Ακροστιχίδα...

                     Θ αύματα πως γίνονται εγώ δεν πιστεύω...
                     Α λλά εσύ με διαψεύδεις και σαν νέος άπιστος Θωμάς φαντάζω...

                     Σ την πιο σκοτεινή άκρη της ψυχής μου ανάβεις ένα φως...
                     Ε ρχεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή για να νικήσεις τους δαίμονες μου...

                     Α κάλεστη, πανέμορφη, μυστηριώδης και επικίνδυνη...

                     Γ ια να με κάνεις να αναθεωρήσω και να πιστέψω ...
                     Α νακατεύεις τις σκέψεις και τα πιο κρυφά μου συναισθήματα....
                     Π αίρνεις το χέρι μου και με οδηγείς σε αυτό το ασφαλές μέρος...
                     Η ρεμείς την ταραγμένη μου ψυχή με ένα σου χάδι, ένα σου φιλί...

                             

 

                     Σ υνωμοσία ερωτική και εγώ χαρούμενος που είμαι το θύμα της...
                     Ω ρα σωστή να αφεθώ... Ώρα σωστή να κάνω αυτό που λέει η ακροστιχίδα μου...

                                                                                                                        Ιανός.

Υ.Γ. Η μεταμόρφωση μιας σανίδας σε νεράιδα του παραμυθιού, σαν εκείνη που ο αγαπημένος μου Ιανός συχνά αναφέρετε στα γραπτά του...

Αντεύχομαι.

      Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ’ εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο… κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα.

      Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε.

                                        κουκλάκια με σύρμα και κλωστή πλεξίματος.

      Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε…. και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

                     

 

     Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.

      "Βλέπεις;", μου λέει η κουτοπόνηρη, "Αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ’ αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ’ ένοιαζε; Άρα, ήρθα!"

      Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων, είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.

                                

 

      Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της.... αυτό είναι ευτυχία Άπιαστη, σου λέω!

                                                                                              Κική Δημουλά-"Εκτός σχεδίου"

Ο μυστικός μου Άι Βασίλης... και όχι μόνο!

     Μέρες γιορτινές γεμάτες μυρωδιές, χρώματα, ευχές, αγάπη, ελπίδα, ζάχαρη άχνη, μέλι και καρύδια, έλατα και καραβάκια, μπόλικη χρυσόσκονη, πολύχρωμα λαμπιόνια, παραμύθια, δωράκια, πολύ τρέξιμο και γλυκιά κούραση, αλλά και καλικαντζαράκια, σκανταλιές, απώλειες αγαπημένων, θύμησες, αταξίες, προσμονές....
     Σ΄αυτή την ανάρτηση την τιμητική τους έχουν τα δώρα. Δώρα που παρελήφθησαν και μόνο χαμόγελα σκόρπισαν με την εμφάνισή τους και ένα δώρο που ετοιμάστηκε, με την ελπίδα να μεταφέρει κάτι από τη χαρά και την εορταστική του διάθεση στον παραλήπτη του.

     Από το Ροβανιέμι ήρθε στην Αθήνα! Και δεν μπήκε από την καμινάδα του σπιτιού, αφενός γιατί δεν έχω τζάκι κι αφετέρου γιατί έστειλε αντιπρόσωπο μέσω ταχυδρομείου! Δώρα φροντισμένα με περίσσεια αγάπη στα οποία αφιερώθηκε προσωπικός χρόνος, κάτι που πραγματικά με συγκίνησε και με εξέπληξε ευχάριστα! Μια διακοσμητική μαξιλαροθήκη με αγαπημένους χιονάνθρωπους και το ποίημα του Κιπλίνγκ, "Αν", μαζί με γιορτινή καρτούλα και εγκάρδιες ευχές, γεμάτες ζεστασιά και γλύκα! Αναφέρομαι, βέβαια, στη μυστική ανταλλαγή δώρων που εμπνεύστηκε η αγαπημένη Μαριλένα μας και ο μυστικός μου Άγιος Βασίλης ήταν η Πέτρα!

