Μάσκες.

     Με ρωτάς πως γίνηκα τρελός.

Να το πως: Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πως όλες μου οι μάσκες είχαν κλεφτεί - κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και που είχα φθείρει μες σ' εφτά ζωές. Τότες έτρεξ΄ αμασκοφόρετος μέσ' από τους ανθρωπόβρυθους δρόμους κραυγάζοντας: "Κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες".

     Άντρες, γυναίκες, με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους, σκιαγμένοι από μένα.

                     

 

     Κι όταν έφτασα στην αγορά, ένας νιος σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε: "Είναι τρελός!".
Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρίσω· ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο κι η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον Ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα.

     Και σάμπως μέσα σ' έκσταση φώναξα:.. "Ευλογημένοι , ευλογημένοι, οι κλέφτες που 'κλεψαv τις μάσκες μου".

                           

 

     Έτσι γίνηκα τρελός. Και βρήκα και τα δυο τους: λευτεριά και σιγουριά, μέσα στην τρέλα μου. Τη λευτεριά της μοναξιάς, τη σιγουριά της ακαταληψίας, γιατί όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας.

     Μα, ας μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου. Ακόμα κι ένας κλέφτης φυλακισμένος, είναι ασφαλισμένος από έναν άλλο κλέφτη.

                                            Kahlil Gibran: Ο ΤΡΕΛΟΣ - Οι παραβολές και τα ποιήματά του.

                             

 

                                              Για να`μαι ευχάριστος σε όλους
                                              κι ακόμα και στον εαυτό μου,
                                              έκρυψα πάντοτε με μάσκες
                                              που αρέσουνε το πρόσωπό μου·

                                              κι άλλαξα τόσες στη ζωή μου,

                                              που τώρα πια να μην μπορώ

                                              τ’ αληθινό το πρόσωπό μου
                                              να πω ποιο είναι μήτ΄ εγώ!

                                              Έτσι, ο θάνατος σα θα`ρθει,
                                              δε θα `ναι η στέρηση μεγάλη·
                                              θ’ αφήσω μιαν ανυπαρξία
                                              για να περάσω σε μιαν άλλη.

                                                                                          Κώστας Ουράνης - "Μάσκες".

Με μια Φλόγα και Πίστη στην καρδιά.

     Το τέταρτό μου σχήμα.

     Είμαι η Αναστασία, 9 χρονών και πηγαίνω Τετάρτη Δημοτικού. Μόλις έχω τελειώσει το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο προσπάθησα να φανταστώ, να ονειρευτώ με το μυαλό μου. Φαντάστηκα, λοιπόν, έναν ήλιο που κρατάει διάφορα πράγματα, για να είναι πιο όμορφος. Τα αντικείμενα αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του. Το παγωτό θα το φάει μόνος του. Τον χυμό θα τον πιει μόνος του, την τσάντα την κρατάει για να είναι πιο όμορφος και έτοιμος να πάει με την γυναίκα του βόλτα και να της προσφέρει ένα λουλούδι. Το λουλούδι το θέλει για να το προσφέρει σε μένα και τη Λουλού. Όσο για το πουλάκι με το κλαδί της ελιάς, το κρατάει για να φέρει ειρήνη και υγεία σε όλο τον κόσμο.

     Έτσι φαντάστηκα λοιπόν, το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο με βοηθάει να τελειώσω γρήγορα τη θεραπεία μου και να γίνω καλά.
                                                                                            ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΙΝΝΗ - 9 ετών.

     Ένας ξεχωριστός αγώνας ποδοσφαίρου.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ομάδα αιμοπεταλίων και η ομάδα των λευκών αιμοσφαιρίων. Τα λευκά και τα αιμοπετάλια ήταν 0-0, στον αγώνα που μόλις ξεκίνησε. Γρήγορα άλλαξε το σκορ και πήγε ο αγώνας 1800-1800. Αποφασίσανε να πάνε στα πέναλτι. Ο διαιτητής Χάρος είπε ότι ο αγώνας αυτός δεν θα τελειώσει ΠΟΤΕ. Η ΝΙΚΗ ανήκει και στις δύο ομάδες. Τους έδωσε λοιπόν από ένα μετάλλιο και τους ζήτησε να το έχουν πάντα μαζί τους. Τους πρότεινε να σηκώσουν και οι δύο μαζί το κύπελο.
     Από τότε τα ΛΕΥΚΑ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΑ και τα ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ ήταν ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΑ και ΠΡΩΤΑ στην κατηγορία τους.
                                                                                        ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ - 8 ετών.

