσες έξω στον γωνιακό τοίχο της πλατείας και γεμάτοι αναίδεια να περιεργαζόμαστε τους ξένους κήπους στην επιστροφή μας. Να τραγουδήσουμε στη μέση του δρόμου και ίσως, βρούμε κι άλλους σαν εμάς να ταιριάξουν οι φωνές μας. Γιατί, τι νόημα έχει να έχεις ολόκληρη πόλη δική σου, μια ολόκληρη ζωή, αν δεν τη μοιράζεσαι με κάποιον άλλον? 

     Χαμογέλα και προετοιμάσου για τις μέρες που έρχονται... Ακόμη κι αν η χαρά μοιάζει λαβωμένη, να παραπαίει και να παραπατά, ας τη ρουφήξουμε έστω κι ανάπηρη. Σημασία έχει να τολμήσεις να τη ζήσεις, με μπόρα ή χωρίς!

      H Μία, με την ιδιαίτερη φωτογραφία της και τη λέξη ερημιά, στάθηκε η έμπνευση για τη συμμετοχή μου αυτή στην αγαπημένη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #6 της Μαίρης μας. Παραδίδω με τη σειρά μου τη σκυτάλη στον Γιάννη μας και τη λέξη αγκαλιά, ευχόμενη καλές εμπνεύσεις!

 

 φώτο από web

Περί Ελευθερίας.

Μια φυλακή είναι ο κόσμος μακριά από σένα, μάτια μου.
Κάτω από το πουκάμισό μου, δες! Δεν χτυπάει πια η παιδική μου καρδιά.
Στις μεθυσμένες νύχτες ο ήχος της φωνής σου,
σκέφτομαι, μπορεί να μην υπήρξες καν.

Ώρες χωρίς συνείδηση, μέρες η μια απάνω στην άλλη.
Το διψασμένο βλέμμα μου νηστεύει τη μορφή σου
και τραγουδούν τα χείλη μου ατέλειωτα φιλιά
και χτίζει κι άλλους τοίχους το σκοτάδι.
Θάλασσα αγριεμένη οι πόθοι μέσα μου
κι είναι τα χάδια κύματα, φιλιά οι τρικυμίες.

Ξημέρωσε. Συμπόνα με...
Νύχτες αδιέξοδες και τ΄όνειρο πια, μ΄ εγκαταλείπει
"Λυπήσου με, ένα φιλί μονάχα...", να εκλιπαρώ.
"Των σκοταδιών μητέρα στάσου λίγο,
μια αγκαλιά ακόμα, εξόφληση στου έρωτα το χρέος"

Ένα μικρό πουλί στο παράθυρο μου τραγουδά
κι όλο στενεύει η φυλακή μου,
ακτίνες ήλιου και το φως ανθίζει,
μα δεν αντέχω μακριά σου το μαρτύριο αυτό.

Φτωχή μου αγάπη, άνοιξη πια
απελπισμένη έξοδος η ελευθερία από της σιωπής μου τη φυλακή.
Ερείπια οι ελπίδες μου σαν σκέφτομαι
τα δροσερά λουλούδια των χειλιών σου
και προσμονώ της αγάπης τη συμπόνια σου,
την ώρα εκείνη στην ύστατη φυγή.

Κοίτα. Φαντάζει σαν γιορτή ο ερχομός σου.

     Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην 5η Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη, που διοργανώνει η Μαίρη μας με τη Γήινη Ματιά της. Τη φωτογραφία την παρέλαβα από τη Μαρία, μαζί με την λέξη Συμπόνια, που έπρεπε να συμπεριλάβω στο κείμενο μου

     Με τη σειρά μου, δίνω τη σκυτάλη στη Κάτια με την εικόνα που ακολουθεί, μαζί με την επιλεγόμενη λέξη Λύτρωση και της εύχομαι καλή έμπνευση κι επιτυχία!

Φωνές - Σιωπές.

