Παραίτηση (Χαϊκού 2).

    Επειδή, "ένα ίσον... κανένα!" - όπως λέει και ο σοφός λαός - μια ακόμη συμμετοχή στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου - Χαϊκού. Φυσικά κι εδώ ζητώ την επιείκειά σας! 

    Καλό απόγευμα σε όλους σας.

Οι πόνοι της Παναγιάς.

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,

θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,

από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.

Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης. 

                                                  σταυρός από ρίζα ελιάς

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.

στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

- Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...-

Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά

την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

                                                                                                         Κώστας Βάρναλης

                                      

Ακροστιχίδα...

                     Θ αύματα πως γίνονται εγώ δεν πιστεύω...
                     Α λλά εσύ με διαψεύδεις και σαν νέος άπιστος Θωμάς φαντάζω...

                     Σ την πιο σκοτεινή άκρη της ψυχής μου ανάβεις ένα φως...
                     Ε ρχεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή για να νικήσεις τους δαίμονες μου...

                     Α κάλεστη, πανέμορφη, μυστηριώδης και επικίνδυνη...

                     Γ ια να με κάνεις να αναθεωρήσω και να πιστέψω ...
                     Α νακατεύεις τις σκέψεις και τα πιο κρυφά μου συναισθήματα....
                     Π αίρνεις το χέρι μου και με οδηγείς σε αυτό το ασφαλές μέρος...
                     Η ρεμείς την ταραγμένη μου ψυχή με ένα σου χάδι, ένα σου φιλί...

                             

 

                     Σ υνωμοσία ερωτική και εγώ χαρούμενος που είμαι το θύμα της...
                     Ω ρα σωστή να αφεθώ... Ώρα σωστή να κάνω αυτό που λέει η ακροστιχίδα μου...

                                                                                                                        Ιανός.

Υ.Γ. Η μεταμόρφωση μιας σανίδας σε νεράιδα του παραμυθιού, σαν εκείνη που ο αγαπημένος μου Ιανός συχνά αναφέρετε στα γραπτά του...

Συστατικά ζωής.

      Σκέφτομαι πως, αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.

      Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή.

      Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει την ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.

      Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.

                                                                                                         Νίκος Μπελογιάννης.

      Μία ακόμη δημιουργία ταξίδεψε για τη Βέροια μαζί με την προηγούμενη και δύο πολύχρωμοι χαρταετοί συντρόφεψαν το ταξίδι τους:

          

   

      Με την ευχή να πήγαν όλα όπως τα είχε ονειρευτεί...

Βιογραφικό.

                                           
                                               Είμαι ο ήλιος που καίει

                                               κεφάλια σίδερα ψυχές

                                               ο επαίτης που φοβάται

                                               σκύλους κι άφτερα πουλιά

                                                είμαι γυναίκα-άντρας φυτευτής
                                                απείθαρχη σαν καταιγίδα
                                                σαν χλόη λιτή

                                                είμαι η Χάρυβδη-Σκύλα

                                                τους εραστές μου

                                                ρίχνω στα κουπιά

                                                αεί να λάμνουν

                                                στον εύμορφο πόνο

                                               είμαι ύψιστη ζωή

                                               ο ύψιστος θάνατος είμαι

                                               η μήτρα της Ίσιδος

                                               η μήτρα των σκιών

                                               νέα μητέρα

                                               μητέρα παλιά

                                               ο γιος μου άντρας μεσόκοπος

                                               αειθαλής γριά η θυγατέρα

                                               δεμένοι μέσα στο στόμα μου

                                               που λακτίζει βάρβαρα

                                               που βάρβαρα αχνίζει

                                               θρήνους ανέμους αληγείς

          

 

                                                 είμαι γη

                                                 των κοιμισμένων αιώνια

                                                 γη

                                                 των φυλακισμένων σκλάβων

                                                 θάλασσα είμαι

                                                 θύελλα πολυστρόβιλη

                                                 κυμάτων μανιασμένων

                                                 ρυάκι είμαι

                                                 ποταμού απόθεμα

                                                 Αρχή Ερμητική

                                                 Χάος και Έρεβος και Νύχτα

                                                 ημερεύω

                                                 ως βάλσαμο γέννησα

                                                 Ημέρα και Αιθέρα

   

       γλυπτό mixed media art με την τεχνική του αλουμινόχαρτου - πριν και μετά την εφαρμογή του.

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                                                               Βίκυ Δερμάνη - "Βιογραφικό".

Ένα πράγμα ξέρω καλά.

   
     "Πάντως, όπως και να ΄χει το ζήτημα, ένα πράγμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.

                

  

     Γουστάρω τη φάση...και περισσότερο την αντίφαση!

               

  

     Γουστάρω την τρέλα μου...και περισσότερο την τρέλα των άλλων!

                

  

     Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα. 
Γουστάρω τ΄αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ΄ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια."

                                                                              "Σκισμένο ψαθάκι" - Αλκυόνη Παπαδάκη.

Αίας, ο βαφέας.