     Ο Συναγωνισμός με τα Κακά Φανταράκια.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Λουλού και αρρώστησε από μια αρρώστια που λεγόταν Λευχαιμία. Την πήγαν λοιπόν στο νοσοκομείο "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" και την ίδια Παρασκευή της έβαλαν ένα σωληνάκι που λεγόταν "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ". Ο "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ" τη βοηθούσε ώστε να μην την τρυπάνε συνέχεια για να της βάζουν φάρμακα. Τα φάρμακα τα έβαζαν για να γίνει καλά η Λουλού.
     Μια μέρα όμως ο γιατρός είπε στη Λουλού να μην τρώει αλάτι, ζάχαρη και τηγανητά φαγητά. Της είπε μάλιστα, ότι θα πρέπει να κάνει και μερικές ενεσούλες για να βλέπουν οι γιατροί εάν η θεραπεία πάει καλά. Τη μία ενεσούλα τη λένε "νωτιαίος μυελός" και την άλλη "ενδορραχιαία". Της έβαζαν και ένα φάρμακο που λεγόταν κορτιζόνη και κάποια άλλα, τα έλεγαν χημειοθεραπείες. Της είπε ότι μετά από ένα μήνα θα πήγαινε στον ξενώνα "ΕΛΠΙΔΑ" ή "ΦΛΟΓΑ". Η Λουλού χάρηκε πολύ που θα πήγαινε στον ξενώνα, αλλά δεν χάρηκε που θα έκανε τις ενέσεις. 
     Πέρασε όμως ο ένας μήνας και έφθασε η ώρα να πάει η Λουλού στον ξενώνα. Τώρα είχε δυνάμεις και θα έπαιζε χαρούμενη, αλλά θα πήγαινε κάθε 15 ή 20 μέρες για ενεσούλες.
     Ξέρετε τι κάνουν οι ενεσούλες? Οι ενεσούλες σκοτώνουν τα κακά φανταράκια και τα φανταράκια τα καλά, κατεβαίνουν από το λαιμό, πηγαίνουν στο έντερο και βγαίνουν στην τουαλέτα. Έτσι η Λουλού είναι τώρα στον ξενώνα και παίζει. 
                                                                                  ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΚΑΣΔΡΟΓΚΑ - 8 ετών.

     "Δώστε στα παιδιά χαρά, γιατί είναι αγνά, όπως οι άγγελοι! Ζουν για να μας δίνουν ευτυχία και αγαλλίαση και να μας εξαγνίζουν!! Αλίμονο σ΄εκείνον που πληγώνει ένα παιδί."
                                                                                       Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι.

    15 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια ημέρα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας. Ο "εχθρός" δεν είναι ανίκητος!!

     Στηρίζοντας και επικροτώντας την πρό(σ)κληση της Άσπας μας και με αφορμή τη σημερινή ημέρα, 3 μάσκες ετοιμάστηκαν σαν αρχή, με πολλή αγάπη, για να ταξιδέψουν στην όμορφη Ναύπακτο και να στηρίξουν τη Φλόγα.

                     

    

     Υ.Γ. Οι ιστορίες των παιδιών περιλαμβάνονται στο περιοδικό "Ώρα για παραμύθια ΤΑΟΥΛΗ!", το οποίο συντάσσεται από τα παιδιά του Τ.Α.Ο. (Τμήμα Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας) και εκδίδεται από το Σύλλογο Γονέων Και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις "Πίστη".

Βιογραφικό.

                                           
                                               Είμαι ο ήλιος που καίει

                                               κεφάλια σίδερα ψυχές

                                               ο επαίτης που φοβάται

                                               σκύλους κι άφτερα πουλιά

                                                είμαι γυναίκα-άντρας φυτευτής
                                                απείθαρχη σαν καταιγίδα
                                                σαν χλόη λιτή

