Draw A Bird Day - April 8th

     Η μικρή 7 χρονη Dorie Cooper που ζούσε στην Αγγλία το 1943, πήγε μαζί με τη μητέρα της στο νοσοκομείο για να επισκεφτεί τον θείο της που είχε τραυματιστεί στον πόλεμο. Η μικρή και παρατηρητική Ντόρι λυπόταν τον θείο της, καθώς ήταν πολύ στενοχωρημένος, αφού του είχαν ακρωτηριάσει το δεξί του πόδι, εξαιτίας  μιας νάρκης στο πεδίο του πολέμου.

     Στη προσπάθεια της να του φτιάξει τη διάθεση, τον παρότρυνε: "Θα σχεδιάσεις, σε παρακαλώ, ένα πουλί για μένα?".

     

     Παρ' όλο που η διάθεσή του μόνο για ζωγραφική δεν ήταν, αποφάσισε να κάνει ό,τι του παρήγγειλε η ανιψιά του. Στο παράθυρο του δωματίου του νοσοκομείου ένας επίμονος κοκκινολαίμης "πόζαρε", χορεύοντας επιδεικτικά. Κι αυτό ήταν το μοντέλο που "ενέπνευσε" τον τραυματισμένο στρατιώτη.

     Σαν είδε το αποτέλεσμα στο χαρτί της "απόπειρας" ζωγραφικής του θείου της με το πουλί, η Ντόρι έσκασε σε αυθόρμητα και δυνατά γέλια, δηλώνοντας πως - αν και δεν ήταν πολύ καλός καλλιτέχνης ο θείος - παρ' όλα αυτά, θα κρεμούσε την εικόνα στο δωμάτιό της. Η ειλικρινής παιδική άποψη και η πραγματική χαρά της, δημιούργησε πολύ καλύτερη διάθεση στον νοσηλευόμενο, όπως και στους υπόλοιπους τραυματίες του δωματίου, που είχαν βάλει τα γέλια με την 7χρονη "αυστηρή κριτικό τέχνης".

     Τις επόμενες φορές που η μικρή Ντόρι ξαναπήγε στον θείο της, στήθηκε ένας ανεπίσημος διαγωνισμός ζωγραφικής από τους τραυματίες στρατιώτες, με σκίτσα, απεικονίσεις και σχέδια πουλιών. Μέσα σε αρκετούς μήνες, ολόκληροι οι τοίχοι του θαλάμου διακοσμήθηκαν με σχέδια πουλιών και η αλήθεια είναι, ότι τα περισσότερα γεννούσαν πολύ γέλιο, κάτι, όμως, που ήταν τόσο καλοδεχούμενο σε ένα τέτοιο χώρο, όπως το νοσοκομείο.

     3 χρόνια αργότερα, η Ντόρι έχασε τη ζωή της από ένα αυτοκίνητο. Στην κηδεία της, το φέρετρό της ήταν γεμάτο με εικόνες πουλιών που είχαν φτιάξει στρατιώτες, νοσοκόμες και γιατροί, από τον θάλαμο όπου βρισκόταν ο θείος της. Από τότε, αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες τιμώντας το κοριτσάκι που έφερε ελπίδα στον θάλαμο όπου βασίλευε ο πόνος, ξεκίνησαν κάθε 8η Απριλίου -που ήταν τα γενέθλια της γελαστής Ντόρι - να ζωγραφίζουν πουλιά. Το παράξενο αυτό "κίνημα" πήρε το όνομα Draw a Bird Day και αναπτύχθηκε μέσω αυτών των στρατιωτών, του ιατρικού προσωπικού και των οικογενειών τους.

     Στις μέρες μας, έφτασε να εορτάζεται παγκοσμίως ως ένας τρόπος έκφρασης της χαράς, για τα πιο απλά πράγματα στη ζωή και ως ένας τρόπος, για να βοηθηθούν οι στρατιώτες παντού, να ξεχάσουν τον πόλεμο, τα βάσανα και τις κακουχίες, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Και συνηθίζεται κάθε 8η του Απρίλη, στη μνήμη της Ντόρι, όσοι γνωρίζουν την ιστορία της, να ζωγραφίζουν ένα πουλί και να το μοιράζονται με κάποιον που επιλέγουν.

Αγάπη μόνο!

