Ένας λύκος αισθηματίας.

                           Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη..
                                  Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη... αλλά...

                  

 

                                  Είμαι o λύκος, o κακός o λύκος και δεν γίνεται...

                  

 

                           Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω...
                                  Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα,

                   

 

                                  θα πέσουνε να με σπαράξουν...
                                                                                                                                  Αργύρης Χιόνης

      Ζωγραφική με ακρυλικά και λάδια πάνω σε φέτες Αχάτη (ροζ - κίτρινο) και φίλντισι. Αυτοσχεδιάζεις, ψήνεις να σταθεροποιηθούν τα χρώματα, περνάς διάφανο βερνίκι και ξανά στο φούρνο σε χαμηλές θερμοκρασίες, όπως για τον πολυμερικό πηλό. Τι λες?... Θα δοκιμάσεις?

Ακροστιχίδα...

                     Θ αύματα πως γίνονται εγώ δεν πιστεύω...
                     Α λλά εσύ με διαψεύδεις και σαν νέος άπιστος Θωμάς φαντάζω...

                     Σ την πιο σκοτεινή άκρη της ψυχής μου ανάβεις ένα φως...
                     Ε ρχεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή για να νικήσεις τους δαίμονες μου...

                     Α κάλεστη, πανέμορφη, μυστηριώδης και επικίνδυνη...

                     Γ ια να με κάνεις να αναθεωρήσω και να πιστέψω ...
                     Α νακατεύεις τις σκέψεις και τα πιο κρυφά μου συναισθήματα....
                     Π αίρνεις το χέρι μου και με οδηγείς σε αυτό το ασφαλές μέρος...
                     Η ρεμείς την ταραγμένη μου ψυχή με ένα σου χάδι, ένα σου φιλί...

                             

 

                     Σ υνωμοσία ερωτική και εγώ χαρούμενος που είμαι το θύμα της...
                     Ω ρα σωστή να αφεθώ... Ώρα σωστή να κάνω αυτό που λέει η ακροστιχίδα μου...

                                                                                                                        Ιανός.

Υ.Γ. Η μεταμόρφωση μιας σανίδας σε νεράιδα του παραμυθιού, σαν εκείνη που ο αγαπημένος μου Ιανός συχνά αναφέρετε στα γραπτά του...

Συστατικά ζωής.

      Σκέφτομαι πως, αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.

      Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή.

      Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει την ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.

      Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.

                                                                                                         Νίκος Μπελογιάννης.

      Μία ακόμη δημιουργία ταξίδεψε για τη Βέροια μαζί με την προηγούμενη και δύο πολύχρωμοι χαρταετοί συντρόφεψαν το ταξίδι τους:

          

   

      Με την ευχή να πήγαν όλα όπως τα είχε ονειρευτεί...

Αντεύχομαι.

      Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ’ εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο… κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα.

      Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε.

                                        κουκλάκια με σύρμα και κλωστή πλεξίματος.

      Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε…. και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

                     

 

     Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.

      "Βλέπεις;", μου λέει η κουτοπόνηρη, "Αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ’ αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ’ ένοιαζε; Άρα, ήρθα!"

      Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων, είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.

                                

 

      Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της.... αυτό είναι ευτυχία Άπιαστη, σου λέω!

                                                                                              Κική Δημουλά-"Εκτός σχεδίου"

Κρύψου!

      Ας παίξουμε τώρα κρυφτούλι.

      Αν κρυφτείς μες στην καρδιά μου, δε θα 'ναι δύσκολο να σε βρω.

                    

   

      Μα αν κρυφτείς μες το καβούκι σου,

      μάταιο είναι να σ΄αναζητήσει κανείς.... -Χαλίλ Γκιμπράν-

Γοργόνα-μενταγιόν, από πολυμερικό πηλό (fimo) μέσα σε αληθινό όστρακο, πλάτους 7 cm και ύψος 5,5 cm. Ποιος είπε, ότι το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του?

Το αλφαβητάρι των πουλιών.

                                          Θα αποστηθίσω
                                          Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

                                          Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων
                                          Θα χαράξω
                                          Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

                                          Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω
                                          Τι λένε τα πουλάκια;

                                          Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ
                                          Ταπεινά
                                          Έξω στους δρόμους

                                          Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα
                                          Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος.

                                                                                                Πόλυ Χατζημανωλάκη.

Ο πρίγκηπας βάτραχος.

