Δάσκαλε, υπάρχει κι άλλος δρόμος!

Δάσκαλε που δίδασκες

και νόμους δεν εκράτεις,

την κριτική να μην ασκείς 

και μόνο αυτό να πράττεις!

Γηράσκω διδασκόμενος

όχι αποχαυνωμένος,

γρανάζι μίας μηχανής

και στη ζωή χαμένος!

Φως εκ φωτός αληθινό!

Μαθήματα ένα σωρό, 

μα το κλειδί της ανθρωπιάς

εσύ στα χέρια σου κρατάς.

Αχ δάσκαλε, κυρ δάσκαλε,

στο σύστημα είμαστε πιόνια!

Έφαγα στα θρανία σου

τα πιο όμορφά μου χρόνια!

Να συμβουλεύεις, ν΄αγρυπνάς,

τον μαθητή να συμπονάς...

Μην τιμωρείς πολύ αυστηρά, 

δώσε στα όνειρα φτερά!

Να μάθεις στο παιδί γραφή,

μα αγάπη να΄χει στην ψυχή!

Μην προσκυνά αφέντη - αγά,

ιδανικά μην ξεπουλά!

Γι΄αυτό που λέγεται "ζωή"

προετοίμασε τον μαθητή.

Σπίθα άναψέ του στην καρδιά,

ν΄αλλάξει γύρω του πολλά!

Γνώση χωρίς τη μόρφωση, 

για γέλια και για κλάματα!

Δάσκαλε, πάψε να μου λες:

"Μάθε παιδί μου γράμματα!"

Γιατί ολοστρόγγυλο μηδέν

αξίας μετρημένη,

με ό,τι κι αν πολλαπλασιαστεί

πάντα μηδέν θα βγαίνει!

      Το "Δάσκαλε, υπάρχει κι άλλος δρόμος!" είναι η συμμετοχή μου στο αγαπημένο, πλέον, σε όλους "Συμπόσιο Ποίησης", στο οποίο για μια ακόμη φορά απολαύσαμε 21 υπέροχες συμμετοχές! Αξίζει, πραγματικά, να συνταξιδέψετε μαζί τους!

Γύμνια.

Γυμνός στη νύχτα,

περιπλανώμενος ονειρευτής,

εραστής του ανέφικτου, του άπιαστου,

της ουτοπίας χρόνια τώρα.

Τη γύμνια μου ξεδιάντροπα απλώνω

σε μαγικό χορό στις ασημένιες αχτίδες του φεγγαριού

κι αποκαμωμένος στις σκιές κρύβομαι, προσμένοντας

μια σπίθα πραγμάτωσης ονείρου την ψυχή μου να ζεστάνει,

λευκό χαρτί, γυμνός στο τίποτα την τηρώ.

Μα σαν το πρωί ζυγώσει,

για μια ακόμη φορά τη γύμνια μου θα κρύψω

σ΄ένα κοστούμι μιας πεζής πραγματικότητας,

πλάνην οικτρά θα πλανηθώ.

Κι όπως κακόμοιρα θα περιφέρομαι,

το σώμα μου ασήκωτο θα νοιώθω

μισοχαμένο, μισοϋπαρκτό.

Θα ακυρώνω χρώματα,

θα αφαιρώ ήχους και μουσικές,

θα μορφάζω με κοινότοπα χαμόγελα

σε μια ψευδαίσθηση μια δήθεν ευχαρίστησης.

Μα, ως εκ θαύματος...

Όσο πνίγω μέσα μου τα άγρια πουλιά,

τόσο τα ελευθερώνω.

   

     Αμέτρητα συγχαρητήρια σε όλους τους φίλους και συμμετέχοντες στο 18ο Συμπόσιο Ποίησης, σε νικητές και... λιγότερο νικητές, μιας και το μόνο σίγουρο είναι πως σε διοργανώσεις σαν κι αυτή, νικήτρια και μόνο για τη μαγεία της εμπειρίας, είναι η κάθε συμμετοχή. Να είμαστε όλοι καλά να δημιουργούμε!         

Ζωής καθρέφτης - 15ο Συμπόσιο Ποίησης.

Λύπες και χαρές,

άσπρισαν τα μαλλιά σου

Ζωής καθρέφτης.

Φως και σκοτάδι.

Μάτωσε η καρδιά σου.

Αναπολήσεις.

Να μην ξέρεις που

αρχίζει και τελειώνει

το χθες, το αύριο.

Μαύρο και λευκό.

Ανθρώπινα τα λάθη.

Ποιος κλαίει? Άκου!

Δρόμος σκοτεινός

η ζωή του καθενός.

Ακατόρθωτο.

Παλεύεις μόνος.

Ανθισμένοι γκρεμοί,

μην πέφτεις! Σήκω!

Ο ήλιος λάμπει,

καινούρια μέρα πάλι

θα ξημερώσει.

Τρέξε, χόρεψε,

τραγούδησε, αγάπα!

Μην τρελαίνεσαι!

Γέλασε, νιώσε!

Η ζωή έχει πλάκα

Διασκέδασέ την.

     Ένα καλωσόρισμα στην Άνοιξη και το σπουδαίο δώρο της Ζωή έγιναν το έναυσμα για το 15ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας. Την ευχαριστώ πολύ για την ζεστή φιλοξενία της, για μια ακόμη φορά, καθώς και όλους τους φίλους που συμμετείχαν σ΄αυτό!
Καλή Μεγαλοβδομάδα, με πολλή αγάπη και κατάνυξη γύρω μας και μέσα μας!