Φωνή κλεισμένη στη χαρά, φωνή στην πιο δική σου λύπη

κι όλα τ΄ανείπωτα ξυπνούν, δρόμο γυρεύουν για να βγουν,
όπου ο νους γυροβολά, όπου η ψυχή ανασαίνει,
όπου του ανθρώπου η καρδιά τον λογισμό του φέρνει.

Λέξεις σιωπούν, αιμορραγούν, αμείλικτες το στήθος σου ματώνουν.
Κλάψε μικρό μου, προσευχές άλλη μια μέρα ξημερώνουν.
Κι αν δεν έχουμε πια τι να πούμε κι αν τα λόγια φτωχά μας φαντάζουν,
της σιωπής αφουγκράσου ουρλιαχτά, μες τη νύχτα τραγουδούν
και οι ανάσες κραυγάζουν.

Σε απαρνιέμαι στο φως που χαράζει, σε λεπίδες σε αρνούμαι, γλιστρώ και ματώνω.
Σε χαρίζω στο σκοτάδι της νύχτας, σε σπηλιές μυστικές σε κλειδώνω.
Κοφτερά σαν ξυράφια οι αναμνήσεις και τσακίζομαι στο τίποτα της άδειας ματιά σου,
αναπνέω στην κάθε σκέψη σου κι έτσι αφήνομαι να σβήσω,
ψιθυρίζοντας το ιερό όνομά σου.

     Το ποίημα δημοσιεύθηκε στο Μονο...γραμμα, στου οποίου έχω την τιμή να ανήκω στη συντακτική ομάδα, ανάμεσα σε πολλές άλλες αξιόλογες συμμετοχές και παρουσίες. Αφιερωμένο σ΄έναν ξεχωριστό φίλο, που στάθηκε η αφορμή και ο ηθικός αυτουργός της δημιουργίας του.

Σενάριο.

Άρχισε να με γδύνεις… σιγά σιγά
Ξεκίνα από την ψυχή... σπιθαμή προς σπιθαμή, πόντο πόντο
Άνοιξε το πουκάμισο της καρδιάς μου… κουμπί, κουμπί
Κράτα με με τα μάτια σου κι αφουγκράσου τη σιωπή μου
Μετά, με τη σκέψη σου διαπέρασε με
Βυθίσου στην άβυσσο μου
Άγγιξε με… κρυώνω
Τρέμω... κλείσε με στην αγκαλιά σου
Ζέστανε με, με την ανάσα σου
Χόρεψε μαζί μου... μόνο αν το θέλεις πολύ, όμως…
Αλλιώς, μη χορέψεις καθόλου
Μου ζητάς να φορέσω το πιο προκλητικό μου φόρεμα
κι εγώ φορώ την αγάπη μου για σένα
Διψάω… φίλησε με
Κι αν πρόκειται να μ΄αγαπήσεις, αγάπα με στα άκρα, αλλιώς, φύγε!
Μα αν φύγεις καλύτερα να εξαφανιστείς
Κι αν δεν είσαι εδώ, μη με ονειρεύεσαι
“Μια ζωή" δεν είναι πολύς χρόνος
Κι αν δεν κουβαλάς λίγη τρέλα στη ματιά,

λίγο άνεμο στο πέρασμά σου... 

Tι να την κάνω τη σιγουριά του έρωτά σου?

Από εγκλωβισμένη στην ασφάλεια… χίλιες φορές επικίνδυνα ερωτευμένη
Γιατί εμείς, κόντρα στο "λίγο", επιλέγουμε ν΄αγαπηθούμε "πολύ"...
Και κάπως έτσι, σαν το λουλούδι και την πλάση ολόκληρη, ανθίζει κι ο άνθρωπος
Όταν αγαπά κι αγαπιέται πολύ...

     Συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", ένα δρώμενο που βασίζεται σε μια αμοιβαία ιδέα και προσπάθεια της Lysippe με τον Γιάννη μας. 

Ένας κανούριος χρόνος.

Το 2019 φεύγει σε λίγες ώρες...