                                                είμαι η Χάρυβδη-Σκύλα

                                                τους εραστές μου

                                                ρίχνω στα κουπιά

                                                αεί να λάμνουν

                                                στον εύμορφο πόνο

                                               είμαι ύψιστη ζωή

                                               ο ύψιστος θάνατος είμαι

                                               η μήτρα της Ίσιδος

                                               η μήτρα των σκιών

                                               νέα μητέρα

                                               μητέρα παλιά

                                               ο γιος μου άντρας μεσόκοπος

                                               αειθαλής γριά η θυγατέρα

                                               δεμένοι μέσα στο στόμα μου

                                               που λακτίζει βάρβαρα

                                               που βάρβαρα αχνίζει

                                               θρήνους ανέμους αληγείς

          

 

                                                 είμαι γη

                                                 των κοιμισμένων αιώνια

                                                 γη

                                                 των φυλακισμένων σκλάβων

                                                 θάλασσα είμαι

                                                 θύελλα πολυστρόβιλη

                                                 κυμάτων μανιασμένων

                                                 ρυάκι είμαι

                                                 ποταμού απόθεμα

                                                 Αρχή Ερμητική

                                                 Χάος και Έρεβος και Νύχτα

                                                 ημερεύω

                                                 ως βάλσαμο γέννησα

                                                 Ημέρα και Αιθέρα

   

       γλυπτό mixed media art με την τεχνική του αλουμινόχαρτου - πριν και μετά την εφαρμογή του.

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                                                               Βίκυ Δερμάνη - "Βιογραφικό".

Ανάσταση.

                               
                               Σαν και τη λάμψη του κεριού τσ΄ Ανάστασης το βράδυ,
                               να ΄ναι η ζωή σου φωτεινή χωρίς σταλιά σκοτάδι!

                                 

     

                               Ως αναστήθηκε ο Χριστός έτσι ν΄ αναστηθούνε,
                               όνειρα που δεν έλαχε ίσαμ΄εδά να βγούνε!

                                

   

                               Όταν το φως τσ΄ Ανάστασης ανάψει το κερί σου, 
                               κάθε ακτίνα μια χαρά να είναι στην ζωή σου!

                                

    

                               Κι εφέτος την Ανάσταση ευχή καρδιάς θα κάνω, 
                               η μοίρα να σκορπά χαρές να περπατάς επάνω!

                               

      

                               Η φλόγα της Ανάστασης ν΄ανάψει στην καρδιά σου, 
                               για να κρατήσει ζωντανά όλα τα όνειρά σου....

                                

        

                               Ήθελα να ΄μουνα κερί τσ΄Ανάστασης το βράδι, 
                               ν΄ακούσω ήντα προσεύχεται την ώρα που μ΄ανάβει...

                                

        

                               Πασχαλινές δέξου ευχές απ΄την καρδιά βγαλμένες,
                               όλες οι μέρες της ζωής να ΄ναι αναστημένες!

                             

   

                               Ό,τι ο νους αποζητά κι ό,τι ποθεί η ψυχή σας,
                               εφέτος η Ανάσταση να φέρει στη ψυχή σας!

                                 

        

                             Το Θείο φως της Ανάστασης να ΄χεις για συντροφιά σου
                             κι άγγελοι να ΄ναι δίπλα σου, σ΄όλα τα βήματά σου...

                              

   

                        Στ΄ άσπρο κερί τσ΄ Ανάστασης, στο άγιο φως επάνω,
                             χρυσοκεντώ χίλιες ευχές δώρο να σας τις κάνω...

        Καλή Ανάσταση, παρεάκια μου! Το φως της Ανάστασης ας ζεστάνει τις καρδιές μας...

Το τραγούδι του κλόουν.

                 
                  Δεν έχεις που να κοιμηθείς?
                  Δανείσου το παπούτσι μου.
                  Δεν έχεις που να ζεσταθείς?
                  Δανείσου την καρδιά μου...
                  Δεν έχεις πού να πιεις νερό?
                  Ξεδίψασε στο δάκρυ μου...
                  Δεν έχεις που να ονειρευτείς?
                  Δανείσου τα όνειρά μου...


                                                                               Κρύβω βαθειά στις τσέπες μου
                                                                               δυο ψίχουλα ψωμί,
                                                                               κρύβω τον  ήλιο, τα πουλιά
                                                                               κι ένα άσπρο γιασεμί.
                                                                               Κι όλα θα γίνουν αύριο
                                                                               καρβέλια, χρώματα,
                                                                               για να χορτάσουν των παιδιών
                                                                               μάτια και στόματα....

                                                                                                     Από το Ανθολόγιο Γ΄& Δ΄ Δημοτικού.

