Καλοκαιρινός μαραθώνιος δημιουργικότητας - Εβδομάδα 2η.

     Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο δίχως ρότα.

- Που πάμε καπετάνιο; με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι.
- Όπου πάνε τα κύματα, λέω επίσημα εγώ.

                      

   


     Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα. Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς παρατάει το τιμόνι του και χορεύει. Και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Και η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες. Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Που να χωρέσουν μέσα μου όλα αυτά; Που να στριμωχτούν π΄ ανάθεμα τα;

                    

   

     Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια… να μου πει ψιθυριστά: "Εντάξει. Μη φοβάσαι μωρό μου". Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλα μου στο πρόσωπο του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελου του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Και να γλυκαθώ. Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που έχω κάνει όλες τις αγοραπωλησίες της ψυχής μου με τον πρώτο έμπορα που θα μου παρουσιαστεί.

     Πουλάω τα πάντα, έτσι για έναν παρά...

                                                                            Σκισμένο ψαθάκι - Αλκυόνη Παπαδάκη

     Η δεύτερη αποστολή του Καλοκαιρινού μαραθώνιου δημιουργικότητας ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία από το ντουλαπάκι μας. Η αποστολή σχετικά απλή: ταξιδεύοντας με το μυαλό όπου εμείς θέλουμε, μας ζητήθηκε από την Άννα μια οποιαδήποτε κατασκευή με ένα ιδιαίτερο υλικό! Τον χάρτη.

     Έφτιαξα, λοιπόν, ένα  κοχύλι - μενταγιόν χρησιμοποιώντας το χάρτη της Σάμου (που ανακάλυψα πρόσφορο σ΄ένα ταξιδιωτικό περιοδικό), σήκωσα και την άγκυρα της λιλιπούτειας χάρτινης βαρκούλας μου και ξεκίνησα ένα μαγικό ταξίδι στις απαράμιλλες ομορφιές του Αιγαίου! Κι επειδή ένα ταξίδι δεν είναι ποτέ αρκετό, σειρά πήρε ένα ακόμη κοχύλι που, αυτή τη φορά, έγινε δαχτυλίδι.

     Επειδή, πάνω και πέρα απ΄όλα... "Φτάνει που ονειρευόμαστε. Φτάνει που ενώ τρύπησε το τσεπάκι της ψυχής μας, δεν χάσαμε τα ναύλα του ονείρου."

Μάσκες.

     Με ρωτάς πως γίνηκα τρελός.

Να το πως: Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πως όλες μου οι μάσκες είχαν κλεφτεί - κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και που είχα φθείρει μες σ' εφτά ζωές. Τότες έτρεξ΄ αμασκοφόρετος μέσ' από τους ανθρωπόβρυθους δρόμους κραυγάζοντας: "Κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες".

     Άντρες, γυναίκες, με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους, σκιαγμένοι από μένα.

                     

 

     Κι όταν έφτασα στην αγορά, ένας νιος σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε: "Είναι τρελός!".
Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρίσω· ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο κι η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον Ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα.

     Και σάμπως μέσα σ' έκσταση φώναξα:.. "Ευλογημένοι , ευλογημένοι, οι κλέφτες που 'κλεψαv τις μάσκες μου".

                           

 

     Έτσι γίνηκα τρελός. Και βρήκα και τα δυο τους: λευτεριά και σιγουριά, μέσα στην τρέλα μου. Τη λευτεριά της μοναξιάς, τη σιγουριά της ακαταληψίας, γιατί όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας.

     Μα, ας μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου. Ακόμα κι ένας κλέφτης φυλακισμένος, είναι ασφαλισμένος από έναν άλλο κλέφτη.

                                            Kahlil Gibran: Ο ΤΡΕΛΟΣ - Οι παραβολές και τα ποιήματά του.

                             

 

                                              Για να`μαι ευχάριστος σε όλους
                                              κι ακόμα και στον εαυτό μου,
                                              έκρυψα πάντοτε με μάσκες
                                              που αρέσουνε το πρόσωπό μου·

                                              κι άλλαξα τόσες στη ζωή μου,

                                              που τώρα πια να μην μπορώ

                                              τ’ αληθινό το πρόσωπό μου
                                              να πω ποιο είναι μήτ΄ εγώ!

                                              Έτσι, ο θάνατος σα θα`ρθει,
                                              δε θα `ναι η στέρηση μεγάλη·
                                              θ’ αφήσω μιαν ανυπαρξία
                                              για να περάσω σε μιαν άλλη.