     Πέτρα μου, σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ από καρδιάς κι εύχομαι ολόψυχα, ο καινούριος χρόνος να σε βρει μ΄ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη, που θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του και πέρα από αυτό. Όλα όσα ελπίζεις, ονειρεύεσαι και προσμένεις να σου χαριστούν απλόχερα στην ζωή σου!

     Μια όμορφη χειροποίητη κάρτα με γλυκές ευχές και ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό γούρι, όμως, έλαβα και από τη Μαρία-Έλενα, αλλά και μια καρτούλα έκπληξη, μοναδική σαν τις δημιουργίες της, από την πολυτάλαντη Ρένα μας!

      

      

     Φυσικά, δεν γίνεται να μην αναφέρω τη...φοβερή και τρομερή (!!!!), κοινώς... καταπληκτική ευχετήρια κάρτα της Γιάννας, που με άφησε άφωνη με την πρωτοτυπία και την ευρηματικότητα της, η οποία συνοδευόταν από δωράκι-έκπληξη....

                               

 

αλλά και την υπέροχη γατόκουκλα της Maya, την οποία κι ερωτεύθηκα με την πρώτη ματιά!

     Ειλικρινά, δεν έχω λόγια που να ανταποκρίνονται στην ομορφιά των δώρων σας, πέρα από ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε όλες σας και μια τεράστια αγκαλιά για την καθεμιά σας ξεχωριστά!

     Το δώρο, που εγώ ετοίμασα ως Secret Santa για το μυστικό μου ταίρι, ήταν o Μπλάνκο.....

         

  

ένας χιονάνθρωπος αλλιώτικος από τους άλλους! Λευκός σαν το χιόνι, αλλά όχι παγωμένος, με μια ζεστή καρδιά που δεν λιώνει ποτέ, που πιστεύει στη μαγεία των Χριστουγέννων έτσι μόνο όπως τα παιδιά μπορούν να την δουν και να την ζήσουν.

     Θα τον στείλω, όμως, για ένα... guest πέρασμα και από το Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι της Κάτιας μας, να συμμετάσχει στη γιορτινή της ατμόσφαιρα.

     Εις το επανιδείν, λοιπόν!

Κρύψου!

      Ας παίξουμε τώρα κρυφτούλι.

      Αν κρυφτείς μες στην καρδιά μου, δε θα 'ναι δύσκολο να σε βρω.

                    

   

      Μα αν κρυφτείς μες το καβούκι σου,

      μάταιο είναι να σ΄αναζητήσει κανείς.... -Χαλίλ Γκιμπράν-

Γοργόνα-μενταγιόν, από πολυμερικό πηλό (fimo) μέσα σε αληθινό όστρακο, πλάτους 7 cm και ύψος 5,5 cm. Ποιος είπε, ότι το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του?

Το αλφαβητάρι των πουλιών.

                                          Θα αποστηθίσω
                                          Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

                                          Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων
                                          Θα χαράξω
                                          Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

                                          Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω
                                          Τι λένε τα πουλάκια;

                                          Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ
                                          Ταπεινά
                                          Έξω στους δρόμους

                                          Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα
                                          Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος.

                                                                                                Πόλυ Χατζημανωλάκη.

Ο πρίγκηπας βάτραχος.

     Τον παλιό καλό καιρό, όταν οι ευχές βοηθούσαν ακόμα στις δύσκολες περιστάσεις, ζούσε ένας βασιλιάς. Όλες oι θυγατέρες του ήταν πανέμορφες, η μικρότερη όμως ήταν τόσο όμορφη, ώστε ακόμα κι ο ήλιος, που τόσα έχουν δει τα μάτια του, τη θαύμαζε κάθε φορά που αντίκριζε το πρόσωπο της.

     Κοντά στον πύργο του βασιλιά ήταν ένα μεγάλο και σκοτεινό δάσος. Και μέσα στο δάσος, κάτω από μια γέρικη φλαμουριά, ανάβλυζε μια πηγή. Τις πολύ ζεστές μέρες, λοιπόν, η κόρη του βασιλιά πήγαινε στο δάσος και καθόταν να δροσιστεί πλάι στα νερά της. Και για να περνάει την ώρα της, είχε ένα χρυσό τόπι, που το πετούσε ψηλά και το έπιανε πάλι. Το τόπι αυτό ήταν το πιο αγαπημένο της παιχνίδι. Να, όμως, που μια φορά ήρθαν έτσι τα πράγματα και το χρυσό τόπι της ξέφυγε.

     Η βασιλοπούλα είχε σηκώσει ψηλά τα χέρια της για να το πιάσει, αλλά ξαστόχησε κι αυτό κατρακύλησε στο χώμα κι έπεσε ίσια, μέσα στα νερά της πηγής. Η βασιλοπούλα προσπάθησε να μην το χάσει απ' τα μάτια της, το τόπι όμως εξαφανίστηκε μέσα στα νερά. Τότε η κόρη άρχισε να κλαίει κι έτσι όπως έκλαιγε άκουσε ένα βάτραχο να της λέει: "Ησύχασε κι άλλο μην κλαις. Εγώ θα σε βοηθήσω. Αλλά τι θα μου δώσεις, αν σου φέρω πίσω το χρυσό σου τόπι?".
"'Ό,τι κι αν μου γυρέψεις, καλέ μου βάτραχε", απάντησε η βασιλοπούλα.

     Ο βάτραχος, τότε, είπε : "Δεν Θέλω ούτε τα φορέματα σου, ούτε τα μαργαριτάρια σου και τα πολύτιμα πετράδια σου, ούτε τη χρυσή κορώνα που φοράς. Θέλω να μ' αγαπάς, να μ' έχεις φίλο σου και σύντροφο στα παιχνίδια σου. Να μ΄ αφήνεις να κάθομαι δίπλα σου στο τραπέζι σου, να τρώω από το χρυσό πιατάκι σου, να πίνω απ' το ποτηράκι σου και να κοιμάμαι στο κρεβατάκι σου. Αν μου τα υποσχεθείς όλα αυτά, τότε θα βουτήξω ως τον πάτο και θα σου φέρω πίσω το χρυσό σου τόπι".
 "Αχ, ναι", είπε η βασιλοπούλα, "σου υπόσχομαι πως θα έχεις ό,τι θελήσεις φτάνει να μου ξαναφέρεις το χρυσό μου τόπι".
Ο βάτραχος τότε βούτηξε και πριν περάσει πολλή ώρα, ξαναβγήκε κρατώντας στο στόμα του το χρυσό τόπι. Η κόρη, καταχαρούμενη που ξανάβρισκε το ωραίο της παιχνίδι, το άρπαξε στα χέρια της κι έφυγε τρέχοντας, γύρισε στο παλάτι και ξέχασε αμέσως τον καημένο το βάτραχο.

     Την άλλη μέρα, κάθισε στο τραπέζι μαζί με το βασιλιά μα μόλις άρχισε να τρώει απ το χρυσό της το πιατάκι, να σου ξάφνου.... πλιτς πλατς.... κάτι που ανέβαινε σερνόμενο τις μαρμάρινες σκάλες του παλατιού. Κι όταν έφτασε πάνω, χτύπησε την πόρτα και φώναξε: "Βασιλοπούλα, μικρή βασιλοπούλα, άνοιξε μου!".  Η πεντάμορφη έτρεξε να δει ποιος χτυπούσε. Αλλά όταν άνοιξε την πόρτα, αντίκρισε μπροστά της το βάτραχο. Αμέσως σφάλισε την πόρτα, τη μαντάλωσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και κάθισε πάλι στο τραπέζι. Η καρδιά της, όμως, είχε παγώσει από το φόβο.
     Ο βασιλιάς κατάλαβε ότι η μικρή του κόρη έτρεμε από τον πανικό και τη ρώτησε: "Παιδί μου, ποιος είναι?".
"Αχ, πατέρα", αποκρίθηκε εκείνη. "Είναι ένας απαίσιος βάτραχος". "Και τι θέλει ο βάτραχος από σένα?". "Αχ, πατέρα μου καλέ, χτες που ήμουνα στο δάσος κι έπαιζα πλάι στην πηγή, έχασα το χρυσό μου τόπι μέσα στα νερά. Έβαλα τα κλάματα κι ο βάτραχος που με άκουσε, βούτηξε και μου το έφερε πίσω. Κι επειδή επέμενε πολύ, του έταξα πως θα είμαστε φίλοι".

     Ο βασιλιάς τότε είπε : "Όταν δίνεις το λόγο σου, πρέπει να τον κρατάς. Πήγαινε και άνοιξε του". Η βασιλοπούλα πήγε, λοιπόν και του άνοιξε κι ο βάτραχος μπήκε χοροπηδώντας και την ακολούθησε μέχρι την καρέκλα της. Εκεί στάθηκε και φώναξε: "Σήκωσε με και πάρε με κοντά σου".
Η βασιλοπούλα δίστασε, ώσπου ο βασιλιάς την πρόσταξε να το κάνει. Όταν ο βάτραχος βρέθηκε στην καρέκλα, ήθελε ν' ανέβει στο τραπέζι. Κι όταν ανέβηκε και στο τραπέζι, είπε στη βασιλοπούλα: "Σπρώξε, τώρα, πιο κοντά το χρυσό πιατάκι σου, για να φάμε μαζί". Η όμορφη βασιλοπούλα έκανε πράγματι αυτό που της ζήτησε, αλλά φαινόταν πως το έκανε με κρύα καρδιά. Τέλος της είπε : "Έφαγα και χόρτασα και τώρα είμαι κουρασμένος. Πήγαινε με λοιπόν στην κάμαρα σου και στρώσε τα μεταξωτά σεντόνια στο κρεβατάκι σου, να πέσουμε για ύπνο". Η βασιλοπούλα έβαλε τα κλάματα, γιατί την φοβίζει το κρύο δέρμα του βατράχου. Όχι και να κοιμηθεί μαζί του στο ίδιο κρεβάτι! Ο βασιλιάς, όμως, θύμωσε και είπε: "Αυτόν που σε βοήθησε όταν είχες την ανάγκη του, δεν πρέπει μετά να τον ξεχνάς και να τον περιφρονείς!".

     Τότε, τον πήρε κι εκείνη με τα δυο της δάχτυλα, τον ανέβασε στην κάμαρα της και τον άφησε σε μια γωνιά. Όταν, όμως, πλάγιασε στο κρεβατάκι της, εκείνος σύρθηκε κοντά της και της είπε : "Είμαι κουρασμένος, πάρε με κοντά σου". Ο βάτραχος τρεις φορές ζητάει από την πριγκίπισσα να τον φέρει πιο κοντά της. Τις 2 πρώτες φορές, η πριγκίπισσα υπακούει. Στην τρίτη, όμως, χάνει την υπομονή της και τον πετάει στον τοίχο. Να, όμως, που πέφτοντας ο βάτραχος, δεν ήταν βάτραχος πια. Ήταν ένα βασιλόπουλο με όμορφα, καλοσυνάτα μάτια, που της εξηγεί ότι, μια μάγισσα τον είχε καταραστεί και είχε γίνει βάτραχος και μόνο μια πριγκίπισσα μπορούσε να τον πάρει από το πηγάδι.

                              

     Η πριγκίπισσα δέχεται να τον παντρευτεί και το πρωί η άμαξα του πρίγκιπα φτάνει στο παλάτι για να παραλάβει το ζευγάρι. Μέσα στην άμαξα βρισκόταν και ο πιστός υπηρέτης του πρίγκιπα, ο Χανς. Αυτός είχε λυπηθεί τόσο για την μοίρα του κυρίου του, που είχε περιζώσει την καρδιά του με 3 μεταλλικές ζώνες, για να μην σπάσει από την θλίψη. Όταν βλέπει τον κύριο του, χαίρεται τόσο που οι 3 σιδερένιες ζώνες έσπασαν η μια μετά την άλλη. Έτσι ο πρίγκιπας, η πριγκίπισσα και ο πιστός Χανς πήγαν στο παλάτι του πρίγκιπα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..