     
      Βαφέας < αρχαία ελληνική βαφεύς: Αυτός που βάφει, συνήθως κατ΄επάγγελμα, κυρίως μέταλλα, αυτοκίνητα ή υφάσματα. Για τους βαφείς κτηρίων είναι συνηθέστερη η ονομασία ελαιοχρωματιστής, ή -κοινά- μπογιατζής.

      Μπογιατζής: Οι μπογιατζήδες έβαφαν βαμβακερά και μάλλινα νήματα, πατητές και πατανίες, χιράμια και άλλα. Χρησιμοποιούσαν, κυρίως, φυτικά χρώματα, χωρίς ωστόσο να αποκλείονται και αυτά του εμπορίου. Ειδικά για ο κόκκινο χρώμα, χρησιμοποιούσαν ριζάρι και για ακόμα πιο σταθερή βαφή, βελανιδόκουπες.

      Ελαιοχρωματιστής: Βαφέας ειδικός στον ελαιοχρωματισμό.

       

      Έμπειρος ελαιοχρωματιστής-μπογιατζής-βαφέας εξελιγμένων τεχνοτροπιών, χρωματίζει όνειρα...μπογιατίζει κόσμους... "παίρνει φως απ΄τον ήλιο και βάφει την αγάπη"... Διώχνει τα μαύρα και τα γκρίζα, καλύπτοντας με λευκό και τα πιο βαθιά σκοτάδια. Επαγγελματίας με υπευθυνότητα, συνέπεια, καλαισθησία, με σημασία στη λεπτομέρεια και ακρίβεια στην τεχνική του. Για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλώ όπως επικοινωνήσετε με τον Αία, τον βαφέα......

Γλωσσάρι

πατανία (η) ουσ. (πληθ. οι πατανίες): κουβέρτα, βελέντζα
πατητές: υφαντά κλινοσκεπάσματα
χιράμι: υφαντό λεπτό κλινοσκέπασμα
Ριζάρι (αγριοριζάρι, σχοινοβάφιο, αγριοβάφιο, αλιζάρι, ερυθρόδανο...κ.λ.π.): Φυτό με μια κόκκινη χρωστική εντοπισμένη στις ρίζες του, η οποία ξηραίνεται στη σκιά και στη συνέχεια μετατρέπεται σε σκόνη. Η σκόνη αυτή με στύψη χρησιμοποιείται για την παρασκευή διαλύματος, μέσα στο οποίο βάφονται τα μάλλινα.

Πηγές: εδώ κι εδώ.

Τα τρία δέντρα.

   
     Κάποτε, στην κορυφή ενός λόφου, στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν....

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τ΄αστέρια και είπε: "Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό! Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους! Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!"

Το δεύτερο κοίταξε μακρυά ένα μικρό ποταμάκι, που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. "Εγώ θέλω να ταξιδεύω στις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες! Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!"

        

 

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στην κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. "Εγώ δεν θέλω ν΄αφήσω την κορφή του βουνού! Θέλω να γίνω τόσο ψηλό, που όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό! Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο!"

      Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν. Μια μέρα, τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο κι είπε: "Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω!"....και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.
"Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!", είπε το πρώτο δέντρο....

                             

  

      Ο δεύτερος ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: "Αυτό το δέντρο είναι δυνατό! Είναι ακριβώς αυτό που θέλω!"...και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο.
"Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!", σκέφτηκε εκείνο. "Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!".

                                

   
      
 

      Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε: "Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει...". Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο....

                             

     

      Το πρώτο δέντρο χάρηκε όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό, ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό, για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σ΄ένα στάβλο.... Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δεν φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι΄αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παρά ήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς, ή ακόμα κι ένα ποτάμι.... Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. "Τι έγινε?", αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο. "Αυτό που ήθελα πάντα, ήταν να στέκομαι στην κορυφή του βουνού και να δείχνω το Θεό"....

      Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους. Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο, καθώς μια νεαρή γυναίκα εναπόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. "Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια", ψιθύρισε ο άντρας Της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε, καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. "Αυτή η φάτνη είναι όμορφη!", είπε. Και ξαφνικά, το πρώτο δέντρο κατάλαβε, ότι κρατούσε το μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου....

      Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα, σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε από το φόβο! Ήξερε, ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια, μες τον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι Του και είπε: "Ησύχασε...!". Η καταιγίδα σταμάτησε όσο γρήγορα είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά, το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

      Μια Παρασκευή πρωί, το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε, όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα! Δείλιασε, καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω από τα πόδια του άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχα αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό! Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν το Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο, από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο....

      Γι΄αυτό, την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε επειδή δεν γίνετε αυτό που θέλετε, απλά αναλογιστείτε πως κάποιος, κάπου αλλού, ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει....

     Υ.Γ. Το συρμάτινο δεντράκι-γούρι είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι του stars and icicles. Όσο για τα δύο ημερολόγια  τοίχου, θα πάρουν μέρος στη συλλογή ημερολογίων που διοργάνωσε το Δελφινάκι μας.

