Τα παιδία παίζει.

     Κάθε άνθρωπος σε όποια φάση του κύκλου ζωής κι αν βρίσκεται, κρύβει βαθιά μέσα του ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που, κατά περίσταση, μπορεί να είναι πεισματάρικο, ανυπάκουο, απείθαρχο, θυμωμένο, θλιμμένο ή χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ανώριμο, ανασφαλές, φοβισμένο. Κρύβεται με ευκολία στην καθημερινότητα και τα άγχη της και ντρέπεται πολλές φορές να βγει στην επιφάνεια μην και δηλωθεί η παρουσία του ως αδυναμία. 

     Μεγαλώνοντας, χάνουμε όσα μας χαρακτήριζαν σαν παιδιά, ξεχνάμε πώς να γελάμε, να παίζουμε, να χαιρόμαστε, να ζούμε. Ένα από τα δικαιώματα των παιδιών είναι το παιχνίδι και η χαρά. "Ο άνθρωπος που δεν παίζει, έχει χάσει για πάντα το παιδί που ζούσε μέσα του και που θα του λείψει τρομερά" (Pablo Neruda). Στ΄ αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ μας πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, αν αφήναμε το εσωτερικό παιδί να εκφραστεί?

      

     Ένας ακόμη Καλοκαιρινός Μαραθώνιος Δημιουργικότητας από το in my closet ξεκίνησε και φέτος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά! Για 8 συνεχόμενες εβδομάδες, από 17/7 έως 10/9, αναλαμβάνουμε να ολοκληρώσουμε μια δημιουργική αποστολή ανά εβδομάδα, που θα έχει σαν κύριο στόχο να φτιάξουμε κάτι. Κάθε αποστολή που έχει διάρκεια μιας εβδομάδας (από Δευτέρα έως Κυριακή), είναι μοναδική. Αν ενδιαφέρεσαι κι εσύ να πάρεις μέρος, προλαβαίνεις ακόμα να δηλώσεις συμμετοχή! H πρώτη αποστολή ήθελε μεταποίηση παλιού τζιν και θα σας τη δείξω στην επόμενη ανάρτηση. Η δεύτερη αποστολή είχε θέμα το παιχνίδι."Ένα παιχνίδι για το καλοκαίρι σου, που να μπορείς και να θέλεις να παίξεις κι εσύ. Και φυσικά να παίξεις". Μια πρώτης τάξης ευκαιρία, λοιπόν, για το παιδί που κρύβεται μέσα μας! 

     Παιχνίδι Νο1: Τυμπανάκι περιστροφής (monkey ντραμ), από ρολό αυτοκόλλητης ταινίας και παιδική ζωγραφιά. 

Υλικά:

• 1 ρολό από αυτοκόλλητη ταινία
• διακορευτής ή μυτερό ψαλιδάκι
• χαρτόνι
• 2 μεγάλες χάντρες
• κορδόνι ή κορδέλα
• 1 μακρύ ξυλάκι
• ατλακόλ

     Ο τρόπος κατασκευής του είναι απλός.

- Μ΄ ένα διακορευτή ή μυτερό ψαλιδάκι ανοίγουμε προσεχτικά μια τρύπα και περνάμε το ξυλάκι κατά μήκος του ρολού στο μέσον του, στερεώνοντας το με κόλλα, ενώ κάθετα στο ξύλο στη μέση των δύο πλαϊνών με τη βοήθεια του ψαλιδιού ανοίγουμε δύο μικρότερες τρύπες και στερεώνουμε τα κομμάτια κορδονιού (ή κορδέλας), που στην άκρη τους έχουμε δέσει από μια μεγάλη χάντρα. Το μήκος του κορδονιού πρέπει να είναι τόσο ώστε η χάντρα να φτάνει στο κέντρο του ρολού.

- Πάνω σε χοντρό χαρτόνι σχεδιάζουμε 2 μεγάλους κύκλους, με διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από τη διάμετρο του ρολού, τους οποίους κόβουμε και κολλάμε πάνω στον κύλινδρο και στα πλαϊνά του.

- Αφήνουμε την κατασκευή μας να στεγνώσει καλά.

- Διακοσμούμε με φαντασία και το τυμπανάκι μας είναι έτοιμο! Μπορούμε να ντεκουπάρουμε την επιφάνειά του, να ζωγραφίσουμε, να διακοσμήσουμε με αυτοκόλλητα, κ.λ.π. Στη δική μου εκδοχή, στην μπροστινή και πίσω επιφάνεια του τυμπάνου έχουν κολληθεί τμήματα παιδικής ζωγραφιάς, στα πλαϊνά έγινε decoupage, ενώ το ξυλάκι έχει επενδυθεί με χρωματιστό κορδόνι.

     Μια ακόμα πιο απλή και γρήγορη εναλλακτική λύση, είναι να χρησιμοποιηθεί ένα κυλινδρικό κουτί (π.χ. από τυράκια La vache qui rit). Με τον τρόπο αυτό παρακάμπτεται το δεύτερο στάδιο της παραπάνω κατασκευής. Παίζεται περιστρέφοντας το ξύλο δεξιά κι αριστερά, ώστε οι χάντρες να χτυπούν στο κουτί. Τέτοια οργανάκια χρησιμοποιούνται έως σήμερα στην Αφρική.

     Παιχνίδι Νο2: Ψαράκια στην... κονσέρβα! Θα χρειαστείτε χαρτόνι χειροτεχνίας, μαρκαδόρους, ψαλιδάκι, μερικά μανταλάκια. Προσοχή! Μην σας παραπλανούν οι αθώες, μικρές και αστείες φατσούλες τους! Τα ψαράκια επαναστάτησαν και με το δίκιο τους!

Ψαράκια, ψαράκια οργανωθείτε!

Ψαράκια, ψαράκια, μην το δεχτείτε!

Όλα μαζί αγωνιστείτε.

Και με μια φωνή να πείτε:

                     

  

"Πριν να πιαστούμε στα δίχτυα του ψαρά

πριν καταλήξουμε στην ψησταριά

πριν γίνουμε όλοι σούπα κακαβιά

ας κάνουμε κάτι βρε παιδιά"!

Ψαράκια, ψαράκια αντισταθείτε!

ψαράκια, ψαράκια, ξεσηκωθείτε,

όλα ενωμένα αγωνιστείτε

και με μια φωνή να πείτε:

"Μην καταλήξουμε στην ψαραγορά,

μην μπούμε στα καφάσια του ψαρά,

μην γίνουμε βραστά ή τηγανιτά,

ας κάνουμε κάτι βρε παιδιά".

    Υ.Γ. Το ποιηματάκι ανήκει στα μελοποιημένα Τραγούδια του Τριγωνοψαρούλη, με τίτλο "Πριν γίνουμε σούπα κακαβιά" και στίχους του Βαγγέλη Ηλιόπουλου. 

     Παιχνίδι Νο3: Παζλ με γλωσσοπίεστρα. Στη συγκεκριμένη κατασκευή Χρησιμοποίησα γλωσσοπίεστρα (13 συνολικά) και με τη βοήθεια σελίδων περιοδικών με αγαπημένους ήρωες για παιδιά έφτιαξα 2 διαφορετικά παζλ, ένα σε κάθε όψη τους (μπροστά και πίσω). Θα χρειαστείτε, επιπλέον, κοπίδι και μια καλή κόλλα χαρτιού. Εύκολη κατασκευή, γρήγορη, όμως απαιτητική για ένα μικρό παίκτη, μιας κι έχει το βαθμό δυσκολίας της, εξαιτίας του διπλού παζλ! Ωστόσο πολύ διασκεδαστική δραστηριότητα.

     Παιχνίδι Νο4. Ένα από τα πολύ αγαπημένα παιχνίδια είναι και αυτό με τις κάρτες μνήμης. Το να συνδυάσεις, δηλαδή, τις ίδιες εικόνες με όσο το δυνατό λιγότερο άνοιγμα των καρτών. Όλες οι καρτούλες - παγωτό είναι ζωγραφισμένες στο χέρι πάνω σε χαρτόνι χειροτεχνίας. Σύνολο 38 memory cards, που μπορούν να ανανεώνονται από καιρό σε καιρό.

     Τελικά, πόσο εύκολο είναι να κρατήσουμε μέσα μας το παιδί ζωντανό και χαρούμενο!

