Νανούρισμα στο γιο μου.

       O πατέρας-ποιητής παραστέκεται στο άρρωστο παιδί του και υπαγορεύει στη μητέρα το παρακάτω ασυνήθιστο νανούρισμα.
          
     Ο γιος μου κρυολόγησε. Καίει στον πυρετό, ύπνος δεν τον παίρνει. Τα μάτια του βγάζουνε φωτιές. Κι η μάνα του: "Να νανουρίσω το μωρό μου", λέει. "Τι να του τραγουδήσω? "Νάνι νάνι το παιδί μου", ή το "Ας κοιμηθεί να μεγαλώσει κι ύστερα πασάς να γένει"? 
     Μα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η μάνα του γιου μου έτσι θα 'θελα να τον νανουρίσει:

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά
                           τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα
                           του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται,
                           και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...
                           Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε
                          σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια.
                           Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
                           Κοίτα κάτω, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνω,
                           το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει στον ουρανό...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει;
                           Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
                           Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλάβει.
                           Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
                           Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δεν βρήκες ό,τι έψαχνες.
                           Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις
                            χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
                            Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και να, του δίνουν το πιο σταθερό,
                            το πιο ζωντανό σχήμα...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άφοβος σαν θαλασσινός, μάστορας δημιουργός,
                            φιλόσοφος γνώστης και καλλιτέχνης τολμηρός, έτσι να γίνεις...
                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...

                                                                                 Ναζίμ Χικμέτ - Το ερωτευμένο σύννεφο.

     Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα. Χρόνια πολλά, στον μπαμπά μου... στο μπαμπά σου... στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

               

 

Πουπουλένια σύννεφα.

                                              Πού πουλάνε πουπουλένια σύννεφα?

                                              Στων ονείρων τα παζάρια.

                                              Που πουλάνε πουπουλένια όνειρα?

                                              Στων παιδιών τα μαξιλάρια.

                                              Ποιος τινάζει φτερωτά παπλώματα

                                              και στη γη πέφτουν νιφάδες?

                                              Τ΄ουρανού ποιος πλένει τα πατώματα

                                              και γεμίζουν σαπουνάδες?

                           

  

                                              Ποιος μετράει προβατάκια αμέτρητα

                                              και τα όνειρα ποτίζει?

                                              Ποιος χαϊδεύει νυσταγμένα βλέφαρα

                                              και το σύννεφο δακρύζει?

                                                                           Θωμάς Μοσχόπουλος, Ξένια Καλογεροπούλου.
                                                      (για το θεατρικό έργο: Μια ιστορία με ιστορίες, του Τζ. Ροντάρι)  

     Υ.Γ. Ένας ακόμη χαρταετός θα ταξιδέψει στη Βέροια.... Για τα παιδιά, που αξίζουν τον κόσμο ολόκληρο.... Για τη Μπέττυ μας και το όραμά της... Για την αποστολή και το όραμα των ανθρώπων της Πρωτοβουλίας για το παιδί....

                             Καλές Απόκριες και καλή Σαρακοστή σε όλους σας!
                                                                                        

Μια ξεχωριστή μέρα.

                                        
                                        Θα σου πω μια συνταγή
                                        για μια τούρτα μαγική!

                                        Πρώτ΄ ανακατεύεις καλά
                                        ένα κιλό γέλια τρανταχτά,
                                        ένα ποτήρι με τραγούδια,
                                        ένα με λόγια σαν λουλούδια...
                                        χάδια τρεις κουταλιές,
                                        λίγο ξύσμα ζεστές αγκαλιές
                                        και σαπουνόφουσκες χρωματιστές!

                                        Πασπαλίζεις με φιλιά,
                                        ψήνεις στο φούρνο σιγαλά...
                                        Ζάχαρη βάλε στου ονείρου την πύλη,
                                        Απόλαυσέ την σαν θα ΄ρθουν οι φίλοι.

                      από το  βιβλίο: Ποιηματάκια για τα γενέθλιά μου-Corinne Albaut/Yves Besnier.

     Έκλεισε ήδη ένας χρόνος ζωής για τον Onirokosmo. Και αν περιμένατε μία...συνηθισμένη τούρτα για κέρασμα, φυσικά και...πέσατε έξω!

     Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου για την ενθάρρυνση και το αγκάλιασμα...τα καλά σας λόγια...το χρόνο που αφιερώνετε σε κάθε σας επίσκεψη...για τα χαμόγελα που μου αφήνετε φεύγοντας...για όλα όσα έχουμε μοιραστεί μαζί, αλλά και γι΄αυτά που θ΄ακολουθήσουν...για τις διαδρομές που με συντροφεύσατε...για τις σκέψεις που μου δημιουργήσατε...για τις προκλήσεις που θέσατε, ανεβάζοντάς μου ακόμα ψηλότερα τον πήχη...για όλα όσα έμαθα απ΄όλους σας και από τον καθένα χωριστά.
     Χαίρομαι πολύ που εδώ και ένα χρόνο έχω γνωρίσει τόσους αξιόλογους ανθρώπους, που μπορεί να μη γνωρίζω προσωπικά, ωστόσο ένα "κάτι" δικό σας έχω...κλέψει και το έχω καλά φυλαγμένο, εκεί που μόνο τα πολύτιμα και ξεχωριστά κρατάω.