     Η ιστορία "Ο Πρίγκιπας Βάτραχος" ή, "Ο Σιδερένιος Χανς", είναι ένα γερμανικής προέλευσης παραμύθι και είναι η πρώτη ιστορία στην συλλογή παραμυθιών των αδερφών Γκριμ. Παρ' όλο που στην ιστορία, ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας όταν η πριγκίπισσα στην ιστορία τον πετάει στον τοίχο, η πιο διαδεδομένη εκδοχή λέει ότι τα μάγια λύθηκαν όταν η πριγκίπισσα φίλησε τον βάτραχο. Από αυτήν βγαίνει και το αγγλικό ρητό: "Θα πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους για να βρεις τον πρίγκιπα σου". Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αρκεί ο βάτραχος απλά να περάσει την νύχτα στο μαξιλάρι της πριγκίπισσας.

     Ο μικρός βάτραχος - πορτοφόλι (η πρώτη μου απόπειρα στην τεχνική του felt), είναι το δωράκι στην τυχερή της κλήρωσης του παιχνιδο...διαγωνισμού δημιουργιών, εμπνευσμένων από κάποιο παραμύθι. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλες τις ονειρεμένες συμμετοχές, ακόμα και για τα σχόλια που αφήσατε, έστω κι αν δεν προλάβατε να δηλώσετε συμμετοχή. Με τη βοήθεια του random η τυχερή της κλήρωσης είναι το κορίτσι και τα παραμύθια του...

                                   Καλό βράδυ και μια υπέροχη Κυριακή σε όλους σας!

Εμείς!

 
     "Έμαθες καλά τις αντωνυμίες.... Δεν αντιλέγω. 

     Πάντα σ΄ακούω να λες: Εγώ..........εσύ...........αυτός.......εσείς...........αυτοί.....................

      

    

     Ε! Φίλε... Υπάρχει κι ένα ρημάδι ΕΜΕΙΣ.........

     Γιατί μονίμως το ξεχνάς?"

Τα φτερά είναι για να πετάς.

     
     Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα παραμύθι.

     Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του του είπε: "Παιδί μου, δεν γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω, όμως, πως είναι κρίμα να μείνεις στο περπάτημα, αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε".
"Μα, δεν ξέρω να πετάω", απάντησε ο γιος.
"Σωστά...", είπε ο πατέρας και περπατώντας τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
"Βλέπεις, γιε μου? Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις μια βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις".
     
     Ο γιος αμφέβαλλε. "Κι αν πέσω?"
"Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια", αποκρίθηκε ο πατέρας.

     Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
"Είσαι τρελός? Για ποιο λόγο? Ο πατέρας σου είναι μισότρελος... Για ποιο λόγο να πετάξεις? Τι σου χρειάζεται? Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες? Τι νόημα έχει να πετάξεις?"

     Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν: "Κι αν είναι αλήθεια? Μα, σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο? Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά? Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα, ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από τον γκρεμό, βρε παιδί μου...?"

     Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων των αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη, αλλά -δυστυχώς- έπεσε στο έδαφος. Μ΄ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

"Μου είπες ψέματα! Δεν μπορώ να πετάξω! Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα! Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι."

     "Παιδί μου", είπε ο πατέρας, "για να πετάξεις πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις. Για να πετάξεις, πρέπει ν΄αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις. Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα".  
         
        Χόρχε Μπουκάι -Τα φτερά είναι για να πετάς (από το βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία").

Υ.Γ. Μια μπλε κουκουβάγια φτιαγμένη από απλά υλικά (ένα πλαστικό ποτηράκι μιας χρήσης, σαν αυτά του καφέ και λίγο ύφασμα...), είναι η συμμετοχή μου στο μπλέ blogoδιαγωνισμό της Σοφίας του Heaven Creations. Καλό βράδυ σε όλους σας και...καλές πτήσεις!

Βιογραφικό.