    Με πολύ αγάπη για τα παιδιά του Ιδρύματος Πειραιά.... The Fairy Clown -"Dream & Wish"
                                 ( με αφορμή την εδώ παρουσίαση της apinkdreamer ).

       

 

       Υ.Γ.  Ζητώ συγνώμη για την ποιότητα των φωτογραφιών, αλλά για κάποιον... ανεξήγητο λόγο (και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου), ο μικρός μου fairy clown φαίνεται πως δεν αρέσκεται στις φωτογραφήσεις! Το ίδιο και οι 2 φίλοι του....

'Ενα θέατρο είναι η ζωή, μάσκα διάλεξε αν θες κι εσύ....

      Όλα τα μάτια, ακόμα και τα πιο αθώα και τα πιο λαμπερά και τα πιο καλοσυνάτα, έχουν  τις μάσκες τους! Μάσκες που - ανάλογα τα άλλα μάτια που έχουν κάθε φορά απέναντί τους - αλλάζουν  χρώματα... σχέδια... μέγεθος. Ακόμα και ύφασμα αλλάζουν ! Άλλοτε το ύφασμα είναι βαρύ, δεν σκίζεται κι άλλοτε μοιάζει σχεδόν διάφανο, μπορεί να σκιστεί αμέσως, αρκεί το χέρι να είναι επιδέξιο, να ξέρει από χάδια καρδιάς. Και είναι λίγα τα χέρια που ξέρουν και που έτσι - με τον  τρόπο τους - μπορούν  να λυτρώσουν καρδιές. Γιατί, είναι λύτρωση η αγάπη... Δεν  είναι? Είναι το αντίθετο από τις μάσκες του καθενός μας, που είναι  απόγνωση, φόβος, ανασφάλεια....

      Όλα τα μάτια, ακόμα και πιο όμορφα - όπως βλέπουμε πάντα αυτά που αγαπάμε - φοράνε μάσκες! Μάσκες για να κρύψουν συναισθήματα, να καλύψουν  ατέλειες του χαρακτήρα και όχι του προσώπου, μάσκες για  να μην πουν, τουλάχιστον, όλη την αλήθεια. 'Η, μάλλον, τις πολλές αλήθειες! Γιατί ο άνθρωπος κουβαλάει μέσα του όχι μία, μα πολλές αλήθειες. Και μέσα σ΄αυτές, βρίσκονται πάντα αλήθειες που πονάνε. Αλήθειες δειλές, σαν  τις νυχτερίδες που φοβούνται το φως του ήλιου, δεν τολμούν να  βγουν μ΄ αυτό και περιμένουν να πέσει το σκοτάδι για να ξεμυτίσουν. Αλήθειες που γκρεμίζουν  χαρές - τις ισοπεδώνουν! - αλήθειες που πρέπει να ριχτούν στη φωτιά, να καούν μαζί με τα όνειρα, ίσως, εκείνων που δεν θα τις μάθουν ποτέ και που ακριβώς επειδή τις αγνοούν, ζουν καλά την  ζωή τους.

      Όλα τα μάτια, ακόμα και τα πιο ζεστά και τα πιο τρυφερά και τα πιο αληθινά μάτια, έχουν  τις μάσκες τους! Μάσκες για να κρύψουν  τις συσπάσεις του προσώπου τους, τα χαρακτηριστικά του, τις εμπειρίες του, τον αδίστακτο σκοπό τους. Γιατί, ο αληθινός σκοπός κάθε ανθρώπου είναι η κατάκτηση των άλλων. Και οι μάσκες οφείλουν... να απαλύνουν το "ζόρι" της κατάκτησης. Να δείξουν αυτό που δεν είναι. Για να μπορούν να θαυμάσουν οι άλλοι....

       Κι έρχονται φορές, στιγμές, γεγονότα, που όσο καλά και να είναι φορεμένες οι μάσκες, ο μασκαράς τους δεν μπορεί  να τις συγκρατήσει. Κατεβαίνουν . Ρίχνονται. Απομυθοποιούν το πρόσωπο. Οι μάσκες... πέφτουν! Τι μένει? Μια άλλη μάσκα υπάρχει πάντα... Γιατί ο άνθρωπος δεν  είναι ποτέ αληθινός... Ούτε στον εαυτό του....

                                                      Μάσκα από δέρμα:

           

 

Μάσκα με τεχνική quilling, από κουτάκια αναψυκτικών: