Συστατικά ζωής.

      Σκέφτομαι πως, αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.

      Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή.

      Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει την ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.

      Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.

                                                                                                         Νίκος Μπελογιάννης.

      Μία ακόμη δημιουργία ταξίδεψε για τη Βέροια μαζί με την προηγούμενη και δύο πολύχρωμοι χαρταετοί συντρόφεψαν το ταξίδι τους:

          

   

      Με την ευχή να πήγαν όλα όπως τα είχε ονειρευτεί...

Πουπουλένια σύννεφα.

                                              Πού πουλάνε πουπουλένια σύννεφα?

                                              Στων ονείρων τα παζάρια.

                                              Που πουλάνε πουπουλένια όνειρα?

                                              Στων παιδιών τα μαξιλάρια.

                                              Ποιος τινάζει φτερωτά παπλώματα

                                              και στη γη πέφτουν νιφάδες?

                                              Τ΄ουρανού ποιος πλένει τα πατώματα

                                              και γεμίζουν σαπουνάδες?

                           

  

                                              Ποιος μετράει προβατάκια αμέτρητα

                                              και τα όνειρα ποτίζει?

                                              Ποιος χαϊδεύει νυσταγμένα βλέφαρα

                                              και το σύννεφο δακρύζει?

                                                                           Θωμάς Μοσχόπουλος, Ξένια Καλογεροπούλου.
                                                      (για το θεατρικό έργο: Μια ιστορία με ιστορίες, του Τζ. Ροντάρι)  

     Υ.Γ. Ένας ακόμη χαρταετός θα ταξιδέψει στη Βέροια.... Για τα παιδιά, που αξίζουν τον κόσμο ολόκληρο.... Για τη Μπέττυ μας και το όραμά της... Για την αποστολή και το όραμα των ανθρώπων της Πρωτοβουλίας για το παιδί....

                             Καλές Απόκριες και καλή Σαρακοστή σε όλους σας!
                                                                                        

Αντεύχομαι.

      Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ’ εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο… κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα.

      Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε.

                                        κουκλάκια με σύρμα και κλωστή πλεξίματος.

      Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε…. και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

                     

 

     Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.

      "Βλέπεις;", μου λέει η κουτοπόνηρη, "Αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ’ αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ’ ένοιαζε; Άρα, ήρθα!"

      Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων, είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.

                                

 

      Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της.... αυτό είναι ευτυχία Άπιαστη, σου λέω!

                                                                                              Κική Δημουλά-"Εκτός σχεδίου"

Αν ήταν όλα αλλιώς...

      
      Ήταν όμορφη. Αστραφτερή. Κανένας ήλιος δεν παραβγαίνει στη λάμψη των ματιών ενός ευτυχισμένου ανθρώπου. Νόμιζε πως, όταν αγαπάς απλώς παραδίνεσαι άνευ όρων... Γίνεσαι σκλάβος. Δεν είχε ιδέα πως η προσφορά, όσο πολύτιμη κι αν είναι, όταν την πετάς χύμα στη μούρη του άλλου, χάνει εντελώς την αξία της. Πως η αγάπη, για να επιτελέσει το σκοπό της, πρέπει να προσφέρεται σε συσκευασία δώρου. 

 

Κι αν θες να ξέρεις, δεν υπάρχουν ούτε τόσο καλοί, ούτε τόσο κακοί. Όλοι είμαστε λίγο απ΄όλα. Ανάλογα με το τοπίο, αλλάζουμε μορφή. Κάπως σαν τους χαμαιλέοντες.

      Να κουβαλάς αδειανή, μια βαριά, επίχρυση, σκαλιστή κορνίζα στην ψυχή σου, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Και να μην μπορείς να την πετάξεις. Να τη σπάσεις. Να την παρακάμψεις, έστω. Στοιχειώνει εκεί, φάτσα-κάρτα, για να σε κάνει ν΄αναλογίζεσαι πόσο χρόνο έχασες να μην ξεσκονίζεις, πόσα χρώματα ξόδεψες για να ζωγραφίσεις κάποτε το περιεχόμενό της.
      Υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων. Αυτοί που σέρνονται με τα τέσσερα πίσω από τη μοίρα τους, αυτοί που την πιάνουν από τα κέρατα και την αλλάζουν κι αυτοί που...απλώς την ακολουθούν, φυτεύοντας, όμως, σε κάθε σωρό σκατά που συναντούν κι από μία τουλίπα...

      Αν έχεις μπροστά σου έναν τοίχο το πιο ανόητο είναι να παίρνεις φόρα και να κουτουλάς. Κάθησε κάτω, βολέψου κι άρχισε να προβάλλεις σ΄αυτόν τον τοίχο τα τοπία της δικής σου ψυχής. Έτσι κι αλλιώς, στην ουσία όλοι είμαστε μόνοι. Μπορεί ν΄ανήκουμε στην αγέλη, αλλά καθένας κοιτάζει το δικό του αστέρι. Πρέπει κάτι να κάνεις, για να καλοδέχεσαι την ζωή. Να της δίνεις το στίγμα σου.

      Όταν έπεσα κάποτε στα "βαθιά νερά", χωρίς να ξέρω κολύμπι, ο λόγος που δεν πνίγηκα ήταν γιατί ξεδίπλωσα από μέσα μου, σαν σωσίβιο, τα όνειρά μου. Κάρφωνα το βλέμμα μου στην απέναντι στεριά και χαιρετούσα. "Θα φτάσω ως εκεί", έλεγα. " Έχω πολλά να κάμω εκεί...". Ο καλός ο παίχτης, αγάπη μου, παίζει κυρίως για τη γοητεία του παιχνιδιού.

      Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας... Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει... Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε... Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή... Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε την ζωή μας...ένα ανάχωμα, έστω. Μια ξερολιθιά... 
Αν δεν χαμογελούσαμε, μ΄εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ΄αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ΄ένα σουγιά... Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες....

      Η αγάπη πρέπει να φτάνει στον άλλο όχι σαν κραυγή απελπισίας. Απλά και αθόρυβα πρέπει να φτάνει. Σαν τους κύκλους του νερού, όταν πετάξεις ένα βότσαλο. Ο έρωτας κατεβαίνει πάντα σαν ορμητικός καταρράκτης. Ποιός τον σταμάτησε ποτέ? Το υποπτεύεσαι, αλλά σε τραβά ο μαγνήτης της καταστροφής. Εκεί, σ΄αυτή τη φάση, χρειάζεσαι κάποιον να σου ψιθυρίσει μια μαγική φρασούλα: "Θα είμαι εδώ, μην το ξεχνάς!". Αλίμονο σ΄εκείνους που κλείνουν τις χαραμάδες της ψυχής τους να μη βγει έξω ο καπνός.

            

     

                  (επιτοίχια κλειδοθήκη 3 θέσεων - 10x15cm - με την τεχνική string art)

      Ποιός είναι ο εαυτός μου... Ένας κλόουν είμαι. Ένας κλόουν που κάνει το νούμερο στην ζωή. Μπορείς να εμπιστευθείς έναν κλόουν? Όλοι μας κάνουμε λάθη. Και πιο πολλά λάθη κάνουν οι έξυπνοι άνθρωποι. Οι ύπουλοι και οι πονηροί τα καταφέρνουν καλύτερα. Ίσως, γιατί δεν έχουν την ικανότητα να ψάχνουν πιο πέρα από την κόκκινη γραμμή. Αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν. Κρύβονται σαν νυφίτσες και καραδοκούν. Κάποια στιγμή, ανέμελο κι ανυποψίαστο θα περάσει από μπροστά τους το θύμα τους. 

      Και λοιπόν? Εγώ αισθάνομαι ευτυχής που περίμενα και περιμένω ταπεινά στην ουρά να λάβω το συσσίτιο του Θεού. Αρκετό το βρίσκω. Και λέω και μια καλημέρα στους συνανθρώπους μου που περιμένουν κι αυτοί με το κατσαρολάκι τους... Αχ και να ερχόταν μια μέρα ν΄αράξω σ΄αυτό το λιμανάκι και ν΄ανάψω το τσιγάρο μου, ήρεμη κι ελεύθερη από τους φόβους και τους εφιάλτες μου! Ν΄ανοίξω όλες τις χαραμάδες της ψυχής μου και να πλημμυρίσει μέσα μου όλη η ομορφιά του κόσμου.... 

      Μα πως? Αφού τραβάω συνεχώς κουπί σε μια βάρκα που είναι έτοιμη να μπατάρει από τις αποσκευές των άλλων. Και γιατί δεν πετάς τις αποσκευές? Πως να πετάξω πράγματά που μου εμπιστεύτηκαν οι άλλοι... Και αυτοί οι άλλοι δεν είναι περαστικοί. Είναι οι κάβοι που εγώ διάλεξα να δένω τη βάρκα μου, στη φούρια μου πάντα να μη με παρασύρουν τα άγρια κύματα.

      Αν ήταν όλα...αλλιώς, είπες? Χα! Κι εμείς, τότε, ποιοι θα ήμασταν? Οι άλλοι?
      

                                                                                                    Αλκυόνη Παπαδάκη

Το σύμβολο του Σταυρού.

     "Ακούσατε, χριστιανοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει. Μας λέγει το Άγιον Eυαγγέλλιον πως η Aγία Τριάς, ο Θεός, δοξάζεται εις τον ουρανόν περισσότερον από τους αγγέλους. Τι πρέπει να κάμεις και εσύ;

      Σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα με το δεξιόν σου χέρι και μην ημπορώντας να ανέβεις εις τον ουρανόν να προσκυνήσεις, βάνεις το χέρι σου εις το κεφάλι σου, διατί το κεφάλι σου είναι στρογγυλό  και φανερώνει τον ουρανόν και λέγεις με το στόμα: "Καθώς εσείς οι αγγέλοι δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ, ως δούλος ανάξιος, δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα. Και καθώς αυτά τα δάκτυλα είναι τρία - είναι ξεχωριστά, είναι  και μαζί -  έτσι είναι και η Αγία Τριάς, τρία πρόσωπα και ένας μόνο Θεός".

     Κατεβάζεις το χέρι σου από το κεφάλι σου και το βάνεις εις την κοιλίαν σου και λέγεις: "Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθεις και ενσαρκώθεις εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας".
     Το βάνεις πάλιν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: "Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσεις και να με βάλεις εις τα δεξιά σου με τους δικαίους...".
     Βάνοντας πάλιν εις τον αριστερόν σου ώμον λέγεις: "Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλεις εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς".

     Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γήν: "Σε δοξάζω, Θεέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ότι, καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ".
     Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνεις την Ανάστασιν και λέγεις: "Σε δοξάζω, Κύριέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, πως αναστήθηκες από τους νεκρούς δια να μας χαρίσεις την ζωήν την αιώνιον".
     Αυτό σημαίνει ο Πανάγιος σταυρός".....

                                                                   Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού - πηγή: εδώ

     Υ.Γ. Ένα, ακόμη, συρτάρι για την Έκθεση της Μονής Λαζαριστών. Ρένα κι αυτό δικό σου!

Άλογα περήφανα οι επιθυμίες μου...

     Έχει πνεύμα από το Βορρά. Δύναμη από το Νότο. Ταχύτητα από την Ανατολή και εξυπνάδα από τη Δύση. Σύμφωνα με μύθο των Βεδουίνων, ο Αλλάχ δημιούργησε το άλογο από τους 4 ανέμους...

     Όταν ο Θεός δημιούργησε το Άλογο, είπε σε αυτό το μοναδικό πλάσμα: "Σ΄ έπλασα, όπως δεν έχω δημιουργήσει κανένα άλλο! Εσύ θα μεταφέρεις τους φίλους μου στην πλάτη σου. Η σέλα σου θα είναι το κάθισμα για την προσευχή προς εμένα. Κι εσύ θα πετάς χωρίς φτερά και θα κατακτάς χωρίς να κρατάς ξίφος..." (από το Κοράνι).