                                                                                          Κώστας Ουράνης - "Μάσκες".

Χριστουγεννιάτικα στολίδια.

     Χριστουγεννιάτικα στολίδια για το Άρτος και Δράση έχει η σημερινή ανάρτηση, με καθυστέρηση βεβαίως, μιας και έχουν ήδη ταξιδέψει για τον προορισμό τους. Έχουμε, λοιπόν και λέμε:

• Στεφανάκια από φελιζόλ....

                 

  

• Ρόδια -αληθινά, παρακαλώ!- αποξηραμένα, με decoupage:

                      

 

• Πήλινα με decoupage:

                     

• Λάμπες:

                            

 

     Η συμμετοχή μου είναι μικρή, μα αυτός ο άτιμος χρόνος με κυνηγάει διαρκώς! Επιπλέον, κατάφερα να ολοκληρώσω εγκαίρως τα 2 έργα που είχα υποσχεθεί για την Παιδόπολη "Αγία Βαρβάρα", πρωτοβουλία η οποία πραγματοποιείται με τη συμβολή των Ζωγράφων σε Δράση για τα Παιδιά.

             

 

     Μόλις τελείωσα και τη φετινή μου φάτνη, αλλά αυτή είναι μια... άλλη ιστορία που θα σας παρουσιάσω σε επόμενη ανάρτηση! Προς το παρόν, στέλνω τα στολίδια μου να κάνουν ένα πέρασμα από το Χριστουγεννιάτικο Πανηγύρι της Κάτια μας και την αντίστροφη μέτρηση της Δέσποινας! Χαιρετώ σας κι εύχομαι καλή δημιουργική συνέχεια σε όλους!

Υπάρχουν δύο τρόποι για να λάμπεις: είτε να αντανακλάς το φως, είτε να το δημιουργείς.

                                             " Δεν πολεμάς το σκοτάδι με σκοτάδι.

                                                 

                                                   Μόνο με το φως μπορείς." 

                            

 

    

    

     Με τη μέθοδο του μπαλονιού, αρκετό κόκκινο σπάγγο και ατλακόλ, προσπάθησα αρχικά να αντικαταστήσω τη σπασμένη φούσκα ενός παραμελημένου πορτατίφ. Μη γνωρίζοντας πως ήταν στην κατασκευαστική του μορφή, περισσότερο λειτούργησα πειραματικά και άφησα τη φαντασία μου κυριολεκτικά... να οργιάσει! Αφού στέγνωσε καλά το μπαλόνι και σκλήρυνε, σειρά είχε το decoupage. Όσο για την προσθήκη της τρέσας, νομίζω αυτή έκανε το σύνολο ακόμα πιο εντυπωσιακό.

     Η φίλη που μου το εμπιστεύθηκε ενθουσιάστηκε με το αποτέλεσμα! Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο εντυπωσιακό και η αλήθεια είναι πως, οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν -ομολογουμένως πολύ βιαστικά και την τελευταία στιγμή- το αδικούν αρκετά.

     Η αγαπημένη μου και... παραπονιάρα (διαρκώς με... μαλώνει, ότι χάνομαι και αργώ να κάνω ανάρτηση!) Άννα με εξέπληξε πολύ ευχάριστα και με συγκίνησε, στέλνοντάς μου ένα από τα υπέροχα γούρια της, το οποίο παρέλαβα την προηγούμενη εβδομάδα. Άννα μου, δεν έχω λόγια να σ΄ευχαριστήσω για το δωράκι σου! Όμορφο, πρωτότυπο, μοσχομυριστό -λατρεύω την κανέλα!!- βρήκε κιόλας τη θέση του στο χώρο μου, αλλά και στην καρδιά μου.

     Να ενημερώσω, τέλος, πως όσον αφορά την παραμυθένια πρόσκληση μπορείτε να δηλώνετε τις συμμετοχές σας, αφήνοντάς μου σχόλιο εδώ, μέχρι και τις 9 Μαρτίου.

      Σας φιλώ κι εύχομαι ό,τι πιο δημιουργικό και υπέροχο για τη συνέχειά σας!

Με μια Φλόγα και Πίστη στην καρδιά.

     Το τέταρτό μου σχήμα.

     Είμαι η Αναστασία, 9 χρονών και πηγαίνω Τετάρτη Δημοτικού. Μόλις έχω τελειώσει το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο προσπάθησα να φανταστώ, να ονειρευτώ με το μυαλό μου. Φαντάστηκα, λοιπόν, έναν ήλιο που κρατάει διάφορα πράγματα, για να είναι πιο όμορφος. Τα αντικείμενα αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του. Το παγωτό θα το φάει μόνος του. Τον χυμό θα τον πιει μόνος του, την τσάντα την κρατάει για να είναι πιο όμορφος και έτοιμος να πάει με την γυναίκα του βόλτα και να της προσφέρει ένα λουλούδι. Το λουλούδι το θέλει για να το προσφέρει σε μένα και τη Λουλού. Όσο για το πουλάκι με το κλαδί της ελιάς, το κρατάει για να φέρει ειρήνη και υγεία σε όλο τον κόσμο.

     Έτσι φαντάστηκα λοιπόν, το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο με βοηθάει να τελειώσω γρήγορα τη θεραπεία μου και να γίνω καλά.
                                                                                            ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΙΝΝΗ - 9 ετών.

     Ένας ξεχωριστός αγώνας ποδοσφαίρου.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ομάδα αιμοπεταλίων και η ομάδα των λευκών αιμοσφαιρίων. Τα λευκά και τα αιμοπετάλια ήταν 0-0, στον αγώνα που μόλις ξεκίνησε. Γρήγορα άλλαξε το σκορ και πήγε ο αγώνας 1800-1800. Αποφασίσανε να πάνε στα πέναλτι. Ο διαιτητής Χάρος είπε ότι ο αγώνας αυτός δεν θα τελειώσει ΠΟΤΕ. Η ΝΙΚΗ ανήκει και στις δύο ομάδες. Τους έδωσε λοιπόν από ένα μετάλλιο και τους ζήτησε να το έχουν πάντα μαζί τους. Τους πρότεινε να σηκώσουν και οι δύο μαζί το κύπελο.
     Από τότε τα ΛΕΥΚΑ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΑ και τα ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ ήταν ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΑ και ΠΡΩΤΑ στην κατηγορία τους.
                                                                                        ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ - 8 ετών.

     Ο Συναγωνισμός με τα Κακά Φανταράκια.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Λουλού και αρρώστησε από μια αρρώστια που λεγόταν Λευχαιμία. Την πήγαν λοιπόν στο νοσοκομείο "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" και την ίδια Παρασκευή της έβαλαν ένα σωληνάκι που λεγόταν "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ". Ο "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ" τη βοηθούσε ώστε να μην την τρυπάνε συνέχεια για να της βάζουν φάρμακα. Τα φάρμακα τα έβαζαν για να γίνει καλά η Λουλού.
     Μια μέρα όμως ο γιατρός είπε στη Λουλού να μην τρώει αλάτι, ζάχαρη και τηγανητά φαγητά. Της είπε μάλιστα, ότι θα πρέπει να κάνει και μερικές ενεσούλες για να βλέπουν οι γιατροί εάν η θεραπεία πάει καλά. Τη μία ενεσούλα τη λένε "νωτιαίος μυελός" και την άλλη "ενδορραχιαία". Της έβαζαν και ένα φάρμακο που λεγόταν κορτιζόνη και κάποια άλλα, τα έλεγαν χημειοθεραπείες. Της είπε ότι μετά από ένα μήνα θα πήγαινε στον ξενώνα "ΕΛΠΙΔΑ" ή "ΦΛΟΓΑ". Η Λουλού χάρηκε πολύ που θα πήγαινε στον ξενώνα, αλλά δεν χάρηκε που θα έκανε τις ενέσεις. 
     Πέρασε όμως ο ένας μήνας και έφθασε η ώρα να πάει η Λουλού στον ξενώνα. Τώρα είχε δυνάμεις και θα έπαιζε χαρούμενη, αλλά θα πήγαινε κάθε 15 ή 20 μέρες για ενεσούλες.
     Ξέρετε τι κάνουν οι ενεσούλες? Οι ενεσούλες σκοτώνουν τα κακά φανταράκια και τα φανταράκια τα καλά, κατεβαίνουν από το λαιμό, πηγαίνουν στο έντερο και βγαίνουν στην τουαλέτα. Έτσι η Λουλού είναι τώρα στον ξενώνα και παίζει. 
                                                                                  ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΚΑΣΔΡΟΓΚΑ - 8 ετών.