Το σύμβολο του Σταυρού.

     "Ακούσατε, χριστιανοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει. Μας λέγει το Άγιον Eυαγγέλλιον πως η Aγία Τριάς, ο Θεός, δοξάζεται εις τον ουρανόν περισσότερον από τους αγγέλους. Τι πρέπει να κάμεις και εσύ;

      Σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα με το δεξιόν σου χέρι και μην ημπορώντας να ανέβεις εις τον ουρανόν να προσκυνήσεις, βάνεις το χέρι σου εις το κεφάλι σου, διατί το κεφάλι σου είναι στρογγυλό  και φανερώνει τον ουρανόν και λέγεις με το στόμα: "Καθώς εσείς οι αγγέλοι δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ, ως δούλος ανάξιος, δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα. Και καθώς αυτά τα δάκτυλα είναι τρία - είναι ξεχωριστά, είναι  και μαζί -  έτσι είναι και η Αγία Τριάς, τρία πρόσωπα και ένας μόνο Θεός".

     Κατεβάζεις το χέρι σου από το κεφάλι σου και το βάνεις εις την κοιλίαν σου και λέγεις: "Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθεις και ενσαρκώθεις εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας".
     Το βάνεις πάλιν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: "Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσεις και να με βάλεις εις τα δεξιά σου με τους δικαίους...".
     Βάνοντας πάλιν εις τον αριστερόν σου ώμον λέγεις: "Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλεις εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς".

     Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γήν: "Σε δοξάζω, Θεέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ότι, καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ".
     Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνεις την Ανάστασιν και λέγεις: "Σε δοξάζω, Κύριέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, πως αναστήθηκες από τους νεκρούς δια να μας χαρίσεις την ζωήν την αιώνιον".
     Αυτό σημαίνει ο Πανάγιος σταυρός".....

                                                                   Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού - πηγή: εδώ

     Υ.Γ. Ένα, ακόμη, συρτάρι για την Έκθεση της Μονής Λαζαριστών. Ρένα κι αυτό δικό σου!

Άλογα περήφανα οι επιθυμίες μου...

     Έχει πνεύμα από το Βορρά. Δύναμη από το Νότο. Ταχύτητα από την Ανατολή και εξυπνάδα από τη Δύση. Σύμφωνα με μύθο των Βεδουίνων, ο Αλλάχ δημιούργησε το άλογο από τους 4 ανέμους...

     Όταν ο Θεός δημιούργησε το Άλογο, είπε σε αυτό το μοναδικό πλάσμα: "Σ΄ έπλασα, όπως δεν έχω δημιουργήσει κανένα άλλο! Εσύ θα μεταφέρεις τους φίλους μου στην πλάτη σου. Η σέλα σου θα είναι το κάθισμα για την προσευχή προς εμένα. Κι εσύ θα πετάς χωρίς φτερά και θα κατακτάς χωρίς να κρατάς ξίφος..." (από το Κοράνι).

     Το άλογό μου είναι λευκό, σαν το φως.... Σαν τα όνειρα που κάναμε παιδιά... Σαν τον Ήλιο που ανατέλλει κάθε μέρα...! Γρήγορο, σαν τον δυνατό άνεμο που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του! Ατίθασο, περήφανο, σαν τις επιθυμίες και τα "θέλω"... Είναι η Νεφέλη και δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να την περιορίσω σ΄ ένα...συρτάρι!

     Της εξήγησα, όμως, το λόγο και τελικά, το αποδέχτηκε με μεγάλη της χαρά:

     Η Νεφέλη θα ταξιδέψει για Θεσσαλονίκη, στην Έκθεση της Μονής Λαζαριστών, με θέμα τα "Παλιά Συρτάρια" και θα βρεθεί στις 18/5 ανάμεσα σε πολλές άλλες, υπέροχες δημιουργίες! Ρένα, σ΄ευχαριστούμε πάρα πολύ, για την πρόκληση και το κίνητρο!

                       

 

                         ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ - Μίλτος Σαχτούρης.

                                   Άλογα περήφανα
                                           οι επιθυμίες μου
                                           γονάτισαν κάθισαν χάμω
                                           η πόλη όλη βάφτηκε στο σκοτάδι
                                           μόνο τρεις άνθρωποι περπάτησαν
                                           ο ένας πήγε να βρει το Θεό
                                           ο άλλος πήγε να βρει το Διάβολο
                                           και ο τρίτος πήγε να βρει το Κενό.

                                                                                             (Από τη συλλογή: "Έκτοτε").

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα ΄χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι. 

Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου!
Όλο το ροζ του δειλινού!
Να ΄χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με όνειρα.
Να ΄χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε την ψυχή μας
στ' άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

                                                                Ρίσκο - Αλκυόνη Παπαδάκη.

• Πίνακας με καρφάκια και μεταξωτές κλωστές (χρυσές και ασημένιες: στην 1η φωτογραφία, η λήψη είναι νυχτερινή) , διαστάσεων 40x60 cm.