     Τον παλιό καλό καιρό, όταν οι ευχές βοηθούσαν ακόμα στις δύσκολες περιστάσεις, ζούσε ένας βασιλιάς. Όλες oι θυγατέρες του ήταν πανέμορφες, η μικρότερη όμως ήταν τόσο όμορφη, ώστε ακόμα κι ο ήλιος, που τόσα έχουν δει τα μάτια του, τη θαύμαζε κάθε φορά που αντίκριζε το πρόσωπο της.

     Κοντά στον πύργο του βασιλιά ήταν ένα μεγάλο και σκοτεινό δάσος. Και μέσα στο δάσος, κάτω από μια γέρικη φλαμουριά, ανάβλυζε μια πηγή. Τις πολύ ζεστές μέρες, λοιπόν, η κόρη του βασιλιά πήγαινε στο δάσος και καθόταν να δροσιστεί πλάι στα νερά της. Και για να περνάει την ώρα της, είχε ένα χρυσό τόπι, που το πετούσε ψηλά και το έπιανε πάλι. Το τόπι αυτό ήταν το πιο αγαπημένο της παιχνίδι. Να, όμως, που μια φορά ήρθαν έτσι τα πράγματα και το χρυσό τόπι της ξέφυγε.

     Η βασιλοπούλα είχε σηκώσει ψηλά τα χέρια της για να το πιάσει, αλλά ξαστόχησε κι αυτό κατρακύλησε στο χώμα κι έπεσε ίσια, μέσα στα νερά της πηγής. Η βασιλοπούλα προσπάθησε να μην το χάσει απ' τα μάτια της, το τόπι όμως εξαφανίστηκε μέσα στα νερά. Τότε η κόρη άρχισε να κλαίει κι έτσι όπως έκλαιγε άκουσε ένα βάτραχο να της λέει: "Ησύχασε κι άλλο μην κλαις. Εγώ θα σε βοηθήσω. Αλλά τι θα μου δώσεις, αν σου φέρω πίσω το χρυσό σου τόπι?".
"'Ό,τι κι αν μου γυρέψεις, καλέ μου βάτραχε", απάντησε η βασιλοπούλα.

     Ο βάτραχος, τότε, είπε : "Δεν Θέλω ούτε τα φορέματα σου, ούτε τα μαργαριτάρια σου και τα πολύτιμα πετράδια σου, ούτε τη χρυσή κορώνα που φοράς. Θέλω να μ' αγαπάς, να μ' έχεις φίλο σου και σύντροφο στα παιχνίδια σου. Να μ΄ αφήνεις να κάθομαι δίπλα σου στο τραπέζι σου, να τρώω από το χρυσό πιατάκι σου, να πίνω απ' το ποτηράκι σου και να κοιμάμαι στο κρεβατάκι σου. Αν μου τα υποσχεθείς όλα αυτά, τότε θα βουτήξω ως τον πάτο και θα σου φέρω πίσω το χρυσό σου τόπι".
 "Αχ, ναι", είπε η βασιλοπούλα, "σου υπόσχομαι πως θα έχεις ό,τι θελήσεις φτάνει να μου ξαναφέρεις το χρυσό μου τόπι".
Ο βάτραχος τότε βούτηξε και πριν περάσει πολλή ώρα, ξαναβγήκε κρατώντας στο στόμα του το χρυσό τόπι. Η κόρη, καταχαρούμενη που ξανάβρισκε το ωραίο της παιχνίδι, το άρπαξε στα χέρια της κι έφυγε τρέχοντας, γύρισε στο παλάτι και ξέχασε αμέσως τον καημένο το βάτραχο.

     Την άλλη μέρα, κάθισε στο τραπέζι μαζί με το βασιλιά μα μόλις άρχισε να τρώει απ το χρυσό της το πιατάκι, να σου ξάφνου.... πλιτς πλατς.... κάτι που ανέβαινε σερνόμενο τις μαρμάρινες σκάλες του παλατιού. Κι όταν έφτασε πάνω, χτύπησε την πόρτα και φώναξε: "Βασιλοπούλα, μικρή βασιλοπούλα, άνοιξε μου!".  Η πεντάμορφη έτρεξε να δει ποιος χτυπούσε. Αλλά όταν άνοιξε την πόρτα, αντίκρισε μπροστά της το βάτραχο. Αμέσως σφάλισε την πόρτα, τη μαντάλωσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και κάθισε πάλι στο τραπέζι. Η καρδιά της, όμως, είχε παγώσει από το φόβο.
     Ο βασιλιάς κατάλαβε ότι η μικρή του κόρη έτρεμε από τον πανικό και τη ρώτησε: "Παιδί μου, ποιος είναι?".
"Αχ, πατέρα", αποκρίθηκε εκείνη. "Είναι ένας απαίσιος βάτραχος". "Και τι θέλει ο βάτραχος από σένα?". "Αχ, πατέρα μου καλέ, χτες που ήμουνα στο δάσος κι έπαιζα πλάι στην πηγή, έχασα το χρυσό μου τόπι μέσα στα νερά. Έβαλα τα κλάματα κι ο βάτραχος που με άκουσε, βούτηξε και μου το έφερε πίσω. Κι επειδή επέμενε πολύ, του έταξα πως θα είμαστε φίλοι".