     "Δώστε στα παιδιά χαρά, γιατί είναι αγνά, όπως οι άγγελοι! Ζουν για να μας δίνουν ευτυχία και αγαλλίαση και να μας εξαγνίζουν!! Αλίμονο σ΄εκείνον που πληγώνει ένα παιδί."
                                                                                       Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι.

    15 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια ημέρα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας. Ο "εχθρός" δεν είναι ανίκητος!!

     Στηρίζοντας και επικροτώντας την πρό(σ)κληση της Άσπας μας και με αφορμή τη σημερινή ημέρα, 3 μάσκες ετοιμάστηκαν σαν αρχή, με πολλή αγάπη, για να ταξιδέψουν στην όμορφη Ναύπακτο και να στηρίξουν τη Φλόγα.

                     

    

     Υ.Γ. Οι ιστορίες των παιδιών περιλαμβάνονται στο περιοδικό "Ώρα για παραμύθια ΤΑΟΥΛΗ!", το οποίο συντάσσεται από τα παιδιά του Τ.Α.Ο. (Τμήμα Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας) και εκδίδεται από το Σύλλογο Γονέων Και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις "Πίστη".

Ο Άγιος Βασίλης και τα δώρα του.

   
     Διαλέγω δώρο για ΄σένα σημαίνει, νοιάζομαι, ασχολούμαι, σε παρατηρώ, αφιερώνω χρόνο, σου δίνω προσοχή... Ακριβά ή όχι, φανταχτερά ή μη, η πολύτιμη αξία των δώρων έχει να κάνει με όλα τα όμορφα συναισθήματα που περικλείονται στη συσκευασία τους και όχι με το πόσο κοστίζουν. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τα πιο ξεχωριστά και ιδιαίτερα δώρα είναι εκείνα στα οποία έχει "ξοδευτεί" απλόχερα συναίσθημα, φαντασία, χρόνος, χαρά και όχι χρήματα.

     Επιπλέον, το τελετουργικό της αφαίρεσης του περιτυλίγματος κάνει την καρδιά να χτυπάει διαφορετικά και να μας γυρίζει πίσω, στην χαρά της παιδικής μας ηλικία. Και από μόνο του, αυτό το συναίσθημα είναι τόσο δυνατό, που κάνει ένα δώρο ανεκτίμητο.

     Δωράκια φτιάχτηκαν για την περίοδο των γιορτινών ημερών για να μοιραστούν σε αγαπημένα πρόσωπα, σε συνδυασμό με γλυκά και λαχταριστή σπιτική μαρμελάδα πορτοκάλι.

• Μοσχομυριστά σαπούνια λεβάντας με decoupage...

• αρωματικά πουγκάκια γεμισμένα με λεβάντα, καρφιτσούλες και μικροκοσμήματα....

• Στολίδια-γούρια για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο...

• Κουμπαράδες (...παλιά μου τέχνη κόσκινο, Ρένα!!), για τους λιλιπούτειους μικρούς μας φίλους στο νηπιαγωγείο. Όχι ένας και δύο... ούτε, καν, τρεις ή τέσσερις. 24, παρακαλώ, και τα μικρά πέταξαν από τη χαρά τους...

• αλλά και καρτούλα για το Handmade Xmas Cards Swap:

     Ανεκτίμητα και μοναδικά, όμως, είναι και τα γιορτινά δώρα που παρέλαβα:

• Η υπέροχη ευχετήρια κάρτα από την Αθηνά και το mylovablebaby, με αφορμή τη συμμετοχή μου στην πρόσκληση Handmade Xmas Cards Swap...

• Το ονειρικό στεφανάκι της Φιλίας -αυτό κι αν ήταν μια συγκινητική έκπληξη, γιατί απλούστατα εμφανίστηκε απροειδοποίητα!

• Το καταπληκτικό μου δωράκι από τη μυστική ανταλλαγή δώρων που διοργάνωσε η Μαριλένα μας, ή, αλλιώς... Μy Secret Santa Swap, με αποστολέα το ΜαΘε...

• Και τέλος, τα γλυκά αναμνηστικά της Μαριλένας...

     Όσα "ευχαριστώ" και να πω ή να γράψω, πόσο λίγα θα είναι μπροστά στα συναισθήματα που ένοιωσα με την παραλαβή τους! Ευχαριστώ, ωστόσο, τόσο πολύ την Αθηνά, τη Φιλία, το ΜαΘε και τη Μαριλένα για τις όμορφες δημιουργίες, τη σκέψη και το χρόνο που αφιέρωσαν στα μικρά τους κομψοτεχνήματα που μου έστειλαν! Ανέκαθεν πίστευα, πως καθετί χειροποίητο κλείνει μέσα του κάτι από την ψυχή και την προσωπικότητα του δημιουργού του. Συστατικά που το κάνουν ξεχωριστό τόσο για το δωρητή του, όσο και για τον παραλήπτη του. 

     Άφησα για το τέλος, όμως -και ζητώ συγγνώμη, γιατί δεν θέλω να  παρεξηγηθούν οι παραπάνω φίλες μου- το ομορφότερο, ίσως και πιο ιδιαίτερο δώρο που έχω λάβει στη μέχρι τώρα ζωή μου, κατασκευασμένο από τα δικά μου παιδιά.

     Παιδιά με αισιοδοξία, προσδοκία και προσμονή. Παιδιά με μεγάλη καρδιά κι ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο. Και σαν εθελόντρια, το να απασχολώ αυτά τα παιδιά -αλλά και τους γονείς τους- με κούκλες, κατασκευές και διάφορες άλλες δημιουργίες που και τα ίδια συμμετέχουν, είναι κάποια από τα μικρά μου "όπλα", με τα οποία μπορώ να ταξιδέψω το μυαλό τους έξω από τον ψυχρό κόσμο των ιατρικών εξετάσεων και των χημειοθεραπειών.

     Κλείνοντας εδώ, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ όλες/ους σας από καρδιάς, αγαπημένα μου παρεάκια, για τις γλυκές ευχές σας πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και με τον ερχομό της νέας χρονιάς. Εύχομαι οι μέρες σας να είναι τόσο φωτεινές όσο τα χαμόγελα σας!!

Τα τρία δέντρα.

   
     Κάποτε, στην κορυφή ενός λόφου, στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν....

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τ΄αστέρια και είπε: "Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό! Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους! Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!"

Το δεύτερο κοίταξε μακρυά ένα μικρό ποταμάκι, που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. "Εγώ θέλω να ταξιδεύω στις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες! Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!"

        

 

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στην κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. "Εγώ δεν θέλω ν΄αφήσω την κορφή του βουνού! Θέλω να γίνω τόσο ψηλό, που όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό! Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο!"

      Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν. Μια μέρα, τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο κι είπε: "Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω!"....και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.
"Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!", είπε το πρώτο δέντρο....

                             

  

      Ο δεύτερος ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: "Αυτό το δέντρο είναι δυνατό! Είναι ακριβώς αυτό που θέλω!"...και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο.
"Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!", σκέφτηκε εκείνο. "Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!".

                                

   
      
 

      Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε: "Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει...". Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο....

                             

     

      Το πρώτο δέντρο χάρηκε όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό, ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό, για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σ΄ένα στάβλο.... Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δεν φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι΄αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παρά ήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς, ή ακόμα κι ένα ποτάμι.... Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. "Τι έγινε?", αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο. "Αυτό που ήθελα πάντα, ήταν να στέκομαι στην κορυφή του βουνού και να δείχνω το Θεό"....

      Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους. Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο, καθώς μια νεαρή γυναίκα εναπόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. "Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια", ψιθύρισε ο άντρας Της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε, καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. "Αυτή η φάτνη είναι όμορφη!", είπε. Και ξαφνικά, το πρώτο δέντρο κατάλαβε, ότι κρατούσε το μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου....

      Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα, σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε από το φόβο! Ήξερε, ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια, μες τον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι Του και είπε: "Ησύχασε...!". Η καταιγίδα σταμάτησε όσο γρήγορα είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά, το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

      Μια Παρασκευή πρωί, το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε, όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα! Δείλιασε, καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω από τα πόδια του άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχα αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό! Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν το Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο, από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο....

      Γι΄αυτό, την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε επειδή δεν γίνετε αυτό που θέλετε, απλά αναλογιστείτε πως κάποιος, κάπου αλλού, ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει....

     Υ.Γ. Το συρμάτινο δεντράκι-γούρι είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι του stars and icicles. Όσο για τα δύο ημερολόγια  τοίχου, θα πάρουν μέρος στη συλλογή ημερολογίων που διοργάνωσε το Δελφινάκι μας.