                                           
                                               Είμαι ο ήλιος που καίει

                                               κεφάλια σίδερα ψυχές

                                               ο επαίτης που φοβάται

                                               σκύλους κι άφτερα πουλιά

                                                είμαι γυναίκα-άντρας φυτευτής
                                                απείθαρχη σαν καταιγίδα
                                                σαν χλόη λιτή

                                                είμαι η Χάρυβδη-Σκύλα

                                                τους εραστές μου

                                                ρίχνω στα κουπιά

                                                αεί να λάμνουν

                                                στον εύμορφο πόνο

                                               είμαι ύψιστη ζωή

                                               ο ύψιστος θάνατος είμαι

                                               η μήτρα της Ίσιδος

                                               η μήτρα των σκιών

                                               νέα μητέρα

                                               μητέρα παλιά

                                               ο γιος μου άντρας μεσόκοπος

                                               αειθαλής γριά η θυγατέρα

                                               δεμένοι μέσα στο στόμα μου

                                               που λακτίζει βάρβαρα

                                               που βάρβαρα αχνίζει

                                               θρήνους ανέμους αληγείς

          

 

                                                 είμαι γη

                                                 των κοιμισμένων αιώνια

                                                 γη

                                                 των φυλακισμένων σκλάβων

                                                 θάλασσα είμαι

                                                 θύελλα πολυστρόβιλη

                                                 κυμάτων μανιασμένων

                                                 ρυάκι είμαι

                                                 ποταμού απόθεμα

                                                 Αρχή Ερμητική

                                                 Χάος και Έρεβος και Νύχτα

                                                 ημερεύω

                                                 ως βάλσαμο γέννησα

                                                 Ημέρα και Αιθέρα

   

       γλυπτό mixed media art με την τεχνική του αλουμινόχαρτου - πριν και μετά την εφαρμογή του.

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                 πως θα μπορούσα να ξεχάσω

                                                                                               Βίκυ Δερμάνη - "Βιογραφικό".

Άκου Ανθρωπάκο!

   

                                         
     "Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένοιωθε ένας αητός άμα έκλωθε αβγά μιας κότας?
Αρχικά, ο αητός νομίζει πως θα κλωσήσει μικρά αητόπουλα που θα μεγαλώσουν. Μα εκείνο που βγαίνει από τα αβγά, δεν είναι παρά....μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί. Μα, που τέτοιο πράγμα! Τελικά, δεν βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν.

     Όταν ο αητός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα, αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Μα συγκρατείται. Και ό,τι τον κάνει να συγκρατηθεί είναι μια μικρή ελπίδα, πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνο τον ίδιο. Ένα αητόπουλο που από την ψιλή φωλιά του θα ατενίζει μακρυά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής. Μόνο αυτή η ανεπαίσθητη ελπίδα κρατάει το λυπημένο, τον αποξενωμένο αητό να φάει όλα τα κοτόπουλα και όλες τις κότες που κακαρίζουν και που δεν βλέπουν, ότι τα κλωσάει ένας αητός....δεν καταλαβαίνουν ότι ζούνε σ' ένα ψιλό, απόμακρο βράχο, μακρυά από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν ατενίζουν την απόσταση, όπως κάνει ο απομονωμένος αητός. Μόνο καταβροχθίζουν και καταβροχθίζουν, όλο καταβροχθίζουν ό,τι φέρνει ο αητός στη φωλιά.

     Οι κότες και τα κοτόπουλα άφησαν τον αητό να τα ζεστάνει κάτω από τα μεγάλα και δυνατά του φτερά, όταν απ΄όξω κροτάλιζε η βροχή και αναβροντούσαν οι καταιγίδες, που εκείνος άντεχε δίχως καμμιά προστασία. Όταν τα πράγματα γίνονταν σκληρότερα, του πέταγαν μικρές μυτερές πέτρες από κάποια ενέδρα, για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν.

     Όταν ο αητός αντιλήφθηκε την κακοήθεια τούτη, πρώτη του αντίδραση ήταν να τα ξεσκίσει σε χίλια κομμάτια.... Μα, το ξανασκέφτηκε και άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, έλπισε θα βρισκόταν -έπρεπε να βρεθεί- ανάμεσα στα τόσα κοντόφθαλμα κοτόπουλα, που κακάριζαν και καταβρόχθιζαν ό,τι έλαχε μπροστά τους, ένας μικρός αητός, σαν τον ίδιο του τον εαυτό. Ο μοναχός αητός, μέχρι σήμερα, δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι εξακολουθεί να κλωσάει κοτόπουλα. 

     Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο! Γι΄αυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι.............................

......Στο είπαν ωμά και ειλικρινά: Είσαι κατώτερο και ανεύθυνο ον και το ίδιο θα είσαι πάντα κι εσύ τους αποκαλείς "σωτήρες" και τους ζητωκραυγάζεις! Για το λόγο αυτό, σε φοβάμαι, Ανθρωπάκο, σε φοβάμαι μέχρι θανάτου! Γιατί η μοίρα της ανθρωπότητας εξαρτάται από εσένα. Σε φοβάμαι, γιατί τίποτα δεν προσπαθείς να αποφύγεις περισσότερο από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, πολύ άρρωστος, Ανθρωπάκο! Δεν φταις εσύ γι΄ αυτό, αλλά την ευθύνη της απαλλαγής από αυτήν την αρρώστια τη φέρεις εσύ.

                                            πάνινη κούκλα robot, 30cm ύψος.

     Θα είχες, από καιρό, πετάξει από πάνω σου τους πραγματικούς καταπιεστές, αν δεν είχες δείξει ανεκτικότητα στην καταπίεση και αν -συχνά- δεν την είχες υποστηρίξει. Άρχισα να καταλαβαίνω, ότι αυτό που συνεχώς σε καταπιέζει είναι η δική σου βαριά ψυχική αρρώστια και όχι κάποια έξωθεν ωμή βία, ακόμα και όταν λείπει ο οποιοσδήποτε εξωτερικός καταναγκασμός. Θα είχες από καιρό αποτινάξει τους τυράνους, αν ήσουνα ψυχικά ζωντανός κι ο νους σου ήταν υγιής!

     Κανένα αισθητήριο όργανο δεν σε βοηθάει να διακρίνεις τον πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο. Ο τρόπος ζωής του, ο πόνος του, οι επιθυμίες του, ο θυμός του, ο αγώνας του για σένα, σου είναι άγνωστα και μακρινά πράγματα. Δεν μπορείς να καταλάβεις, ότι υπάρχουν άντρες και γυναίκες που δεν μπορούν να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν και που θέλουν να είσαι ελεύθερος, ειλικρινής και τίμιος. Δεν αγαπάς αυτούς τους άντρες και αυτές τις γυναίκες, γιατί δεν είναι συμβατοί με την ύπαρξή σου. Είναι απλοί και ειλικρινείς. Γι’ αυτούς η αλήθεια είναι ό,τι είναι για σένα η πονηριά.

     Τους αποδέχεσαι, Ανθρωπάκο, μόνο όταν τα άλλα ανθρωπάκια σου πουν ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι σπουδαίοι. Γιατί είσαι ο "λαός", η "κοινή γνώμη", η "κοινωνική συνείδηση". Αυτό είσαι, Ανθρωπάκο! Ποτέ δεν αναρωτήθηκες, αν σκέφτεσαι σωστά. Το μόνο που σε νοιάζει, είναι το τι θα πει ο γείτονάς σου, ή πόσο θα σου κοστίσει η τιμιότητά σου. Για να κερδίσει την εύνοιά σου, Ανθρωπάκο, για να κερδίσει την άχρηστη φιλία σου ο σπουδαίος άνθρωπος, θα πρέπει να φέρει τον εαυτό του στα μέτρα σου, θα πρέπει να μιλά με τον τρόπο που μιλάς, θα πρέπει να στολιστεί με τις αρετές σου. Αλλά, αν είχε τις αρετές σου, τη γλώσσα σου και τη φιλία σου, δεν θα ήταν πια σπουδαίος, αληθινός και απλός.

     Θα σου πω κάτι, Ανθρωπάκο: Έχασες την αίσθηση για ό,τι ανώτερο υπάρχει μέσα σου! Το έπνιξες μέσα σου και το δολοφονείς κάθε φορά που το συναντάς στους άλλους....στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, στον πατέρα σου, στη μητέρα σου. Είσαι μικρός και θέλεις να παραμείνεις μικρός, Ανθρωπάκο!"

                                                      Άκου Ανθρωπάκο! (απόσπασμα) - Βίλχελμ Ράιχ.