     Ο βασιλιάς τότε είπε : "Όταν δίνεις το λόγο σου, πρέπει να τον κρατάς. Πήγαινε και άνοιξε του". Η βασιλοπούλα πήγε, λοιπόν και του άνοιξε κι ο βάτραχος μπήκε χοροπηδώντας και την ακολούθησε μέχρι την καρέκλα της. Εκεί στάθηκε και φώναξε: "Σήκωσε με και πάρε με κοντά σου".
Η βασιλοπούλα δίστασε, ώσπου ο βασιλιάς την πρόσταξε να το κάνει. Όταν ο βάτραχος βρέθηκε στην καρέκλα, ήθελε ν' ανέβει στο τραπέζι. Κι όταν ανέβηκε και στο τραπέζι, είπε στη βασιλοπούλα: "Σπρώξε, τώρα, πιο κοντά το χρυσό πιατάκι σου, για να φάμε μαζί". Η όμορφη βασιλοπούλα έκανε πράγματι αυτό που της ζήτησε, αλλά φαινόταν πως το έκανε με κρύα καρδιά. Τέλος της είπε : "Έφαγα και χόρτασα και τώρα είμαι κουρασμένος. Πήγαινε με λοιπόν στην κάμαρα σου και στρώσε τα μεταξωτά σεντόνια στο κρεβατάκι σου, να πέσουμε για ύπνο". Η βασιλοπούλα έβαλε τα κλάματα, γιατί την φοβίζει το κρύο δέρμα του βατράχου. Όχι και να κοιμηθεί μαζί του στο ίδιο κρεβάτι! Ο βασιλιάς, όμως, θύμωσε και είπε: "Αυτόν που σε βοήθησε όταν είχες την ανάγκη του, δεν πρέπει μετά να τον ξεχνάς και να τον περιφρονείς!".

     Τότε, τον πήρε κι εκείνη με τα δυο της δάχτυλα, τον ανέβασε στην κάμαρα της και τον άφησε σε μια γωνιά. Όταν, όμως, πλάγιασε στο κρεβατάκι της, εκείνος σύρθηκε κοντά της και της είπε : "Είμαι κουρασμένος, πάρε με κοντά σου". Ο βάτραχος τρεις φορές ζητάει από την πριγκίπισσα να τον φέρει πιο κοντά της. Τις 2 πρώτες φορές, η πριγκίπισσα υπακούει. Στην τρίτη, όμως, χάνει την υπομονή της και τον πετάει στον τοίχο. Να, όμως, που πέφτοντας ο βάτραχος, δεν ήταν βάτραχος πια. Ήταν ένα βασιλόπουλο με όμορφα, καλοσυνάτα μάτια, που της εξηγεί ότι, μια μάγισσα τον είχε καταραστεί και είχε γίνει βάτραχος και μόνο μια πριγκίπισσα μπορούσε να τον πάρει από το πηγάδι.

                              

     Η πριγκίπισσα δέχεται να τον παντρευτεί και το πρωί η άμαξα του πρίγκιπα φτάνει στο παλάτι για να παραλάβει το ζευγάρι. Μέσα στην άμαξα βρισκόταν και ο πιστός υπηρέτης του πρίγκιπα, ο Χανς. Αυτός είχε λυπηθεί τόσο για την μοίρα του κυρίου του, που είχε περιζώσει την καρδιά του με 3 μεταλλικές ζώνες, για να μην σπάσει από την θλίψη. Όταν βλέπει τον κύριο του, χαίρεται τόσο που οι 3 σιδερένιες ζώνες έσπασαν η μια μετά την άλλη. Έτσι ο πρίγκιπας, η πριγκίπισσα και ο πιστός Χανς πήγαν στο παλάτι του πρίγκιπα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..

     Η ιστορία "Ο Πρίγκιπας Βάτραχος" ή, "Ο Σιδερένιος Χανς", είναι ένα γερμανικής προέλευσης παραμύθι και είναι η πρώτη ιστορία στην συλλογή παραμυθιών των αδερφών Γκριμ. Παρ' όλο που στην ιστορία, ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας όταν η πριγκίπισσα στην ιστορία τον πετάει στον τοίχο, η πιο διαδεδομένη εκδοχή λέει ότι τα μάγια λύθηκαν όταν η πριγκίπισσα φίλησε τον βάτραχο. Από αυτήν βγαίνει και το αγγλικό ρητό: "Θα πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους για να βρεις τον πρίγκιπα σου". Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αρκεί ο βάτραχος απλά να περάσει την νύχτα στο μαξιλάρι της πριγκίπισσας.

     Ο μικρός βάτραχος - πορτοφόλι (η πρώτη μου απόπειρα στην τεχνική του felt), είναι το δωράκι στην τυχερή της κλήρωσης του παιχνιδο...διαγωνισμού δημιουργιών, εμπνευσμένων από κάποιο παραμύθι. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλες τις ονειρεμένες συμμετοχές, ακόμα και για τα σχόλια που αφήσατε, έστω κι αν δεν προλάβατε να δηλώσετε συμμετοχή. Με τη βοήθεια του random η τυχερή της κλήρωσης είναι το κορίτσι και τα παραμύθια του...

                                   Καλό βράδυ και μια υπέροχη Κυριακή σε όλους σας!

Με μια Φλόγα και Πίστη στην καρδιά.

     Το τέταρτό μου σχήμα.

     Είμαι η Αναστασία, 9 χρονών και πηγαίνω Τετάρτη Δημοτικού. Μόλις έχω τελειώσει το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο προσπάθησα να φανταστώ, να ονειρευτώ με το μυαλό μου. Φαντάστηκα, λοιπόν, έναν ήλιο που κρατάει διάφορα πράγματα, για να είναι πιο όμορφος. Τα αντικείμενα αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του. Το παγωτό θα το φάει μόνος του. Τον χυμό θα τον πιει μόνος του, την τσάντα την κρατάει για να είναι πιο όμορφος και έτοιμος να πάει με την γυναίκα του βόλτα και να της προσφέρει ένα λουλούδι. Το λουλούδι το θέλει για να το προσφέρει σε μένα και τη Λουλού. Όσο για το πουλάκι με το κλαδί της ελιάς, το κρατάει για να φέρει ειρήνη και υγεία σε όλο τον κόσμο.

     Έτσι φαντάστηκα λοιπόν, το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο με βοηθάει να τελειώσω γρήγορα τη θεραπεία μου και να γίνω καλά.
                                                                                            ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΙΝΝΗ - 9 ετών.

     Ένας ξεχωριστός αγώνας ποδοσφαίρου.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ομάδα αιμοπεταλίων και η ομάδα των λευκών αιμοσφαιρίων. Τα λευκά και τα αιμοπετάλια ήταν 0-0, στον αγώνα που μόλις ξεκίνησε. Γρήγορα άλλαξε το σκορ και πήγε ο αγώνας 1800-1800. Αποφασίσανε να πάνε στα πέναλτι. Ο διαιτητής Χάρος είπε ότι ο αγώνας αυτός δεν θα τελειώσει ΠΟΤΕ. Η ΝΙΚΗ ανήκει και στις δύο ομάδες. Τους έδωσε λοιπόν από ένα μετάλλιο και τους ζήτησε να το έχουν πάντα μαζί τους. Τους πρότεινε να σηκώσουν και οι δύο μαζί το κύπελο.
     Από τότε τα ΛΕΥΚΑ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΑ και τα ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ ήταν ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΑ και ΠΡΩΤΑ στην κατηγορία τους.
                                                                                        ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ - 8 ετών.

     Ο Συναγωνισμός με τα Κακά Φανταράκια.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Λουλού και αρρώστησε από μια αρρώστια που λεγόταν Λευχαιμία. Την πήγαν λοιπόν στο νοσοκομείο "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" και την ίδια Παρασκευή της έβαλαν ένα σωληνάκι που λεγόταν "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ". Ο "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ" τη βοηθούσε ώστε να μην την τρυπάνε συνέχεια για να της βάζουν φάρμακα. Τα φάρμακα τα έβαζαν για να γίνει καλά η Λουλού.
     Μια μέρα όμως ο γιατρός είπε στη Λουλού να μην τρώει αλάτι, ζάχαρη και τηγανητά φαγητά. Της είπε μάλιστα, ότι θα πρέπει να κάνει και μερικές ενεσούλες για να βλέπουν οι γιατροί εάν η θεραπεία πάει καλά. Τη μία ενεσούλα τη λένε "νωτιαίος μυελός" και την άλλη "ενδορραχιαία". Της έβαζαν και ένα φάρμακο που λεγόταν κορτιζόνη και κάποια άλλα, τα έλεγαν χημειοθεραπείες. Της είπε ότι μετά από ένα μήνα θα πήγαινε στον ξενώνα "ΕΛΠΙΔΑ" ή "ΦΛΟΓΑ". Η Λουλού χάρηκε πολύ που θα πήγαινε στον ξενώνα, αλλά δεν χάρηκε που θα έκανε τις ενέσεις. 
     Πέρασε όμως ο ένας μήνας και έφθασε η ώρα να πάει η Λουλού στον ξενώνα. Τώρα είχε δυνάμεις και θα έπαιζε χαρούμενη, αλλά θα πήγαινε κάθε 15 ή 20 μέρες για ενεσούλες.
     Ξέρετε τι κάνουν οι ενεσούλες? Οι ενεσούλες σκοτώνουν τα κακά φανταράκια και τα φανταράκια τα καλά, κατεβαίνουν από το λαιμό, πηγαίνουν στο έντερο και βγαίνουν στην τουαλέτα. Έτσι η Λουλού είναι τώρα στον ξενώνα και παίζει. 
                                                                                  ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΚΑΣΔΡΟΓΚΑ - 8 ετών.

     "Δώστε στα παιδιά χαρά, γιατί είναι αγνά, όπως οι άγγελοι! Ζουν για να μας δίνουν ευτυχία και αγαλλίαση και να μας εξαγνίζουν!! Αλίμονο σ΄εκείνον που πληγώνει ένα παιδί."
                                                                                       Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι.

    15 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια ημέρα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας. Ο "εχθρός" δεν είναι ανίκητος!!

     Στηρίζοντας και επικροτώντας την πρό(σ)κληση της Άσπας μας και με αφορμή τη σημερινή ημέρα, 3 μάσκες ετοιμάστηκαν σαν αρχή, με πολλή αγάπη, για να ταξιδέψουν στην όμορφη Ναύπακτο και να στηρίξουν τη Φλόγα.

                     

    

     Υ.Γ. Οι ιστορίες των παιδιών περιλαμβάνονται στο περιοδικό "Ώρα για παραμύθια ΤΑΟΥΛΗ!", το οποίο συντάσσεται από τα παιδιά του Τ.Α.Ο. (Τμήμα Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας) και εκδίδεται από το Σύλλογο Γονέων Και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις "Πίστη".

Liebster Award.

     Βραβείο από 3 αγαπημένους φίλους παρέλαβα προ ημερών και υποσχέθηκα να παίξω, απαντώντας με χαρά στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις τους. Ευχαριστώ πάρα πολύ, με τη σειρά που παρέλαβα το βραβείο, τη Marilena, τη Λιακάδα και τον Ξύλινο Ιππότη, που με έβαλαν στο παιχνίδι τους.

     Οι κανόνες του βραβείου είναι:

1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου

2. Να απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις αυτού που σου έκανε tag και να γράψεις 11 ερωτήσεις γι΄αυτούς που θα κάνεις εσύ tag

3. Βράβευσε 11 άτομα 

4. Ενημερώνεις τα άτομα που βράβευσες

     Βαθιά ανάσα και...ξεκινάμε:

1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου: Μόνο 11?? (...αστειεύομαι, καλέ!). Λοιπόν... παθιασμένη, αστεία, κοινωνική, πεισματάρα, ανήσυχη, γενναιόδωρη, έξυπνη, συναισθηματική, παιδί...διαμάντι, πάντα αμφισβητώ και πάνω, μα πάνω, πάνω απ΄όλα και ειλικρινά... πιο πάνω δεν γίνεται... υπερβολικά μετριόφρων!!!!

     Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της Μαριλένας:

1. Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι αυτή την εποχή?

♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪

♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪

2. Ο κόσμος να χαλάσει, εσύ... θα κρατήσω το λόγο μου! 

3. Μετανιώνεις... μετανιώνει... μετανιώνουμε... μετανιώνετε...μετανιώνουν!

4. Θα ήθελες να είχες γεννηθεί... αναίσθητη!

5. Ποιο βιβλίο νιώθεις ότι περιγράφει την ζωή σου? 

6. Αν σου έλεγα να ταξίδευες με τον Τιτανικό, ενώ θα γνώριζες ότι δε θα σωζόσουν στο τέλος, θα ανέβαινες στο πλοίο όμως, αν σου έλεγα ότι θα έσωζες ζωές? Υπάρχει και κουρτίνα...3 (???) στις επιλογές?.... Όχι? Εντάξει, λοιπόν! Θα ανέβαινα, θα έσωζα και θα σωζόμουν (τουλάχιστον θα το πάλευα)... κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

7. Ποιος ονόμασε τον πλανήτη μας Γη? Μαριλένα μου, η... χρόνια απορία σου βρήκε τον άνθρωπό της: εμένα! (...δεν θέλω γελάκια, παρακαλώ!). Για χάρη σου, θα αποκαλύψω...το μυστικό! Έτοιμη?... Μάθε, λοιπόν, πως είναι, μάλλον, απίθανο να πούμε με σιγουριά, ποιος ονόμασε τον πλανήτη μας Γη. Το πιθανότερο είναι, ότι ποτέ δεν δόθηκε επίσημα αυτό το όνομα, αλλά ήρθε σαν κάτι το φυσιολογικό. "Γη" είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για το έδαφος, εκεί που πατάμε και πολλοί πιστεύουν πως ήταν ο πρώτος περιγραφικός όρος που δόθηκε για τον πλανήτη, το οποίο καθιερώθηκε στη συνέχεια σαν όνομα. Μία άλλη εκδοχή αιτιολόγησης της ονομασίας Γη, θεωρεί ότι προέρχεται από την αρχαιοελληνική θεά Γαία, όπου μαζί με τον Ουρανό ήταν οι πρώτοι θεοί που κατοίκησαν τον πλανήτη.

8. Αν ήσουν χρώμα θα ήσουν... πορφυρό. 

9. Αν έπαιζε ένας ηθοποιός εσένα, σε έργο για την ζωή σου, θα ήταν ο/η....και γιατί? Ουίλιαμ Σαίξπηρ (εκτός από θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, υπήρξε και ηθοποιός) ...to be or not to be?

10. Θα έλεγες ψέματα σε κάποιον ετοιμοθάνατο, έστω και για να μην τον στεναχωρήσεις? Ναι, ασυζητητί. 

11. Θα προτιμούσες να ήσουν φύλακας άγγελος ή τιμωρός? Άγγελος θεραπευτής.

     Οι ερωτήσεις της Λιακάδας:

1. Ποια νομίζεις ότι είναι η μεγαλύτερή σου κατάκτηση? Αυτή που διαρκεί μέχρι την επόμενη.

2. Φιλία ή Έρωτας και γιατί? Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Και τα δύο έχουν το τίμημά τους.

3. Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου ήταν... ανθρώπινο.

4. Κλείνεις τα μάτια και όταν τα ανοίγεις βρίσκεσαι μπροστά σε ένα καθρέφτη, τι βλέπεις? Φτου μου, μη με ματιάσω!

5. Σ΄αρέσει να ακροβατείς στη red thin line ή να ξεπερνάς τα όρια? Πάντα των άκρων, μαύρο ή άσπρο. 

6. Το αεροπλάνο που επιβαίνεις πέφτει κι εσύ έχεις μόνο δύο αλεξίπτωτα. Σε ποιον μπλόγκερ θα έδινες το δεύτερο? Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ, α μπε μπα μπλοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο......

7. Πρέπει να φύγεις... μετανάστης... σε άλλο πλανήτη...τι σε πονάει που θ΄αφήσεις πίσω? Για να πάρω μια τέτοια απόφαση να εξαφανιστώ από προσώπου γης, θα σημαίνει ότι... μάλλον θα έχω απηυδήσει για πάρα πολλούς και σημαντικότατους λόγους. Συνεπώς, "φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια..."...

8. Γίνεται ένα ναυάγιο και βρίσκεσαι στη θάλασσα... δεν υπάρχει σωσίβιο, αλλά βλέπεις μια σανίδα και γραπώνεσαι επάνω της... για μέρες είναι η μόνη σου σωτηρία... μέχρι που από μακριά βλέπεις ξηρά στον ορίζοντα... ένα νησί... οδηγείς τη σανίδα σου προς τα κει. Τι είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις βγαίνοντας στην ξηρά? Κάτσε να φτιάξω λίγο το μαλλί, μην εμφανιστεί κανένας...ρεπόρτερ από το πουθενά!

9. Ποιο απ΄όλα τα δεινά θα ήθελες να εξαλείψεις από την Ελλάδα? (αυστηρώς ΜΟΝΟ μία επιλογή!) Το Δ.Ν.Τ., τη διαφθορά, τη νοοτροπία των Ελλήνων? Τη νοοτροπία των Ελλήνων, τον κύριο παράγοντα διαιώνισης της διαφθοράς.

10. Γάτα, Σκύλος ή τίποτε τριχωτό, γιατί είσαι σιχασιάρης? Γάτα και σκύλος και κουνελάκι και... και...

11. Με το σταυρό στο χέρι ή με το προφυλακτικό στο χέρι? Στην ζωή, είναι αλήθεια, ότι συνήθως παίρνουμε αυτό που διεκδικούμε και όχι αυτό που δικαίως αξίζουμε. Ακόμη και στη διεκδίκηση, ωστόσο κι επειδή ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, με το σταυρό στο χέρι. (Το... προφυλακτικό, αχρείαστο να ΄ναι, ας παραμείνει στο πορτοφόλι!)

     Οι ερωτήσεις του Ιππότη:

1. Αγαπημένη συνήθεια: Πρωινός καφές για δύο.

2. Κακή συνήθεια? Η σοκολάτα

3. Αγαπημένο ποίημα: "Όπως ο Κερέμ" - Ναζίμ Χικμέτ: "...αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη?"

4. Αγαπημένο βιβλίο: Ένα από τα πολλά, Οι Άθλιοι του Ουγκώ.

5. Αγαπημένος καλλιτέχνης (οποιασδήποτε Τέχνης): Salvador Felip Jacint Dalí Domènech, με άλλα λόγια... ο Σαλβαδόρ Νταλί.

6. Τι είναι φτώχεια? Όταν χάνεις την αγάπη για το καλό και την αλήθεια.

7. Τι είναι ευτυχία? Οι μικροί παράδεισοι που χαμογελάει η ψυχή μας.

8. Υπάρχει Θεός? "Πιστεύω σ΄ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο πάσχοντα μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ΄ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και αόρατες. Πιστεύω στ΄ αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακατάλυτη ενότητα. Πιστεύω στον άγρυπνο βαρύν αγώνα Του, που δαμάζει και καρπίζει την ύλη την ζωοδόχα, πηγή φυτών και ανθρώπων. Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο......" (Ασκητική- Ν. Καζαντζάκης)

9. Τι είναι σκέψη? Το παιδί της δράσης.

10. Τι είναι μοίρα και ποιος την ορίζει? Πολλοί συγχέουν τη μοίρα με το πεπρωμένο, δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους έννοιες. Η Μοίρα εξαρτάται από εμάς, το Πεπρωμένο μας από άλλους παράγοντες.

11. Και τι αλήθεια είναι καλό? Η ανώτερη θρησκεία στην ψυχή του ανθρώπου. Καλό δεν είναι να μην αδικείς, αλλά να μην θέλεις να αδικήσεις...

     Φτάνοντας αισίως στο τέλος του παιχνιδιού, να ενημερώσω πως δεν έχω πρόθεση να...παιδέψω καμία φίλη ή φίλο με δικές μου ερωτήσεις, μιας και όπως παρατήρησα, οι περισσότερες/οι ήδη το έχετε παραλάβει και μάλιστα στην... πολλαπλή εκδοχή του! 

     Καλό και δημιουργικό μήνα σε όλους σας, από μένα και τη μικρή Λαλού, η οποία ετοιμάστηκε και στολίστηκε για να επισκεφθεί το Δελφινάκι και να λάβει μέρος στο λιλά διαγωνισμό του...

Εμείς!

 
     "Έμαθες καλά τις αντωνυμίες.... Δεν αντιλέγω. 

     Πάντα σ΄ακούω να λες: Εγώ..........εσύ...........αυτός.......εσείς...........αυτοί.....................

      

    

     Ε! Φίλε... Υπάρχει κι ένα ρημάδι ΕΜΕΙΣ.........

     Γιατί μονίμως το ξεχνάς?"

Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης?

    
     Το 1897, ένα κορίτσι που το έλεγαν Βιρτζίνια, έγραψε ένα γράμμα στον εκδότη της εφημερίδας της Νέας Υόρκης, "Ο Ήλιος". Στις 21 Σεπτεμβρίου, το γράμμα της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα μαζί με την απάντηση του εκδότη, Φράνσις Φάρσελους Τσέρτς.

Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης?

     Αγαπητέ εκδότη,

     Είμαι 8 χρονών. Κάποιοι φίλοι μου λένε, πως ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει! Ο μπαμπάς μου μου λέει: "Αν τον δεις στην εφημερίδα "Ο Ήλιος", τότε υπάρχει! Σας παρακαλώ, πείτε μου την αλήθεια. Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης?

                                                                                                                 Βιρτζίνια Ο. Χάνλον.

     

     Βιρτζίνια, 

     Οι μικροί σου φίλοι κάνουν λάθος, καθώς πιστεύουν μονάχα ότι βλέπουν. Θεωρούν ότι τίποτα δεν υπάρχει, αν δεν μπορούν να το αντιληφθούν με το μυαλό τους. Όμως, σε τούτο το τεράστιο σύμπαν, ο άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ένα έντομο, όσον αφορά την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται όλη τη γνώση και την αλήθεια που υπάρχει στον απέραντο κόσμο γύρω του.

     Ναι, Βιρτζίνια, ο Άγιος Βασίλης υπάρχει! Υπάρχει με την ίδια βεβαιότητα που υπάρχουν η αγάπη, η αφοσίωση, η γενναιοδωρία και καθετί, που χαρίζει στην ζωή μας ομορφιά και ευτυχία. Αλίμονο! Πόσο μουντός θα ήταν ο κόσμος, αν δεν υπήρχε ο Άγιος Βασίλης! Θα ήταν τόσο μουντός, όσο αν δεν υπήρχαν και οι Βιρτζίνιες. Δεν θα υπήρχε η αγνή πίστη των παιδιών, ούτε η ποίηση, ούτε ο ρομαντισμός, που κάνουν την ζωή μας πιο όμορφη.

     Μπορείς να καταφέρεις να πείσεις τον πατέρα σου, να προσλάβει ανθρώπους να παρακολουθούν όλες τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων, για να πιάσουν τον Άγιο Βασίλη. Αλλά, ακόμα κι αν δεν δουν τον Άγιο Βασίλη να κατεβαίνει τις καμινάδες, τι θα αποδείκνυε αυτό? Κανείς δεν βλέπει τον Άγιο Βασίλη, αλλά αυτό δεν αποτελεί ένδειξη ότι δεν υπάρχει. Τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο είναι εκείνα τα οποία, ούτε τα παιδιά ούτε οι μεγάλοι μπορούν να τα δουν. Είδες ποτέ νεράιδες να χορεύουν στα λιβάδια? Φυσικά και όχι, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ή να φανταστεί όλα εκείνα τα θαύματα του κόσμου που είναι αόρατα.

     Μπορείς να χωρίσεις τα μέρη μιας παιδικής κουδουνίστρας και να δεις τι είναι εκείνο που προκαλεί τον ήχο, αλλά υπάρχει ένα πέπλο που καλύπτει τον αόρατο κόσμο, το οποίο ούτε ο πιο δυνατός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να τραβήξει.

Μονάχα η πίστη, η φαντασία, η ποίηση, η αγάπη, ο ρομαντισμός, μπορούν να τραβήξουν το πέπλο τούτο, ώστε να δεις και ν΄αντιληφθείς τη μαγική ομορφιά και το μεγαλείο, που βρίσκονται από κάτω. Άραγε, είναι όλα πραγματικά?

           

   

     Α! Βιρτζίνια, στον κόσμο αυτό δεν υπάρχει τίποτα αληθινό και μόνιμο. Δόξα το Θεό! Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει! Ζει και θα ζει για πάντα, φέρνοντας τη χαρά στις καρδιές των μικρών παιδιών!

                                             πηγή - "Αγαπημένες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες" (εκδόσεις: Μίνωας).

     

     Υ.Γ. Ένα χάρτινο κουτί αποθήκευσης παπουτσιών μεταμορφώθηκε σε...γραμματοκιβώτιο του Άι Βασίλη, για να λάβει μέρος στον Χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό της Σόφης. Ο Άγιος Βασίλης ζει και θα ζει για πάντα στις καρδιές, στα όνειρα και στα χαμόγελα των μικρών παιδιών....