Ήλιος και Θάλασσα.

      Ήλιος και θάλασσα σε μια χώρα που γιορτάζει το καλοκαίρι της από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο. Γραφικά ψαρολίμανα, κρυφές παραλίες, όρμοι με πρασινογάλαζα νερά, φωτιές που ανάβουν στην παραλία, συζητήσεις, μουσική, βουτιές με την πανσέληνο σε ασημένια γαλήνια νερά.

      Με καλοκαιρινή διάθεση είναι και η κατασκευή που ακολουθεί. Τα υλικά είναι απλά: καπάκια από παλιά βαζάκια - που, σίγουρα, έχουν ξεμείνει στην κουζίνα σου - εικόνες με καλοκαιρινό θέμα (ή, πινέλα και χρώματα, αν το... "έχεις" με την ζωγραφική), άμμο θαλάσσης, μικρά κοχύλια, γυαλάκια της θάλασσας, ατλακόλ και... φαντασία.

      Τι μπορείς να φτιάξεις με όλα αυτά? Να, κοίτα... σου έχω ιδέα:

      Κι αν δεν σου περισσεύουν καπάκια από βάζα, που δεν χρησιμοποιείς πια... μη σκας! Φτιάξε έναν πίνακα-κολάζ με τα ίδια υλικά:

      Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε ξανά, "φτάσε όπου μπορείς! Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από αγάπη ή από θυμό, τίποτα δεν μπορεί να γίνει."....

Νανούρισμα στο γιο μου.

       O πατέρας-ποιητής παραστέκεται στο άρρωστο παιδί του και υπαγορεύει στη μητέρα το παρακάτω ασυνήθιστο νανούρισμα.
          
     Ο γιος μου κρυολόγησε. Καίει στον πυρετό, ύπνος δεν τον παίρνει. Τα μάτια του βγάζουνε φωτιές. Κι η μάνα του: "Να νανουρίσω το μωρό μου", λέει. "Τι να του τραγουδήσω? "Νάνι νάνι το παιδί μου", ή το "Ας κοιμηθεί να μεγαλώσει κι ύστερα πασάς να γένει"? 
     Μα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η μάνα του γιου μου έτσι θα 'θελα να τον νανουρίσει:

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά
                           τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα
                           του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται,
                           και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...
                           Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε
                          σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια.
                           Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
                           Κοίτα κάτω, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνω,
                           το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει στον ουρανό...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει;
                           Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
                           Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλάβει.
                           Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
                           Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δεν βρήκες ό,τι έψαχνες.
                           Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις
                            χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
                            Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και να, του δίνουν το πιο σταθερό,
                            το πιο ζωντανό σχήμα...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άφοβος σαν θαλασσινός, μάστορας δημιουργός,
                            φιλόσοφος γνώστης και καλλιτέχνης τολμηρός, έτσι να γίνεις...
                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...

                                                                                 Ναζίμ Χικμέτ - Το ερωτευμένο σύννεφο.

     Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα. Χρόνια πολλά, στον μπαμπά μου... στο μπαμπά σου... στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

               

 

Ακροστιχίδα...

                     Θ αύματα πως γίνονται εγώ δεν πιστεύω...
                     Α λλά εσύ με διαψεύδεις και σαν νέος άπιστος Θωμάς φαντάζω...

                     Σ την πιο σκοτεινή άκρη της ψυχής μου ανάβεις ένα φως...
                     Ε ρχεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή για να νικήσεις τους δαίμονες μου...

                     Α κάλεστη, πανέμορφη, μυστηριώδης και επικίνδυνη...

                     Γ ια να με κάνεις να αναθεωρήσω και να πιστέψω ...
                     Α νακατεύεις τις σκέψεις και τα πιο κρυφά μου συναισθήματα....
                     Π αίρνεις το χέρι μου και με οδηγείς σε αυτό το ασφαλές μέρος...
                     Η ρεμείς την ταραγμένη μου ψυχή με ένα σου χάδι, ένα σου φιλί...

                             

 

                     Σ υνωμοσία ερωτική και εγώ χαρούμενος που είμαι το θύμα της...
                     Ω ρα σωστή να αφεθώ... Ώρα σωστή να κάνω αυτό που λέει η ακροστιχίδα μου...

                                                                                                                        Ιανός.

Υ.Γ. Η μεταμόρφωση μιας σανίδας σε νεράιδα του παραμυθιού, σαν εκείνη που ο αγαπημένος μου Ιανός συχνά αναφέρετε στα γραπτά του...

Μάνα - μητέρα - μαμά....

"Αν είχα το παιδί μου να μεγαλώσω ξανά από την αρχή....

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.
Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.
Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.
Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.
Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.
Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.
Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.
Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.
Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.
Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.
Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

... Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο".       

                  Gustav Klimt - Mother and child (1905)

         
     Κι εδώ το αυθεντικό ποίημα.....

" If I had my child to raise over again,
I'd finger paint more, and point the finger less.
I'd do less correcting, and more connecting.
I'd take my eyes off my watch, and watch with my eyes.
I'd care to know less, and know to care more.
I'd take more hikes and fly more kites.
I'd stop playing serious, and seriously play.
I'd run through more fields, and gaze at more stars.
I'd do more hugging, and less tugging.
I'd be firm less often, and affirm much more.
I'd build self-esteem first, and the house later.
I'd teach less about the love of power,
and more about the power of love.
It matters not whether my child is big or small,
from this day forth, I'll cherish it all. "

                                                                                    Diana Loomans

                Χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου που σήμερα γιορτάζουν.

                                            τριαντάφυλλο από αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού

Ένας αλά... γόης!!

      Γραβάτα < γαλλική cravate, από το εθνικό Croate (κροατικά: Hrvat = Κροάτης), επειδή οι Κροάτες μισθοφόροι, ήδη από τον 17ο αιώνα, έφεραν το εθνικό τους χαρακτηριστικό λαιμοδέτη.

      Η επιλογή μιας γραβάτας και το δέσιμο της ήταν -ανέκαθεν- μια υπόθεση πέρα του καλαίσθητου και της ευπρέπειας. Δεμένη η γραβάτα θα πρέπει να φτάνει ακριβώς ανάμεσα στην αρχή και στη μέση της αγκράφας στη ζώνη.

      Θεωρείται ιδιαίτερο ένδυμα και το κλασσικότερο αξεσουάρ του άνδρα, που συνοδεύει συνήθως επίσημη ενδυμασία. Ένα σύμβολο κομψότητας και κύρους. Χμ.... του άνδρα, είπα και ήρθε η στιγμή να σας παρουσιάσω μια φίνα μεταξωτή γραβάτα ειδικής παραγγελίας, φορεμένη από τον... γόη!

      Επειδή... όλα τα ρούχα και τα αξεσουάρ δεν έχουν ζωή, μέχρι να φορεθούν από... κάποιον από εμάς! Συμφωνείτε?

                    

   

    Υ.Γ. Ευχαριστώ πάρα πολύ την αγαπημένη μου Μαρία για την "ξεχωριστή" τιμητική παρουσίαση και τον αξιολάτρευτο Μπρίκι της για τη συνεισφορά του στην... καθ΄όλα, άψογη φωτογράφηση!!! Απίστευτο το πως μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα ένα... χαμόγελο σαν αυτό!

Υπάρχουν δύο τρόποι για να λάμπεις: είτε να αντανακλάς το φως, είτε να το δημιουργείς.

                                             " Δεν πολεμάς το σκοτάδι με σκοτάδι.

                                                 

                                                   Μόνο με το φως μπορείς." 

                            

 

    

    

     Με τη μέθοδο του μπαλονιού, αρκετό κόκκινο σπάγγο και ατλακόλ, προσπάθησα αρχικά να αντικαταστήσω τη σπασμένη φούσκα ενός παραμελημένου πορτατίφ. Μη γνωρίζοντας πως ήταν στην κατασκευαστική του μορφή, περισσότερο λειτούργησα πειραματικά και άφησα τη φαντασία μου κυριολεκτικά... να οργιάσει! Αφού στέγνωσε καλά το μπαλόνι και σκλήρυνε, σειρά είχε το decoupage. Όσο για την προσθήκη της τρέσας, νομίζω αυτή έκανε το σύνολο ακόμα πιο εντυπωσιακό.

     Η φίλη που μου το εμπιστεύθηκε ενθουσιάστηκε με το αποτέλεσμα! Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο εντυπωσιακό και η αλήθεια είναι πως, οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν -ομολογουμένως πολύ βιαστικά και την τελευταία στιγμή- το αδικούν αρκετά.

     Η αγαπημένη μου και... παραπονιάρα (διαρκώς με... μαλώνει, ότι χάνομαι και αργώ να κάνω ανάρτηση!) Άννα με εξέπληξε πολύ ευχάριστα και με συγκίνησε, στέλνοντάς μου ένα από τα υπέροχα γούρια της, το οποίο παρέλαβα την προηγούμενη εβδομάδα. Άννα μου, δεν έχω λόγια να σ΄ευχαριστήσω για το δωράκι σου! Όμορφο, πρωτότυπο, μοσχομυριστό -λατρεύω την κανέλα!!- βρήκε κιόλας τη θέση του στο χώρο μου, αλλά και στην καρδιά μου.

     Να ενημερώσω, τέλος, πως όσον αφορά την παραμυθένια πρόσκληση μπορείτε να δηλώνετε τις συμμετοχές σας, αφήνοντάς μου σχόλιο εδώ, μέχρι και τις 9 Μαρτίου.

      Σας φιλώ κι εύχομαι ό,τι πιο δημιουργικό και υπέροχο για τη συνέχειά σας!

Ζωή σαν παραμύθι.

     Ένα πολυαγαπημένο κλασικό παραμύθι από τη συλλογή παραμυθιών των αδελφών Γκριμ, είναι η ιστορία της χρυσομαλλούσας Ραπουνζέλ, που μιλάει για τη δύναμη της θέλησης και της αγάπης.

     Η Ραπουνζέλ είναι το παιδί που απέκτησε ένα ζευγάρι, το οποίο για πολλά χρόνια ήταν άτεκνο. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η μητέρα της επέμενε να φάει λυκοτρίβολα (κοινώς, Rapunzeln, στη γερμανική γλώσσα: ένα είδος γλυστρίδας), από το γειτονικό κήπο μιας μάγισσας. Ο πατέρας, προκειμένου να μη χαλάσει το χατήρι της εγκύου, δεν είχε άλλη επιλογή από το να μπει επανειλημμένα στον κήπο της μάγισσας και να κλέβει από τα σαλατικά. Όταν, τελικά, γίνεται αντιληπτός από τη μάγισσα, αναγκάζεται να της τάξει το πρώτο παιδί που θα φέρει στον κόσμο η γυναίκα του. Το παιδί αυτό ονομάστηκε από τη μάγισσα "Ραπουνζέλ" από τη μάγισσα, εξαιτίας των λυκοτρίβολων.

     Η μάγισσα φυλάκισε το παιδί σε έναν πύργο χωρίς πόρτα και τόσο ψηλό, που να μη μπορεί να ανέβει σκάλα.

                            

                    

     



     Ο μόνος τρόπος ν΄ανέβει η ίδια η μάγισσα ήταν να σκαρφαλώσει στα μαλλιά της Ραπουνζέλ, τα οποία της έριχνε η κοπέλα όταν η μάγισσα της έλεγε το κατάλληλο σύνθημα.

     Μια μέρα, ένα βασιλόπουλο ερωτεύτηκε παράφορα τη Ραπουνζέλ, όταν την άκουσε να τραγουδά και θέλησε να τη γνωρίσει από κοντά. Τελικά, παρακολουθώντας την, έμαθε το σύνθημα της μάγισσας και ανέβηκε στη Ραπουνζέλ. Οι δύο νέοι ερωτεύτηκαν, αλλά όταν έγιναν αντιληπτοί από τη μάγισσα, η κοπέλα εξορίστηκε σε μια ερημιά, αφού προηγουμένως η μάγισσα της έκοψε τα μαλλιά.

     Χρησιμοποιώντας τα κομμένα μαλλιά της κοπέλας, η μάγισσα κατάφερε να παγιδεύσει το βασιλόπουλο στον πύργο, όπου και του αποκάλυψε την εξορία της αγαπημένης του, πληροφορώντας το ότι δεν επρόκειτο να την ξαναδεί.

     Πανικόβλητος ο νεαρός πήδηξε από τον πύργο με αποτέλεσμα, πέφτοντας σε ένα θάμνο με αγκάθια, να χάσει το φως του. Όταν οι δύο νέοι ξανάσμιξαν μετά από μερικά χρόνια κακουχιών, η Ραπουνζέλ είχε ήδη γεννήσει τα δίδυμα παιδιά τους, τα δε δάκρυα χαράς που έβρεξαν τα μάτια του βασιλόπουλου γιάτρεψαν την όρασή του. Λίγες ημέρες μετά, το βασιλόπουλο γύρισε στο παλάτι του μαζί με την όμορφη Ραπουνζέλ και τα νεογέννητα παιδιά τους, παντρεύτηκαν κι έζησαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι.

     Με αφορμή το παραμύθι της όμορφης Ραπουνζέλ, κατασκεύασα μία πινιάτα (piñata) για ένα λιλιπούτειο παιδικό πάρτι - τον πύργο που η μάγισσα φυλάκισε την κοπέλα - ανακυκλώνοντας χάρτινα κουτιά από μπισκότα. Στη βάση, στο κάτω μέρος του πύργου δηλαδή, κόπηκε σε σχήμα Π το άνοιγμα της πινιάτα, απ΄όπου μπορούμε να γεμίσουμε την κατασκευή μας με διάφορες... καραμελοσοκολατολιχουδιές, μπαλόνια και άλλες μικροεκπλήξεις και προστέθηκαν κορδέλες που θα βοηθήσουν στο άνοιγμά της, όταν έρθει η ώρα...

     Μόλις μου ήρθε μια ιδέα, όμως! Τι θα λέγατε για μια πρόσκληση σ΄ένα παιχνίδι με δικές σας δημιουργίες (ο,τιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους σας...από φωτογραφία μέχρι κάποια κατασκευή, αρκεί να είναι αποκλειστικά και μόνο δικές σας), εμπνευσμένες από κάποιο παραμύθι το οποίο θα αναφέρετε? Το κάστρο της Ραπουνζέλ είναι η δική μου, εκτός συναγωνισμού, συμμετοχή. Ο διαγωνισμός ξεκινάει από σήμερα και θα ολοκληρωθεί στις 9 Μαρτίου και το δωράκι που θα σταλεί στον τυχερό/ή μετά από κλήρωση, θα είναι εξίσου... παραμυθένιο, όπως θα διαπιστώσετε σε μία από τις ημέρες που θ΄ ακολουθήσουν.

    Και μια συμβουλή... ναι, για ΄σένα λέω που είσαι εδώ τώρα: Να διαβάζεις παραμύθια, λένε πάντα την αλήθεια!!

   Θαυμάστε, τώρα, τις παραμυθένιες συμμετοχές και ανατρέξτε στα αντίστοιχα blogs, να γνωρίσετε τους δημιουργούς και τις ιστορίες τους:

  

1. Πάμε Ντίσνεϋλάντ... στρουμφίζοντας???!!!

2. Το μαγικό "Νεραϊδόσπιτο", εμπνευσμένο από το παραμύθι της Φράνση Σταθάτου, "Ήταν Κάποτε Μια Νεράιδα" !!

3. Μια "Τεμπέλα", από τα Λαϊκά Παραμύθια των Επτανήσων της Γιάννας Σέργη -εκδόσεις: Εν Πλω- έγινε αφορμή για δύο παιδικά καδράκια!!

4. Θα μπορούσε να είναι το πριγκηπικό φόρεμα, από το παραμύθι της Σταχτοπούτας! Άλλωστε, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα περισσότερο απ΄αυτό!!

5. Η κολοκύθα μεταμορφώθηκε από τη.... νεραϊδονονά Ειρήνη σε μια ονειρική άμαξα και τα ποντικάκια που έπαιζαν εκεί γύρω, σύμφωνα με το παραμύθι της Σταχτοπούτας, έγιναν όμορφα άλογα....

6. "Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δωσ΄της  κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν΄αρχινίσει.... Μια φορά κι έναν καιρό, σ΄έναν μακρινό τόπο....", ένα κορίτσι μας ταξιδεύει στον παραμυθένιο κόσμο της....