   Για όσους βαδίζουν το δικό τους Γολγοθά, με την ευχή ότι αυτός ο κόσμος αν δεν γίνει καλύτερος, ίσως τουλάχιστον, να γίνει πιο ανθρώπινος και να φέρει περισσότερη αγάπη και λιγότερα δάκρυα στις ζωές των ανθρώπων. Χριστός Ανέστη, κόσμε! Χρόνια πολλά, καλά, φωτεινά, ευλογημένα...

Τα παιδία παίζει.

     Κάθε άνθρωπος σε όποια φάση του κύκλου ζωής κι αν βρίσκεται, κρύβει βαθιά μέσα του ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που, κατά περίσταση, μπορεί να είναι πεισματάρικο, ανυπάκουο, απείθαρχο, θυμωμένο, θλιμμένο ή χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ανώριμο, ανασφαλές, φοβισμένο. Κρύβεται με ευκολία στην καθημερινότητα και τα άγχη της και ντρέπεται πολλές φορές να βγει στην επιφάνεια μην και δηλωθεί η παρουσία του ως αδυναμία. 

     Μεγαλώνοντας, χάνουμε όσα μας χαρακτήριζαν σαν παιδιά, ξεχνάμε πώς να γελάμε, να παίζουμε, να χαιρόμαστε, να ζούμε. Ένα από τα δικαιώματα των παιδιών είναι το παιχνίδι και η χαρά. "Ο άνθρωπος που δεν παίζει, έχει χάσει για πάντα το παιδί που ζούσε μέσα του και που θα του λείψει τρομερά" (Pablo Neruda). Στ΄ αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ μας πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, αν αφήναμε το εσωτερικό παιδί να εκφραστεί?

      

     Ένας ακόμη Καλοκαιρινός Μαραθώνιος Δημιουργικότητας από το in my closet ξεκίνησε και φέτος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά! Για 8 συνεχόμενες εβδομάδες, από 17/7 έως 10/9, αναλαμβάνουμε να ολοκληρώσουμε μια δημιουργική αποστολή ανά εβδομάδα, που θα έχει σαν κύριο στόχο να φτιάξουμε κάτι. Κάθε αποστολή που έχει διάρκεια μιας εβδομάδας (από Δευτέρα έως Κυριακή), είναι μοναδική. Αν ενδιαφέρεσαι κι εσύ να πάρεις μέρος, προλαβαίνεις ακόμα να δηλώσεις συμμετοχή! H πρώτη αποστολή ήθελε μεταποίηση παλιού τζιν και θα σας τη δείξω στην επόμενη ανάρτηση. Η δεύτερη αποστολή είχε θέμα το παιχνίδι."Ένα παιχνίδι για το καλοκαίρι σου, που να μπορείς και να θέλεις να παίξεις κι εσύ. Και φυσικά να παίξεις". Μια πρώτης τάξης ευκαιρία, λοιπόν, για το παιδί που κρύβεται μέσα μας! 

     Παιχνίδι Νο1: Τυμπανάκι περιστροφής (monkey ντραμ), από ρολό αυτοκόλλητης ταινίας και παιδική ζωγραφιά. 

Υλικά:

• 1 ρολό από αυτοκόλλητη ταινία
• διακορευτής ή μυτερό ψαλιδάκι
• χαρτόνι
• 2 μεγάλες χάντρες
• κορδόνι ή κορδέλα
• 1 μακρύ ξυλάκι
• ατλακόλ

     Ο τρόπος κατασκευής του είναι απλός.

- Μ΄ ένα διακορευτή ή μυτερό ψαλιδάκι ανοίγουμε προσεχτικά μια τρύπα και περνάμε το ξυλάκι κατά μήκος του ρολού στο μέσον του, στερεώνοντας το με κόλλα, ενώ κάθετα στο ξύλο στη μέση των δύο πλαϊνών με τη βοήθεια του ψαλιδιού ανοίγουμε δύο μικρότερες τρύπες και στερεώνουμε τα κομμάτια κορδονιού (ή κορδέλας), που στην άκρη τους έχουμε δέσει από μια μεγάλη χάντρα. Το μήκος του κορδονιού πρέπει να είναι τόσο ώστε η χάντρα να φτάνει στο κέντρο του ρολού.

- Πάνω σε χοντρό χαρτόνι σχεδιάζουμε 2 μεγάλους κύκλους, με διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από τη διάμετρο του ρολού, τους οποίους κόβουμε και κολλάμε πάνω στον κύλινδρο και στα πλαϊνά του.