      Με αφορμή τα πρώτα γενέθλια του blog, ένα ακόμα giveaway ξεκινάει από σήμερα, στο οποίο μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή όσοι το επιθυμείτε σ΄αυτήν εδώ την ανάρτηση, μέχρι και τις 25 Σεπτεμβρίου. Τα δωράκια-3 στο σύνολό τους-κοντεύουν να ολοκληρωθούν (τα 2 από τα 3 είναι ήδη έτοιμα) και θα μου επιτρέψετε να σας τα αποκαλύψω σε επόμενη δημοσίευση.

      Πριν σας καλημερίσω να σας θυμίσω το εξής: Το πιο ελεύθερο πράγμα στην ζωή είναι τα όνειρα Δεν φυλακίζονται, δεν περιορίζονται, δε δεσμεύονται, δεν έχουν τόπο και χρόνο και...προπάντων, ΔΕΝ φορολογούνται (....ακόμα!)....Γι΄αυτό, λοιπόν, ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ, προσδίδοντας έτσι στο ανέφικτο περισσότερες πιθανότητες να γίνει εφικτό....

Εδώ... Δρ. Δρακατόρ!

                                             
                                             "Πώς μ' αρέσει η ιστιοπλοΐα
                                              όταν έχει δώδεκα μποφόρ"...
                                              Με μια βάρκα που χοροπηδάει
                                              το κύμα καβαλάει, ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Πώς μ' αρέσουν τα τραγούδια,
                                              πώς μ' αρέσει το φολκλόρ"...
                                              Με τσαρούχια γκλίτσα και φλογέρα
                                              πηδάει στον αέρα, ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Πώς μ' αρέσει η ιππασία,
                                              πώς μ' αρέσουνε τα σπορ"...
                                              Με βροχή με χιόνι με χαλάζι,
                                              ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Τρέχα-τρέχα μαύρο μου γαϊδούρι,
                                              σπάσε-σπάσε το παγκόσμιο ρεκόρ
                                              κι αν με ρίξεις κάτω δεν πειράζει"...
                                              Ατρόμητος καλπάζει ο Δρ. Δρακατόρ!
                                                                                                      
                                                                                 στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή.

      Υ.Γ. Μη μου πείτε πως ακόμα δεν καταλάβατε....περί τίνος πρόκειται?! Ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού έγινε η αφορμή γι΄αυτόν τον κουμπαρά. Με την ευχή να είναι πάντα γεμάτος από τον παραλήπτη του -αν και λίγο...έως αρκετά δύσκολο, στους καιρούς που διανύουμε- και πολύ τυχερός, αποτελεί και την πρώτη μου συμμετοχή στην πρόσκληση της Ρένας και της Δράσης Ελληνίδων blogger. Ακόμα περισσότερους και μοναδικούς κουμπαράδες, τόσο στην ευρηματικότητα όσο και στην ομορφιά, μπορείτε να θαυμάσετε εδώ.

Ο αρλεκίνος.

                                               "Είμαι αρλεκίνος.
                                               Κρέμομαι σε μια κλωστή που δε σπάει
                                               και αντέχει τη ζωή μου.
                                               Πρίγκηπας και κρίνος,
                                               μ' ένα δίχρωμο φιλί που γελάει,
                                               σε κορόιδεψα, μικρή μου!

                                               Είμαι αρλεκίνος,
                                               μάσκα κόκκινη σατέν,
                                               της χαράς σου τ' άπειρο και το μηδέν.
                                               Είμαι αρλεκίνος,
                                               με χαμόγελο όλο στυλ
                                               κι ένα δάκρυ στο προφίλ. 

                                               Είμαι αρλεκίνος.
                                               Κρέμομαι σε μια κλωστή που δε σπάει
                                               και αντέχει τη ζωή!
                                                   

                                               Κάνω ένα σάλτο.
                                               Κρύβομαι μες το κοινό που γελάει.
                                               Δες, με χάνει κι απορεί!
                                               Γέλιο από σμάλτο,
                                               που σε μια μικρή σκηνή δε χωράει
                                               τη στιγμή του να χαρεί....."

                                                                                (Στίχοι: Αντώνης Πετράτος).

Υ.Γ. Ο μικρός μου αρλεκίνος είναι από μεταλλικό κουτάκι....γάλακτος και ξύλο, ύψους 19cm, περίπου.

Ο παλιάτσος.

                                              Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
                                              καλή σας μέρα.
                                              Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ,
                                              ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα,
                                              γι' αυτό κι εγώ θα σας το πω...

                                              Τραγούδι λέω δυνατά
                                              ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
                                              ν' ακούσει η πολιτεία
                                              κι απ' το τραγούδι μου αυτό
                                              παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία.

                                              Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
                                              να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής,
                                              να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
                                              να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις.

                           

  

                                              Τραγούδι λέω δυνατά

                                              ν΄ακούσουν όλα τα παιδιά,

                                              ν΄ακούσει η πολιτεία

                                              κι απ΄το τραγούδι μου αυτό

                                              παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία.