     Σε αυτό το χρόνο κέρδισα, έχασα, μεγάλωσα, έκλαψα από χαρά, μα κι από λύπη, γέλασα... Έχασα κάποιους φίλους, αλλά βρήκα κάποιους άλλους... Ονειρεύτηκα, αγάπησα, μίσησα... Νόμιζα δεν θα τα καταφέρω κι όμως, σε πείσμα όλων, τα κατάφερα.
Εγώ τα έφτιαξα, εγώ τα χάλασα. Συνειδητοποίησα πως, δεν μπορώ να κάνω πάντα αυτό που θέλω. Έχω, όμως, επιλογή. Κι έτσι, δεν κάνω ποτέ αυτό που δε θέλω. Συνειδητοποίησα πως, πολλές φορές, δεν μπορώ να αλλάξω τις καταστάσεις, όσο κι αν προσπαθώ. Τότε είναι, που μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου και να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του.
Και κατάλαβα ότι... οι καλύτεροι είναι αυτοί που μένουν. Κι αυτό δεν μπορείς να το αγοράσεις με όλα τα χρήματα του κόσμου!
Δεν εύχομαι καλύτερη χρονιά.
Εύχομαι να γίνω καλύτερη ως άνθρωπος...

     Χρόνια πολλά, κόσμε, με ποιότητα ζωής, αισιόδοξα, γεμάτα ελπίδα. Χρόνια, χωρίς καμιά απώλεια, γεμάτα καλοσύνη, με ανθρωπιά, με κατανόηση. Χρόνια καλά, φίλοι μου, με χαμόγελο και καλύτερες μέρες... με όνειρα κι ευτυχισμένες στιγμές... με μαγεία και δημιουργικότητα!

Να φοβάσαι την απόσταση που δεν μετριέται με χιλιόμετρα

                                                          Συντροφικότητα
                                                    Πηγή: Leonid Afremov

     Τέτοια εποχή, για κάποιους το "εδώ" και το "μαζί" με τον άνθρωπό τους θεωρείται δεδομένο. Μα, για άλλους, η μοναξιά πονάει σαν πληγή αβάσταχτη. Πόσα βράδια βουβά και ξένα βυθίζονται στο σκοτάδι της σιωπής? Πόσα συναισθήματα μένουν ερμητικά εγκλωβισμένα σε ανοιχτές πληγές? Πόσοι δεν μισούμε αυτή τη λέξη! Πόσους δεν μας φοβίζει? Το βάρος της μας τρομοκρατεί. Μας στερεί τη συντροφικότητα που αποζητάμε ως κοινωνικά όντα. Όταν χάνεται εκείνο το «εμείς», όταν παγώνει το μέσα σου, εκείνη η συναισθηματική απόσταση που τελικά νικάει είναι εκκωφαντική. 

     Ο Σοπενχάουερ είπε κάποτε, σχετικά με το “σχετίζεσθε”:

“Όταν ο χειμώνας είναι παγερός, οι σκαντζόχοιροι ψάχνουν για λίγη ζεστασιά ακουμπώντας ο ένας πάνω στον άλλο. Μα του ενός τ’ αγκάθια τρυπούν τις σάρκες του άλλου και τις ξεσκίζουν. Τότε οι σκαντζόχοιροι απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, αλλά το κρύο και η μοναξιά τους πεθαίνει. Σιγά-σιγά όμως, με το πλησίασμα και την απομάκρυνση, την απομάκρυνση και το πλησίασμα, κατορθώνουν να βρουν τρόπο να μην παγώσουν, κάτι σαν μια συμβιβαστική λύση ανάμεσα στον πόνο και την ανάγκη για ζεστασιά”…

     Φώτα πολλά, λαμπερά στολίδια, έντονα χρώματα, γλυκές μυρωδιές. Τα Χριστούγεννα είναι εδώ! Το εορταστικό κλίμα είναι πλέον διάχυτο στην ατμόσφαιρα και ο χρόνος μετρά αντίστροφα για να περάσουμε στιγμές γεμάτες αγάπη και ευτυχία παρέα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η πιο λαμπερή και «χαρούμενη» στιγμή του χρόνου για πολλούς. Όμως, υπάρχουν άνθρωποι μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό χαράς και φαινομενικής, ίσως, ευτυχίας που αισθάνονται διαφορετικά από το αναμενόμενο. Χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο.

     Κι εδώ είναι που περιμένω να σε δω, φίλε μου! Μην αγαπάς τον άλλον στα εύκολα, στα δύσκολα σε θέλω! Στα λάθη του... Στα πάθη του... Στις αδυναμίες... Στα σκοτάδια του... Στις ανασφάλειές του... Στις σιωπές του... Στους φόβους του... Στον ξεπεσμό του... Στις "μαύρες" του... Μπορείς? Γιατί, αν δεν αγαπήσεις ειλικρινά και άδολα, αν δεν αγαπηθείς, αν δεν συμπορευτείς, αν δεν στηρίξεις και δεν στηριχθείς, αν δεν μοιραστείς, τότε, πες μου...  τι ήρθες να κάνεις σε τούτον εδώ τον κόσμο, ρε άνθρωπε? Κι έτσι, υπάρχουν φορές που κάποια χέρια δεν αγγίζουν μόνο σώματα, μα και ψυχές. Τις ακουμπούν απαλά σαν να είναι από μετάξι, τις νανουρίζουν σαν μωρά και όταν κλαίνε... όταν σπάνε, τις φροντίζουν. Κι αυτές ηρεμούν, ησυχάζουν! Ακόμα κι αν τα χέρια φύγουν από τα σώματα, οι ψυχές δεν ξεχνάνε.

     Μέσα στη μαγική λάμψη των γιορτών, λοιπόν, στους χαρούμενους ήχους και στις μουσικές, σε γέλια και σε βιτρίνες ολόφωτες, βρες λίγο χρόνο και μην προσπερνάς όποιον έχει ανάγκη ένα ζεστό λόγο, ή την παρουσία σου. Δεν φτιάχτηκε ο κόσμος για να είμαστε μόνοι, μάτια μου... Να φοβάσαι την απόσταση που δεν μετριέται με χιλιόμετρα.

     Αυτή είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #4, που διοργανώνει η Μαίρη με τη Γήινη Ματιά της. Ευχαριστώ πολύ πολύ τη Joanna με τον ονειρικό της πίνακα, που έγινε η αφορμή για τις σκέψεις που διαβάσατε.
Παραδίδω, με τη σειρά μου τη σκυτάλη, στην Christi από το blog Andromeda - My Galaxy, με τη λέξη απεραντοσύνη και την εικόνα που ακολουθεί. Καλή επιτυχία, Christi μου κι ελπίζω να μη σε δυσκολέψει η επιλογή μου!

πηγή

Σιγή...

Ενός λεπτού σιγή...

Για τον ουρανό που χρωματίσαμε με χαμόγελα 

Για τις νύχτες που παίξαμε παιχνίδια αγάπης 

Για την ευτυχία που ζωγράφισε χαμόγελα στις ανάσες μας 

Για τις αισθήσεις που ξαγρύπνησαν ακοίμητες 

Για τα χείλη που ψιθύρισαν τ΄ανείπωτα

Για τα φιλιά που έχασαν το δρόμο τους
Και για τ΄ άλλα, εκείνα που ασπαστήκαμε ευλαβικά
Για τις κομμένες ανάσες που αναστήσαμε

Για τους χτύπους της καρδιάς που μετρήσαμε τον χρόνο

Για την αιωνιότητα των στιγμών

Για τις νύχτες που τ΄αστέρια κατέβηκαν τόσο χαμηλά, που σχεδόν τ΄αγγίξαμε

Για το φεγγάρι που έλιωσε κι αυτό και νότισε τις ψυχές μας

Για τις κραυγές που ξέπνοα άφηναν την καρδιά να ψιθυρίσει

Για τα "ποιήματα" που ζήσαμε και τις στιγμές που "ζωγραφίσαμε" 

Για τα γέλια, τις ματιές, τ΄αγγίγματα

Για τα πρωινά που μας έβρισκαν να κοιτάμε μαζί την ανατολή του ηλίου 

Για τις δικές μας ανατολές και δύσεις, όποτε είχε συννεφιά

Για το "κάτι" που ζέστανε τις καρδιές μας

Για το χάος που νιώσαμε την πρώτη φορά, όταν διασταυρώθηκαν οι ματιές μας

Για τα όνειρα που αρμενίσαμε με σκαρί την ψυχή μας

Για τις Νεράιδες και τους Πρίγκιπες των παραμυθιών

Για όλα τα "σ΄αγαπώ" που χαράχτηκαν επάνω μας

Για όλα τα "θέλω" που ντύσαμε με λέξεις και μουσική

Για την ασφάλεια εκείνης της μοναδικής αγκαλιάς
Για το μυαλό που γονάτισε προσκυνώντας την επιθυμία
Για τα δάκρυα που κύλισαν στις πληγές μας

Για όσους ήξεραν να διαβάζουν τις σιωπές μας

Για τις ανοχές, τις αντοχές, τα ζόρια μας

Για τις σκέψεις, τη λαχτάρα και τους διακαείς πόθους

Για τις αφορμές που έγιναν η αιτία

Για εκείνη τη σιωπή... πριν το τέλος.

     Μια συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", που φιλοξενεί η αγαπημένη Lysippe. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το δρώμενο, μπορείτε να διαβάσετε στο blog της On the up and up.

     Καλό μήνα σε όλους, με χαμόγελα!

Θέλω...

Να περπατάς και να κρατώ το χέρι σου μες την πολύβουη πόλη.

Να σταματάει ο χρόνος άχρονος, να μην κυλάει, να παγώνει πλάι σου.

Να γελάω δυνατά με τ΄αστεία σου και να παρασύρω κι εσένα μαζί μου.

Να παίζει μουσική και να σ΄ακούω να σιγοτραγουδάς στο ρυθμό της.

Να βάφω με τα χρώματα της δικής σου παλέτας τα γκρίζα της μουντής καθημερινότητας.

Να ξεκινάει η μέρα μου με το χαμόγελό σου.

Να γελάς με τις γκριμάτσες μου, να "τσιμπάω" με τα πειράγματά σου.

Nα θυμώνεις με τα λάθη μου και να σε ηρεμώ παίρνοντάς σε αγκαλιά μου.

Να γίνομαι η αιτία που αλητεύει η σκέψη σου στη διάρκεια της μέρας μακρυά μου.

Να σου λείπω και να΄ναι λύπη...

Να χαμογελάς και να λουλουδίζει ο κόσμος γύρω μου.

Να είσαι η Άνοιξη μες τον χειμώνα μου.

Να ζω μέσα σου, να ζεις μέσα μου. Δυο κήποι στοιχειωμένοι ο ένας απ΄τον άλλον.
Να είσαι η αιτία που ανθίζουν στα χείλη μου οι λέξεις.

Να ζωγραφίζω όνειρα και στο κέντρο τους να βρίσκεσαι εσύ.

Να βρέχει και να γίνομαι ομπρέλα σου.

Να είσαι το πιο γαλανό κομμάτι τ΄ουρανού μου.

Να γίνομαι η αγκαλιά που κουμπώνεις επάνω της.

Να είσαι εκείνος που με δυναμώνει, που με κάνει να πιστεύω ξανά.

Να είμαι το άσπρο μέσα στο μαύρο σου.

Να είσαι η ξαστεριά μέσα στις καταιγίδες μου.

Να είμαι εκείνη που θ΄ακουμπάς επάνω μου κουρασμένος από τις μάχες σου κι εγώ θα σε φροντίζω.

Να περνούν τα χρόνια και να σ΄ερωτεύομαι καθημερινά το ίδιο, μ΄ αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που να θυμίζει ότι είσαι η αρχή και το τέλος.

Να ψάχνεις τα χέρια μου, όταν θέλεις να κλείσεις τον κόσμο απ΄έξω.

Να φιλώ τα μάτια σου μην τύχει και δακρύσουν.

Να μην φοβάσαι τα σκοτάδια μου, να σκοτώνω τους φόβους σου.

Μαζί να γαληνεύουμε και την πιο ανταριασμένη θάλασσα. Γιατί είμαστε αέρας και νερό και το "μαζί" μας κάνει ανίκητους.

Να διαβάζω τις ματιές σου, να διαβάζεις τις σιωπές μου, το άβατο του νου μου.

Να γίνομαι το κόκκινο του πάθους σου, του αίματος, της επιθυμίας σου, του πολέμου...

Να γίνεσαι το γαλάζιο του ορίζοντά μου.

Να γκρεμίζω τα τείχη σου, να λεηλατείς τα κάστρα μου.

Θέλω να είμαι η αμαρτία που από την αρχή θα ερωτεύεσαι και όχι η συνήθεια που από ανάγκη θ΄αγαπάς. Θέλω απ΄ όλες τις επιθυμίες μου εσύ να είσαι η πιο αυταρχική!

                                                                                                                                    * πηγή εικόνας

     Είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική σκυτάλη #3 της Μαίρης μας, βασισμένη στη εικόνα και τη λέξη που παρέλαβα από την Αλεξάνδρα. Φίλες μου, πολλά "ευχαριστώ" και στις δυο σας!
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη Memaria με τη φωτογραφία που ακολουθεί και τη λέξη περιπλάνηση κι εύχομαι να την οδηγήσει σε μαγικές διαδρομές.

πηγή web

     Υ.Γ. Το "Θέλω..." συμμετέχει και στην Ερωτική Υμνωδία.

Πειρατείες.

     Σκέψεις-καράβια που βουλιάζουν σε θάλασσες-μάτια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα μυστικά τους και να βγάλουν στην επιφάνεια την ιστορία τους.

     Όνειρα-επιβάτες που "ταξιδεύουν" σε νησιά της εμπειρίας, προσπαθώντας να εξερευνήσουν τον κόσμο.

     Μεθυσμένα λόγια-ναύτες στα πέλαγα της ηδονής, που αλαφιασμένοι τρέχουν σε αμπάρια προσπαθώντας να μοιραστούν το φορτίο μεταξύ τους, γιατί δεν ξέρουν αν θα υπάρξει επόμενο ταξίδι.

     Αγάπες-δελτία θυέλλης που ο καπετάνιος δεν τους έδωσε τη σημασία που έπρεπε και ξεκίνησε, προσπαθώντας να αποδείξει πως αυτός, έχοντας την εξουσία, είναι καλύτερος από τους άλλους.

     Χειρονομίες-πυξίδες που σου καθόρισαν τον Βορρά ή τον Νότο κι εσύ τις έσπασες, γυρεύοντας να επιβεβαιώσεις ότι το ένστικτο -και μόνο αυτό!- είναι η καλύτερη πυξίδα της ζωής.

     Χαμόγελα-αστέρια που έπεσαν χάρισμα ένα βράδυ στη γη στάχτη, την ώρα όπου, εκεί στην κουπαστή, έπιανες χρυσό κι ευχή έκανες για ό,τι αγαπούσες.

     Αγάπες-φεγγάρια άφεση της πλάσης στην Κόλαση που απέτυχε ν΄αναστηθεί σ΄έναν Παράδεισο κι εσύ μονολογώντας σαν τον τρελό που στους ανθρώπους πίστεψες.

     Βράχια-μαχαίρια που τα μουσκεμένα φιλιά τα ξελόγιασαν, για να συντριβούν πάνω τους ζωές στον βυθό της αγριεμένης θάλασσας.

     Καρδιές-άγκυρες που δεν προλάβαιναν να τις "ρίξουν" και τις ανέβαζαν ξανά, για να ξεκινήσει άλλο ταξίδι.

     Κορμιά-πειρατές που σε ξάφνιαζαν όταν έρχονταν αδίστακτα με τις επιδρομές τους και δεν νοιάστηκαν αν γιγαντώθηκαν σε στάλες που κύλησαν πληγώνοντας το βλέμμα, για να μη σου αφήσουν τίποτα, παρά μόνο τη γεύση της πειρατείας...

     Ήταν η συμμετοχή μου στο Παίζοντας με τις λέξεις #19, τις λέξεις του οποίου είχα την χαρά να επιλέξω εγώ, αυτή τη φορά. Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας, από την καρδιά μου!

Απουσία.

Υπάρχουν κάποιες υποσχέσεις, 
που κάνουν τα πλακόστρωτα να τρίζουν στο πέρασμα τους.  
Χρεώνονται την απουσία σου.  
Κι όλες οι μέρες γεμάτες προσμονή τις νύχτες περιμένουν.

     Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12, με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία της Μαρίας Νικολάου που η ίδια φιλοξένησε στο blog της το Κείμενο, μαζί με 18 επιπλέον υπέροχες συμμετοχές.
     Συγχαρητήρια και μπράβο σε όλους!

Πιστεύω σ΄έναν θεό...

Πιστεύω σ΄έναν θεό, Έρωτα παντοκράτορα,

αγνό, ατόφιο, ευγενή, ολόγυμνο στα πάθη, παντοδύναμο,
μεγαλοδύναμο σε όλες τις φωτεινές και σκοτεινές επιθυμίες,
ορατές και αόρατες, στην ενότητα ουρανού και γης.

Πιστεύω στο αίμα που κυλά φωτιά στις φλέβες του,
στην αγάπη που μέσα στα μάτια φαίνεται,
τη συμπροσκυνούμενη, τη συνδοξαζόμενη, εν την καρδία συμπορευόμενη,
που ξεχειλίζει και συμπαρασύρει στο διάβα της, την εκτιθέμενη με περίσσιο θάρρος
σε σκέψεις που γίνονται λέξεις, λάβα εκτινασσόμενη που κατακαίει στο πέρασμά της.

Και σε μία ζωή, άδεια χωρίς την ύπαρξή του, κατάρα απουσίας χωρίς άφεση αμαρτιών,
παθούσα και ταφείσα κενή προσδοκιών, λευκό χαρτί με τίποτα γραμμένο,
κενό απόλυτο της μοναξιάς αγκάλιασμα, απελπισμένο αύριο στο απέραντο του κόσμου.

Φως εκ φωτός, ο έρωτας ως Θάνατος αληθινός κι Ανάσταση ψυχής,
ξεγύμνωμα, αγώνας άγρυπνος, δίψα, αποθυμιά ακοίμητη που τρώει τα στήθη,
ανάσα σε χρόνο άχρονο, μοίρασμα και χάρισμα στα πάντα και για πάντα.

Των δι΄ ημάς των ανθρώπων ανίκητος, απρόβλεπτος και ασυμβίβαστος,
ουδόλως αντιμετωπίζεται, δεν συνθηκολογεί, δεν σταματά, υπερτερεί.

Και αναστάντα κάθε ημέρα και κάθε νύχτα κατά τις προσταγές της καρδιάς.

Σε έναν Έρωτα άγιο, απόλυτο, ζωοποιόν,

μακάριοι όσοι λυτρώνονται και σμίγουν το "εμείς" στο "ένα και το αυτό",
ομολογούντες πίστη αιώνια.

Αμήν.

     Μια ακόμη συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", που φιλοξενεί η αγαπημένη Lysippe. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το δρώμενο, μπορείτε να διαβάσετε στο blog της On the up and up .

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
κρυστάλλινο νερό πηγής που ξεδιψούσε. 
Xρώμα μενεξεδί στο αγκάλιασμα του ήλιου σε κάθε δειλινό,
φιλί λαχτάρας που μούδιαζε τα χείλη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
φυλαχτό πολύτιμο από Τίμιο ξύλο, 
φορεμένο κατάσαρκα να ξορκίζει τον φόβο.
Tρεμάμενη προσμονή στην άκρη του λαιμού σου να καταλαγιάζει,
να υπόσχεται, ν΄αποζητά, να ποθεί.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
ουράνιο τόξο στης ψυχής την καταιγίδα,
ντυμένο Έρωτας μονάκριβος.
Να ουρλιάζουν οι σκέψεις, να μιλούν δυνατά οι απόκρυφες επιθυμίες,
κρασί γλυκό, μεθυστικό στα χείλη οι ανάσες.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
πάθος, πόθος, επιθυμία.
Άρωμα ακόλαστο, μεταλαβιά στο σώμα σου επάνω,
θυμίαμα και αγιοσύνη ενός επίγειου θεού.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
αλήτης, με γρατζουνισμένα κορμιά, βαθιές κοφτές ανάσες.
Χωρίς όρια, μ΄ένα τεράστιο "θέλω" κοιτάζοντας κατευθείαν στα μάτια,
αέρας και θάλασσα που προσπαθούν να γίνουν ένα.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
κι ακόμα είναι...

     Είναι η συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", ένα δρώμενο που βασίζεται σε μια αμοιβαία ιδέα και προσπάθεια της Lysippe με τον Γιάννη μας. Να ευχηθώ με τη σειρά μου καλοτάξιδο, με πολλές συμμετοχές κι ένα μεγάλο αγκάλιασμα!

Μαμά.

     Μαμά, έκλαψα πάλι. Όχι, δεν έσπασα κάποιο πιάτο, ούτε χτύπησα το γόνατό μου. Μα έσπασε η καρδιά μου κι ακόμα γυρεύω τα κομμάτια της.
     Μαμά, κουράστηκα. Όχι, δεν έχω πολλά μαθήματα να διαβάσω, ούτε αγχώνομαι για τις εξετάσεις. Αλλά, σ΄έναν κόσμο ζω που είναι μόνο μια απάτη και δεν βλέπω να υπάρχει σωτηρία από πουθενά.
     Μαμά, φοβάμαι. Όχι πια το σκοτάδι, μα τους ανθρώπους και χάνω τα στοιχήματα που βάζω διαρκώς με τον εαυτό μου και την ελπίδα μου μέσα στην τόση αναλγησία.
     Μαμά, με κοροϊδεύουν. Όχι τα παιδιά στο σχολείο. Με κοροϊδεύει η τηλεόραση, το όλο σύστημα, η καθημερινότητά μου. Μια εικόνα είμαι ψευδαίσθησης, ζωντανή οφθαλμαπάτη που προσποιούμαι ότι τους πιστεύω.
     Μαμά, λυπάμαι. Οι άνθρωποι φεύγουν κι εγώ δεν αντιδρώ πια. Μαθαίνω να ξεχνάω. Η απώλεια έχει γίνει σεντόνι, μαζί και μαξιλάρι μου.
     Μαμά, βαριέμαι. Όχι, δεν είναι μία από εκείνες τις μέρες που βρέχει ασταμάτητα και χαζεύω στο τζάμι τη βροχή, μ΄ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι. Βαριέμαι να είμαι αυτή που πάντα θέλουν οι άλλοι. Να ζω με αυτά που μου έχουν επιβάλλει.
     Μαμά, κρυώνω. Όχι, δεν ξέχασα να φορέσω τη ζακέτα μου βγαίνοντας. Μα, φυσάει αδιαφορία κι απόψε γύρω μου.                
     Μαμά, πληγώθηκα. Όχι δεν έπεσα από καμιά σκάλα τρέχοντας. Από τα σύννεφα έπεσα.
     Μαμά, νυστάζω. Έλα και κλείσε μου το φως. Να ξεκουραστεί το σώμα που είναι η πηγή της λήθης, αφού η μνήμη ανήκει μόνο στην ψυχή, όπως λένε.
     Μαμά, μεγαλώνω. Μα, όσες ρυτίδες κι αν αποκτήσω, θα παραμείνω για πάντα το μικρό σου κοριτσάκι και θα βρίσκω το κουράγιο να ονειρεύομαι...

     Ήταν η συμμετοχή μου στο 18ο Παίζοντας με τις λέξεις, που διοργανώνεται από τη Μαρία μας και το Χάρτινο καραβάκι της με τόση φροντίδα και αγάπη. Καλό μήνα, με χαμόγελα μόνο!