     Το άλογό μου είναι λευκό, σαν το φως.... Σαν τα όνειρα που κάναμε παιδιά... Σαν τον Ήλιο που ανατέλλει κάθε μέρα...! Γρήγορο, σαν τον δυνατό άνεμο που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του! Ατίθασο, περήφανο, σαν τις επιθυμίες και τα "θέλω"... Είναι η Νεφέλη και δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να την περιορίσω σ΄ ένα...συρτάρι!

     Της εξήγησα, όμως, το λόγο και τελικά, το αποδέχτηκε με μεγάλη της χαρά:

     Η Νεφέλη θα ταξιδέψει για Θεσσαλονίκη, στην Έκθεση της Μονής Λαζαριστών, με θέμα τα "Παλιά Συρτάρια" και θα βρεθεί στις 18/5 ανάμεσα σε πολλές άλλες, υπέροχες δημιουργίες! Ρένα, σ΄ευχαριστούμε πάρα πολύ, για την πρόκληση και το κίνητρο!

                       

 

                         ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ - Μίλτος Σαχτούρης.

                                   Άλογα περήφανα
                                           οι επιθυμίες μου
                                           γονάτισαν κάθισαν χάμω
                                           η πόλη όλη βάφτηκε στο σκοτάδι
                                           μόνο τρεις άνθρωποι περπάτησαν
                                           ο ένας πήγε να βρει το Θεό
                                           ο άλλος πήγε να βρει το Διάβολο
                                           και ο τρίτος πήγε να βρει το Κενό.

                                                                                             (Από τη συλλογή: "Έκτοτε").

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα ΄χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι. 

Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου!
Όλο το ροζ του δειλινού!
Να ΄χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με όνειρα.
Να ΄χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε την ψυχή μας
στ' άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

                                                                Ρίσκο - Αλκυόνη Παπαδάκη.

• Πίνακας με καρφάκια και μεταξωτές κλωστές (χρυσές και ασημένιες: στην 1η φωτογραφία, η λήψη είναι νυχτερινή) , διαστάσεων 40x60 cm.

Μάγια, η κουκουβάγια! (Μια δημιουργία με αφορμή το διαγωνισμό Σεπτεμβρίου της apinkdreamer...)

      Ξέρετε γιατί οι κουκουβάγιες έχουν μεγάλα μάτια? Υπάρχει ένας ινδιάνικος μύθος της φυλής Iroquois, o οποίος το εξηγεί. Λοιπόν, κάθεστε αναπαυτικά? Η ιστοριούλα μας αρχίζει.......   
   
      Κάποτε, ο Raweno, ο Δημιουργός των Πάντων, ήταν  πολύ απασχολημένος καθώς δημιουργούσε τα ζώα. Είχε μόλις ξεκινήσει να φτιάχνει το κουνέλι, όταν αυτό του είπε: "Θα ήθελα να μου φτιάξεις όμορφα, μακρυά πόδια, μακρυά αφτιά σαν αυτά του ελαφιού, καθώς και αιχμηρά δόντια και  νύχια σαν  του πάνθηρα....".
"Θα τα φτιάξω όπως μου ζητούν και θα τους δώσω ό,τι θέλουν...", σκέφτηκε ο Raweno και χωρίς να χάνει χρόνο, άρχισε να φιάχνει τα μακρυά αφτιά που του είχε ζητήσει το κουνέλι.

      Η κουκουβάγια -που ακόμα δεν  είχε πάρει μορφή- καθισμένη σε ένα κοντινό δέντρο, περίμενε να έρθει η σειρά της. Καθώς περίμενε, άρχισε να λέει στον Δημιουργό τι μορφή θα ήθελε να της δώσει: "Θέλω έναν όμορφο, μακρύ λαιμό σαν του κύκνου, κόκκινα φτερά σαν του καρδινάλιου, μακρύ ράμφος σαν του τσικνιά κι ένα όμορφο λοφίο σαν του ερωδιού! Θέλω να με κάνεις το πιο όμορφο, το πιο γρήγορο, το πιο θαυμάσιο απ΄όλα τα πουλιά!!"

      Ο Raweno, φτιάχνοντας τα μακρυά πόδια που του είχε ζητήσει το κουνέλι, λέει στην κουκουβάγια: "Κάνε ησυχία! Γύρνα από την άλλη πλευρά και κοίτα προς άλλη κατεύθυνση. Ακόμα καλύτερα, κλείσε τα μάτια σου. Δεν  ξέρεις, ότι δεν επιτρέπεται να με κοιτάει κανείς όταν εργάζομαι?" Η κουκουβάγια αντί να κάνει ότι της είπε ο Δημιουργός, του αποκρίνεται: "Κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να κοιτάω! Κανείς δεν μπορεί  να με διατάξει να κλείσω  τα μάτια μου! Μου αρέσει να σε κοιτάω  και δες...το κάνω  αυτήν τη στιγμή!".

      Ο Raweno θύμωσε πολύ με τα λόγια της κουκουβάγιας. Την άρπαξε και της έχωσε τον λαιμό μέσα στο σώμα της! Την ταρακούνησε, μέχρι που τα μάτια της έγιναν μεγάλα και τρομαγμένα. Τέλος, της άρπαξε τα αυτιά κάνοντας τα να προεξέχουν από τις δύο πλευρές του κεφαλιού της.

"Ορίστε", της είπε. "Αυτό θα σου γίνει μάθημα! Τώρα δεν θα μπορείς να γυρίζεις τον λαιμό σου για να βλέπεις πράγματα που δεν πρέπει! Έχεις μεγάλα αυτιά για να ακούς, όταν κάποιος σου λέει ότι δεν πρέπει να κάνεις κάτι! Αν και έχεις μεγάλα μάτια, δεν θα μπορείς να με βλέπεις, αφού θα ξυπνάς μόνο την νύχτα, ενώ εγώ εργάζομαι την ημέρα. Όσο για τα φτερά σου, δεν θα είναι κόκκινα σαν του καρδινάλιου, αλλά γκρι!" και λέγοντας το τελευταίο έτριψε όλο το σώμα της κουκουβάγιας με λάσπη.

"Αυτά έγιναν ως τιμωρία για την ανυπακοή σου!", της είπε και την άφησε να πετάξει μακριά.

      Αφού τακτοποίησε το αυθάδικο πουλί, ο Δημιουργός γύρισε να ολοκληρώσει το κουνέλι, που είχε αφήσει στην μέση. Το κουνέλι, όμως, φοβήθηκε τόσο από τον θυμό του Raweno, που έφυγε τρέχοντας. Έτσι, το κουνέλι έμεινε ανολοκλήρωτο, με τα πίσω του πόδια μόνο να είναι μακριά και χωρίς τα αιχμηρά δόντια και νύχια που είχε ζητήσει. Επίσης, από τον φόβο που ένοιωσε κατά την διάρκεια της δημιουργίας του, φοβάται μέχρι σήμερα σχεδόν τα πάντα. Είναι σίγουρο, ότι αν δεν είχε τρέξει τότε, θα ήταν ένα τελείως διαφορετικό ζώο.

      Όσο για την κουκουβάγια, έμεινε όπως την έφτιαξε ο Δημιουργός πάνω στον θυμό του. Με κοντό λαιμό, μεγάλα μάτια και αυτιά που προεξέχουν από τα πλάγια του κεφαλιού της.

Και το κυριότερο?.....Κοιμάται όλη την ημέρα και ξυπνάει τα βράδια...

       Και για να επανέλθω στον εν λόγω διαγωνισμό: Στην αρχαία λαογραφία πολλών πολιτισμών, οι κουκουβάγια αποτελεί το σύμβολο της μαγείας ( μαζί με τις νυχτερίδες και τις γάτες ). Για μια Fairy Witch apinkdreamer, λοιπόν, ποιο άλλο σοφό ζωάκι θα ταίριαζε, νομίζετε, περισσότερο παρά αυτό.....

                        Πίνακας με καρφάκια και χρυσοκλωστές....( διαστάσεις 25x35 ).