- Αφήνουμε την κατασκευή μας να στεγνώσει καλά.

- Διακοσμούμε με φαντασία και το τυμπανάκι μας είναι έτοιμο! Μπορούμε να ντεκουπάρουμε την επιφάνειά του, να ζωγραφίσουμε, να διακοσμήσουμε με αυτοκόλλητα, κ.λ.π. Στη δική μου εκδοχή, στην μπροστινή και πίσω επιφάνεια του τυμπάνου έχουν κολληθεί τμήματα παιδικής ζωγραφιάς, στα πλαϊνά έγινε decoupage, ενώ το ξυλάκι έχει επενδυθεί με χρωματιστό κορδόνι.

     Μια ακόμα πιο απλή και γρήγορη εναλλακτική λύση, είναι να χρησιμοποιηθεί ένα κυλινδρικό κουτί (π.χ. από τυράκια La vache qui rit). Με τον τρόπο αυτό παρακάμπτεται το δεύτερο στάδιο της παραπάνω κατασκευής. Παίζεται περιστρέφοντας το ξύλο δεξιά κι αριστερά, ώστε οι χάντρες να χτυπούν στο κουτί. Τέτοια οργανάκια χρησιμοποιούνται έως σήμερα στην Αφρική.

     Παιχνίδι Νο2: Ψαράκια στην... κονσέρβα! Θα χρειαστείτε χαρτόνι χειροτεχνίας, μαρκαδόρους, ψαλιδάκι, μερικά μανταλάκια. Προσοχή! Μην σας παραπλανούν οι αθώες, μικρές και αστείες φατσούλες τους! Τα ψαράκια επαναστάτησαν και με το δίκιο τους!

Ψαράκια, ψαράκια οργανωθείτε!

Ψαράκια, ψαράκια, μην το δεχτείτε!

Όλα μαζί αγωνιστείτε.

Και με μια φωνή να πείτε:

                     

  

"Πριν να πιαστούμε στα δίχτυα του ψαρά

πριν καταλήξουμε στην ψησταριά

πριν γίνουμε όλοι σούπα κακαβιά

ας κάνουμε κάτι βρε παιδιά"!

Ψαράκια, ψαράκια αντισταθείτε!

ψαράκια, ψαράκια, ξεσηκωθείτε,

όλα ενωμένα αγωνιστείτε

και με μια φωνή να πείτε:

"Μην καταλήξουμε στην ψαραγορά,

μην μπούμε στα καφάσια του ψαρά,

μην γίνουμε βραστά ή τηγανιτά,

ας κάνουμε κάτι βρε παιδιά".

    Υ.Γ. Το ποιηματάκι ανήκει στα μελοποιημένα Τραγούδια του Τριγωνοψαρούλη, με τίτλο "Πριν γίνουμε σούπα κακαβιά" και στίχους του Βαγγέλη Ηλιόπουλου. 

     Παιχνίδι Νο3: Παζλ με γλωσσοπίεστρα. Στη συγκεκριμένη κατασκευή Χρησιμοποίησα γλωσσοπίεστρα (13 συνολικά) και με τη βοήθεια σελίδων περιοδικών με αγαπημένους ήρωες για παιδιά έφτιαξα 2 διαφορετικά παζλ, ένα σε κάθε όψη τους (μπροστά και πίσω). Θα χρειαστείτε, επιπλέον, κοπίδι και μια καλή κόλλα χαρτιού. Εύκολη κατασκευή, γρήγορη, όμως απαιτητική για ένα μικρό παίκτη, μιας κι έχει το βαθμό δυσκολίας της, εξαιτίας του διπλού παζλ! Ωστόσο πολύ διασκεδαστική δραστηριότητα.

     Παιχνίδι Νο4. Ένα από τα πολύ αγαπημένα παιχνίδια είναι και αυτό με τις κάρτες μνήμης. Το να συνδυάσεις, δηλαδή, τις ίδιες εικόνες με όσο το δυνατό λιγότερο άνοιγμα των καρτών. Όλες οι καρτούλες - παγωτό είναι ζωγραφισμένες στο χέρι πάνω σε χαρτόνι χειροτεχνίας. Σύνολο 38 memory cards, που μπορούν να ανανεώνονται από καιρό σε καιρό.

     Τελικά, πόσο εύκολο είναι να κρατήσουμε μέσα μας το παιδί ζωντανό και χαρούμενο!