                   

   

                                              Ένας παλιάτσος είμαι εγώ

                                              καλή σας μέρα...

                                  

Ax, γιατί να είμαι γάτα!!!!!

- Γάτα μου αγαπημένη, γιατί είσαι μουτρωμένη?                     
- Δεν μ΄αρέσει η ουρά μου ούτε το νιαούρισμά μου! Μοιάζω με χοντροπατάτα. Αχ, γιατί να είμαι γάτα!

- Να σε κάνω παπαγάλο? Λέγε γρήγορα Μαγδάλω! Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι, τι θα ήθελες να είσαι?
- Κάτι καλύτερο από γατί! Μόνο που, μάγε μου, δεν ξέρω τι!

- Άμπρα Κατάμπρα και λάδι και ξύδι...πλοίαρχος γίνε και φύγε ταξίδι!
- Φοβάμαι τον ωκεανό! Κάνε με κάτι στεριανό!

- Καλά. Άμπρα Κατάμπρα , πιλάφι και πουρές...γίνε μαϊμού, Μαγδάλω και κάνε μου χαρές!
- Μπρος γκρεμός και ζούγκλα πίσω. Όχι! Δεν μπορώ να ζήσω μες στης μπανανιάς τα φύλλα και να παντρευτώ γορίλα!

- Άμπρα Κατάμπρα και σκόρδα πλεξούδα...γίνε ή μέλισσα, ή πεταλούδα!
- Το πρόβλημά μου πάλι δεν το έλυσα. Καθόλου δεν μ΄αρέσει να ΄μαι μέλισσα. Πετάω στον αέρα και ζαλίζομαι, μυρίζω τα λουλούδια και φταρνίζομαι!

- Άμπρα Κατάμπρα, πάλι και μήλο και αχλάδι....γίνε λαγός και πήδα συνέχεια στο λιβάδι!
- Πώς σου ήρθε? Πρώτα πρώτα, δεν μ΄αρέσουν τα καρότα!

- Άμπρα Κατάμπρα, τότε και δυο αυγά μελάτα....γίνε ξανά, Μαγδάλω, η όμορφή μου γάτα!
- Ζήτω! Ξανάγινα γάτα! Να με πειράζεις σταμάτα!

- Γάτα μου, αγαπημένη, είσαι ευχαριστημένη?
- Πάρα πολύ! Το αλάτι δώς΄μου κι άσε με να΄ μαι ο εαυτός μου. Δεν θέλω να΄ μαι τίποτ΄άλλο,
  παρά η γάτα η Μαγδάλω!

                                                                                                    Μαριανίνα Κριεζή.

Υ.Γ1. Η δική μου....Μαγδάλω - ένα κομμάτι ξύλο κομμένο στο ανάλογο σχήμα, περασμένο με βερνίκι ξύλου και ζωγραφισμένες λεπτομέρειες με χρώματα λαδιού - ύψους 35 cm.

                                                     Γέρνει ο ήλιος και μαζί του όλο το φως
                                                     κι όλα τα χρώματα με μιας γίνονται ένα ,
                                                     να΄ταν και να΄μπαινα στο πέπλο τους αυτό
                                                     και το πρωί να πω στο κόσμο...."καλημέρα".

                                                     Καλημέρα, καλημέρα και πάντα καλημέρα!!!!

Υ.Γ2.  Το ποιηματάκι της Μαγδάλως θα μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στο bloggoγειτονάκι μου Maya  και τα γατοπαρεάκια της....

Το τραγούδι του κλόουν.

                 
                  Δεν έχεις που να κοιμηθείς?
                  Δανείσου το παπούτσι μου.
                  Δεν έχεις που να ζεσταθείς?
                  Δανείσου την καρδιά μου...
                  Δεν έχεις πού να πιεις νερό?
                  Ξεδίψασε στο δάκρυ μου...
                  Δεν έχεις που να ονειρευτείς?
                  Δανείσου τα όνειρά μου...


                                                                               Κρύβω βαθειά στις τσέπες μου
                                                                               δυο ψίχουλα ψωμί,
                                                                               κρύβω τον  ήλιο, τα πουλιά
                                                                               κι ένα άσπρο γιασεμί.
                                                                               Κι όλα θα γίνουν αύριο
                                                                               καρβέλια, χρώματα,
                                                                               για να χορτάσουν των παιδιών
                                                                               μάτια και στόματα....

                                                                                                     Από το Ανθολόγιο Γ΄& Δ΄ Δημοτικού.

    Με πολύ αγάπη για τα παιδιά του Ιδρύματος Πειραιά.... The Fairy Clown -"Dream & Wish"
                                 ( με αφορμή την εδώ παρουσίαση της apinkdreamer ).

       

 

       Υ.Γ.  Ζητώ συγνώμη για την ποιότητα των φωτογραφιών, αλλά για κάποιον... ανεξήγητο λόγο (και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου), ο μικρός μου fairy clown φαίνεται πως δεν αρέσκεται στις φωτογραφήσεις! Το ίδιο και οι 2 φίλοι του....