Ένας λύκος αισθηματίας.

                           Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη..
                                  Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη... αλλά...

                  

 

                                  Είμαι o λύκος, o κακός o λύκος και δεν γίνεται...

                  

 

                           Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω...
                                  Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα,

                   

 

                                  θα πέσουνε να με σπαράξουν...
                                                                                                                                  Αργύρης Χιόνης

      Ζωγραφική με ακρυλικά και λάδια πάνω σε φέτες Αχάτη (ροζ - κίτρινο) και φίλντισι. Αυτοσχεδιάζεις, ψήνεις να σταθεροποιηθούν τα χρώματα, περνάς διάφανο βερνίκι και ξανά στο φούρνο σε χαμηλές θερμοκρασίες, όπως για τον πολυμερικό πηλό. Τι λες?... Θα δοκιμάσεις?

Ήλιος και Θάλασσα.

      Ήλιος και θάλασσα σε μια χώρα που γιορτάζει το καλοκαίρι της από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο. Γραφικά ψαρολίμανα, κρυφές παραλίες, όρμοι με πρασινογάλαζα νερά, φωτιές που ανάβουν στην παραλία, συζητήσεις, μουσική, βουτιές με την πανσέληνο σε ασημένια γαλήνια νερά.

      Με καλοκαιρινή διάθεση είναι και η κατασκευή που ακολουθεί. Τα υλικά είναι απλά: καπάκια από παλιά βαζάκια - που, σίγουρα, έχουν ξεμείνει στην κουζίνα σου - εικόνες με καλοκαιρινό θέμα (ή, πινέλα και χρώματα, αν το... "έχεις" με την ζωγραφική), άμμο θαλάσσης, μικρά κοχύλια, γυαλάκια της θάλασσας, ατλακόλ και... φαντασία.

      Τι μπορείς να φτιάξεις με όλα αυτά? Να, κοίτα... σου έχω ιδέα:

      Κι αν δεν σου περισσεύουν καπάκια από βάζα, που δεν χρησιμοποιείς πια... μη σκας! Φτιάξε έναν πίνακα-κολάζ με τα ίδια υλικά:

      Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε ξανά, "φτάσε όπου μπορείς! Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από αγάπη ή από θυμό, τίποτα δεν μπορεί να γίνει."....

Ακροστιχίδα...

                     Θ αύματα πως γίνονται εγώ δεν πιστεύω...
                     Α λλά εσύ με διαψεύδεις και σαν νέος άπιστος Θωμάς φαντάζω...

                     Σ την πιο σκοτεινή άκρη της ψυχής μου ανάβεις ένα φως...
                     Ε ρχεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή για να νικήσεις τους δαίμονες μου...

                     Α κάλεστη, πανέμορφη, μυστηριώδης και επικίνδυνη...

                     Γ ια να με κάνεις να αναθεωρήσω και να πιστέψω ...
                     Α νακατεύεις τις σκέψεις και τα πιο κρυφά μου συναισθήματα....
                     Π αίρνεις το χέρι μου και με οδηγείς σε αυτό το ασφαλές μέρος...
                     Η ρεμείς την ταραγμένη μου ψυχή με ένα σου χάδι, ένα σου φιλί...

                             

 

                     Σ υνωμοσία ερωτική και εγώ χαρούμενος που είμαι το θύμα της...
                     Ω ρα σωστή να αφεθώ... Ώρα σωστή να κάνω αυτό που λέει η ακροστιχίδα μου...

                                                                                                                        Ιανός.

Υ.Γ. Η μεταμόρφωση μιας σανίδας σε νεράιδα του παραμυθιού, σαν εκείνη που ο αγαπημένος μου Ιανός συχνά αναφέρετε στα γραπτά του...

Μάνα - μητέρα - μαμά....

"Αν είχα το παιδί μου να μεγαλώσω ξανά από την αρχή....

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.
Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.
Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.
Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.
Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.
Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.
Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.
Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.
Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.
Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.
Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

... Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο".       

                  Gustav Klimt - Mother and child (1905)

         
     Κι εδώ το αυθεντικό ποίημα.....

" If I had my child to raise over again,
I'd finger paint more, and point the finger less.
I'd do less correcting, and more connecting.
I'd take my eyes off my watch, and watch with my eyes.
I'd care to know less, and know to care more.
I'd take more hikes and fly more kites.
I'd stop playing serious, and seriously play.
I'd run through more fields, and gaze at more stars.
I'd do more hugging, and less tugging.
I'd be firm less often, and affirm much more.
I'd build self-esteem first, and the house later.
I'd teach less about the love of power,
and more about the power of love.
It matters not whether my child is big or small,
from this day forth, I'll cherish it all. "

                                                                                    Diana Loomans

                Χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου που σήμερα γιορτάζουν.

                                            τριαντάφυλλο από αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού

Το Φιλί (1 πίνακας - 2 ιστορίες).

• Αντανάκλαση.

      Υπάρχουν κάτι καρδιές... μωρουδίστικες που, όπως τα μωρά, ακριβώς έτσι, θέλουν να είναι πάντα στα καθαρά σεντόνια τους, με τα χαϊδέματα και τα νταντέματά τους. Ζητάνε προσοχή, σημασία, ασφάλεια. Θέλουν παιχνίδια... τρυφερά παιχνίδια σιγουριάς. Θέλουν λόγια ν΄ακούσουν. Όσο περισσότερα λόγια γίνεται, όπως τα μικρά θέλουν ν΄ακούνε παραμύθια.

      Υπάρχουν κάτι καρδιές, καρδιές εύθραυστες, που δεν αντέχουν χωρίς το άγγιγμα και το χαμόγελο... Καρδιές που νανουρίζονται με όνειρα, που θέλουν επαφή, που ζουν με υποσχέσεις για το αύριο και σου ζητάνε διαρκώς να τις ταξιδεύεις σε νερά γαλήνια και ήρεμα, σε θάλασσες που τους χαρίζεις όλα τα καλά του βυθού της... χιλιάδες κοράλλια, μαργαριτάρια και κοχύλια....

      Υπάρχουν κάτι καρδιές, που λες και όλο το μέλι της γης έχει ξεφορτωθεί πάνω τους. Έχουν μέσα τους όλη τη γλύκα του κόσμου και μήτε τσιγκουνεύονται, μήτε αρνούνται να στη δώσουν. Υπάρχουν κάτι καρδιές που προσπαθούν, κάνουν τα πάντα να μη σε πικράνουν, να μη σε πονέσουν και κάθε φορά που ''συναντιέσαι'' μαζί τους μοιάζουν να σε παρακαλάνε να κάνεις το ίδιο. Υπάρχουν κάτι καρδιές, που οι νόμοι της φύσης και της ζωής δεν τις αγριέψαν και σου ζητάνε να μη διαπράξεις εις βάρος τους αδικήματα και βαρβαρότητες....

      Υπάρχουν κάτι καρδιές που σου θυμίζουν ζύμη, γιατί νιώθεις πως μπορείς να τις πλάσεις, λες και οι ίδιες δεν έχουν δικό τους σχήμα και θα πάρουν αυτό που θα τους δώσουν τα χέρια σου. Υπάρχουν κάτι καρδιές, που φοβάσαι ακόμα και να τις αγαπήσεις, φοβάσαι μην τις πονέσεις. Καρδιές από σελοφάν....

• Παραμορφωτικός καθρέφτης.

       Κι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι λέμε πως μετρούν για μας οι πράξεις και όχι τα λόγια των άλλων, τελικά δεν τα λέμε σωστά. Γιατί τα λόγια, οι λέξεις -αχ, αυτές οι άτιμες οι λέξεις!- τη στιγμή που τις θέλεις, τις έχεις ανάγκη, έχουν τέτοια δύναμη, μπορούν τόσο να σε ξελογιάσουν που καμιά πράξη -όσο μεγάλη κι αν είναι- πιθανόν να μην τα καταφέρει!

      

      Γιατί οι πράξεις έχουν να κάνουν με... την πρακτική, καθημερινή πλευρά της ζωής. Κι όσο τρυφερές και να είναι, ούτε χαϊδεύουν, ούτε αποκοιμίζουν. Απλά... διευκολύνουν. Οι λέξεις, όμως, σε γλυκαίνουν, σε νανουρίζουν, σου ξυπνούν αισθήσεις αλλά και σου φτιάχνουν παραισθήσεις, έχουν τη δική τους μοναδική μαγεία. Οι ίδιες, πάλι, αυτές οι λέξεις σε πονούν αλόγιστα, σε πληγώνουν, σου κόβουν τα πόδια, σε νεκρώνουν, σε καταστρέφουν. Και στις δύο περιπτώσεις, σε κάνουν θύμα τους. Σε παρασύρουν. Σε σέρνουν στα πόδια τους. Είναι τόση η ελκτική δύναμή τους που δεν μπορείς να το καταλάβεις. Αφήνεσαι. Χωρίς αντίσταση. Γιατί, ό,τι κάνουν το κάνουν ύπουλα. Σε σηκώνουν στα ύψη, ή σε πετάνε στο γκρεμό... ή, κάνουν και τα δύο ταυτόχρονα, άσχετα εάν εσύ πρώτα καταλαβαίνεις το ένα για να συνειδητοποιήσεις πολύ αργότερε το άλλο. 

      Λέξεις....! Τι είναι, τελικά, αυτές οι λέξεις? Οι μυστήριες λέξεις στην ζωή μας? Καράβια είναι. Καράβια που σε ταξιδεύουν και σε πάνε στο άγνωστο για να μάθεις, να το γνωρίσεις. Καράβια που "διασχίζεις" με αυτά τη θάλασσα της ζωής. Σκαριά, άλλοτε γερά και άλλοτε σκάρτα. Που άλλοτε σε βγάζουν σε νησιά μαγικά και άλλοτε σε ναυαγούν στο βυθό του πόνου, εκεί που ποτέ κανείς δεν πρόκειται ν΄ανακαλύψει το ναυάγιο.

      Γι΄αυτό σου λέω καρδιά: "Πάψε να ζεις με τα λόγια! Να τα μετράς τόσο. Να τα θεωρείς σημαντικά και τέτοια να τους δίνεις αξία. Γιατί, όλα είναι λόγια της πλώρης. Και το κύμα πάντα κρυφακούει, έτοιμο να τα σκεπάσει και να τα πάρει μαζί του...."

      Ο πίνακας "Το Φιλί" (The Kiss) του Gustav Klimt και οι ιστορίες αντανάκλασης και παραμόρφωσης που τον συνοδεύουν, είναι η συμμετοχή μου στην ιδέα-πρό(σ)κληση της Μαριλένας "Ένας πίνακας-δύο ιστορίες", όπου ζητούνται οι δύο διαφορετικές εκδοχές βασιζόμενες στο θέμα ενός επιλεγόμενου πίνακα. 

     Υ.Γ. "Το Φιλί" δημιουργήθηκε την περίοδο 1907-1908 και ανήκει στην λεγόμενη χρυσή περίοδο του Κλιμτ. Θεωρείται το πιο διάσημο έργο του, αλλά και ένα από τα διασημότερα της Art Nouveau, ένα καλλιτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου. Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά, στην οποία έχουν χρησιμοποιηθεί και φύλλα χρυσού. Στο κέντρο του πίνακα, αναπαριστάται ένα ζευγάρι που είναι έτοιμο να φιληθεί. Κατά κάποιους, τα μοντέλα στον πίνακα είναι ο ίδιος ο Klimt και η αγαπημένη του Emilie Flöge. 

      Η γυναίκα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα έργα του Κλιμτ, στα οποία ο ρόλος της είναι κυρίαρχος, εδώ είναι υποταγμένη στον άντρα. Κάθεται γονατισμένη μέσα στην αγκαλιά του συντρόφου της, με κλειστά τα μάτια περιμένοντας το φιλί με κάποια μικρή ταραχή. Ο πίνακας ανήκει σήμερα στην πινακοθήκη Μπελβεντέρε της Βιέννης, η οποία αγόρασε το έργο αμέσως μετά την πρώτη του εμφάνιση (πηγή).

Είσ΄ Έλληνας?

     
     "Είσ΄ Έλληνας?? Τι προσκυνάς? Σηκώσου απάνω!!! Εμείς και στους Θεούς ορθοί μιλούμε, ωρέ...."

                                                                                             Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

      

     

               

    



      "Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός "εγώ", ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς "εγώ"? Όταν αγωνιστεί μόνος του να φκειάσει ή να χαλάσει, να λέγη εγώ, όταν όμως αγωνίζονται πολλοί να φκειάσουν, τότε να λένε "εμείς". Είμαστε εις το "εμείς" κι όχι εις το "εγώ"...........................

                       

           

                       

            

      Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα΄νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν."
                                                                                            Στρατηγός Μακρυγιάννης.

      Υ.Γ. Οι παραπάνω δημιουργίες αποτελούν μορφή στατικού μοντελισμού. Ο μοντελισμός είναι ένας συνδυασμός χόμπι, ψυχαγωγίας, ζωγραφικής, παιδείας, αλλά και αθλήματος, που στοχεύει σ΄ένα αποτέλεσμα με αξιώσεις έργου Τέχνης. Οι κατασκευές γίνονται με τη βοήθεια μιας μεγάλης ποικιλίας υλικών και ο μοντελιστής οφείλει να έχει ερευνήσει και κατανοήσει την Ιστορία και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του πρωτοτύπου, προσπαθώντας να είναι όσο πιο ακριβείς γίνεται στην απόδοση του τελικού αποτελέσματος.

Ένα κοχύλι απ΄το Αιγαίο.

                                           "Πάρε ένα κοχύλι απ΄το Αιγαίο
                                            να 'χεις στο ταξίδι συντροφιά...."

Μολύβι σε καρτολίνο 27x37cm, η συμμετοχή μου στον καλοκαιρινό διαγωνισμό της Βασιλικής. 

                            

"Κάν΄τη"...παίζοντας!

   
      Τα κορίτσια μας ήταν...σαφέστατα! Ένας διαγωνισμός, 3 εκδοχές:...candy...Candy-Candy...ή, απλώς, "κάν΄τη" και...όπως το πάρει κανείς!!  Κι εγώ, δράττοντας της ευκαιρίας, φυσικά και την "έκανα"!!...Σε μέρη εξωτικά, κάτω από φοίνικες, παρέα με ηλιοβασιλέματα και γαλαζοπράσινα νερά....
      Στις αποσκευές μου...ένα μικρό κοπίδι, ένα φύλλο φελλού, χαρτόνι, χρώματα κι ένα κομμάτι τζάμι:
      

                

     




                        

      Και το πινακάκι μου είναι έτοιμο, με την προσθήκη του τζαμιού (σ.σ: το τζάμι βάφτηκε στο εσωτερικό του με μαύρο και λευκό ακρυλικό, με τη βοήθεια χαρτοταινίας...). Δεν έχω καταλήξει ακόμα στη κατάλληλη κορνίζα, όμως ελπίζω σύντομα να βρω κάτι που θα του ταιριάζει:

      Με αυτή τη..."φευγάτη" κατασκευή, παίρνω μέρος στο διαγωνισμό των sofan, ο οποίος ολοκληρώνεται την Κυριακή, 15 Ιουλίου.

      Δεν τελειώσαμε, όμως, εδώ....
      Μία πρόσκληση για ένα ακόμη παιχνίδι ερωτήσεων, έχει φτάσει στον Onirokosmo εδώ και αρκετές ημέρες από τη φίλη μου wild rose, την οποία θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ που με τίμησε με την επιλογή της και να ζητήσω συγγνώμη που καθυστέρησα λίγο να την αποδεχτώ. Το παιχνίδι περιλαμβάνει 11 ερωτήσεις και ξεκινάω αμέσως, μιας και είμαι ήδη....αργοπορημένη!

1.  Ποια είναι η αγαπημένη σου φράση? Μία από τις αγαπημένες μου φράσεις είναι και αυτή: "Ζωή δεν είναι οι μέρες που πέρασες, αλλά οι στιγμές που θυμάσαι...."

2.  Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο

3.  Τι βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις? Διαβάζω σχεδόν τα πάντα...από Λογοτεχνία μέχρι Ιστορία Τέχνης. Διασκεδάζω, ωστόσο, αφάνταστα και ξεκουράζεται το μυαλό μου με...παραμύθια...κόμικς (λατρεύω Αρκά και Isnogood)...αστυνομικά και φανταστικά μυθιστορήματα.

4.  Πότε έχεις γενέθλια? 13 Νοεμβρίου

5.  Ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου μέχρι τώρα? Έχουν υπάρξει αρκετές και δεν θα ήθελα...να αδικήσω τις υπόλοιπες, ξεχωρίζοντας κάποια από αυτές.

6.  Τι σημαίνει αγάπη για σένα? "Αγάπη...δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο...αυτός που πονάει και αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο...αυτός που δίνει και αυτός που δέχεται. Στην αγάπη είναι ένας...σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα, δεν ξεχωρίζουν....το εγώ και το εσύ αφανίζονται. ΑΓΑΠΩ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ..." - Ν. Καζαντζάκης.

7.  Ποιο είναι το πιο δυνατό σημείο της προσωπικότητάς σου: Της...εσωτερικής, ή, της...εξωτερικής?? χαχα...πλάκα κάνω!! Το πείσμα μου, μάλλον. Βέβαια, το καλύτερο σε τέτοιες ερωτήσεις είναι να απαντούν...οι άλλοι για ΄μας. Εκείνοι μας κρίνουν πιο αντικειμενικά.

8.  Και το πιο αδύναμο? Οι ευαισθησίες μου...?

9.  Τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις? Στρατιωτικός γιατρός ή κτηνίατρος. Τελικά, την Ιατρική κατά κάποιο τρόπο την ακολούθησα, όχι όμως σ΄αυτές τις ειδικότητες.

10. Περιέγραψε που θα ήθελες να είσαι στα 55 σου: Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει! Δεν ξέρω...ειλικρινά, δεν το έχω σκεφτεί. Ίσως, επειδή μου φαίνεται μακρινό ακόμα...ίσως, επειδή δεν μου αρέσει να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια. Το μόνο σίγουρο είναι, πως θα ήθελα να έχω κοντά μου όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα....

11. Τι σημαίνει Ελλάδα για ΄σένα? Τι θα μπορούσες να κάνεις γι΄αυτήν? Επίκαιρη ερώτηση (και μάλιστα, διπλή!), πολύπλοκη απάντηση...

     Ας ξεκινήσω, όμως: Ελλάδα, για μένα σημαίνει:...υπερηφάνεια....φτωχή χώρα γεμάτη από ανθρώπους με μεγάλες καρδιές....γενέτειρα της Δημοκρατίας....λίκνο των Επιστημών και του πολιτισμού....αρχαία τραγωδία....Σωκράτης, Πλάτωνας κι Αριστοτέλης....να μη ντρεπόμαστε όταν κλαίμε....να χορεύουμε όταν είμαστε λυπημένοι....ο γαλανόλευκος ουρανός και το βαθύ απέραντο γαλάζιο των θαλασσών μας....οι μυρωδιές του τόπου....η σημαία μας....ο Εθνικός μας Ύμνος και το ρίγος που μας προκαλεί....ο όρκος που δόθηκε από τους προγόνους μας, "Ελευθερία ή Θάνατος"....το ότι "δεν μασάμε", ούτε δυσκολευόμαστε με οποιαδήποτε μορφή χιούμορ....οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το αθλητικό ιδεώδες, καταστάλαγμα 2 μόνο λέξεων: "ευ αγωνίζεσθαι"....το 97% των αστεριών που έχουν ελληνικά ονόματα....η διαφορά μεταξύ έρωτα (eros) και αγάπης (love) και ο τρόπος που τα βιώνουμε....ο Ζορμπάς και το συρτάκι....το "δέσιμο" της ελληνικής οικογένειας...λέξεις-έννοιες-συναισθήματα όπως "φιλότιμο", ή "καψούρα", που δεν μπορούν ν΄αποδοθούν και να εξηγηθούν σ΄έναν ξένο....η ελληνική φιλοξενία....οι αμέτρητοι Έλληνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, που αυτοαποκαλούνται "αδέλφια" μεταξύ τους, όταν συναντηθούν οι δρόμοι τους....
     Ελλάδα σημαίνει, η φράση του Ουίνστον Τσόρτσιλ: "Οι Έλληνες δεν μάχονται σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες"....

     Τι θα μπορούσα να κάνω γι΄αυτήν? Θα παραθέσω και πάλι, λόγια του μεγάλου Ν. Καζαντζάκη: "Το πρώτο χρέος σου, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νοιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος είναι να δώσεις στο γιο σου τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει..."

      Τελειώνοντας εδώ, προσκαλώ με τη σειρά μου να πάρουν μέρος στο παιχνίδι τα εξής blogs:

• me (maria):  http://mytripssonblog.blogspot.gr/
• Taelia:  http://taelia88.blogspot.gr/
• Μια φορά κι ένας Δανός:  http://showgir1.blogspot.gr/
• evonita:  http://beloved-ideas.blogspot.gr/
• Pepi:  http://dhmiourgieskardias.blogspot.gr/
• ΝέΜεΣις: http://illusionsnms.blogspot.gr/

     Ένα -όσο το δυνατόν- δροσερότερο και διασκεδαστικό απόγευμα σας εύχομαι!