Πού πήγαν όλοι?

      Και γύρω σιωπή, ερημιά και βουβαμάρα. Άναψε ένα κερί για συντροφιά κι έλα να κάνουμε τον απολογισμό. Κοίτα συννέφιασε. Τίποτα δεν είναι για πάντα, μα και η πιο δυνατή βροχή θα σταματήσει κάποτε... και η πιο δυνατή μπόρα θα προσπεράσει. Η ζωή είναι λίγο αλήτισσα και συχνά καθόλου δίκαιη. Αρέσκεται στο να παίζει παιχνίδια, να βάζει δύσκολα, τρικλοποδιές κι ακατόρθωτα που και που. Δοκιμάζει αντοχές και υπομονές. Κι όπως υψώνει τοίχους απροσπέλαστους, σου κουνάει επιδεικτικά και τη γλώσσα σαν να σε προκαλεί κοροϊδευτικά: "για να σε δω τώρα, μάγκα μου!"      

     Σου λένε, "μην κλαις, υπάρχουν πιο αφόρητοι πόνοι". Μα δεν ξέρουν για τις νύχτες που σε ξύπνησαν οι κραυγές σου. Γκρίζες οι μέρες, έχουν το χρώμα του φθινοπωρινού ουρανού λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα. Σύρματα άδεια από πουλιά, σκιές σκελετωμένων δέντρων στα τζάμια των παραθύρων, που μπαίνουν απόκοσμα στην κάμαρα, χορεύοντας και τρομάζοντας τα τρυφερά σου όνειρα. Παράθυρα ερμητικά κλειστά. Παράξενη αυτή η ερημιά. Σχεδόν απόκοσμη. Οι πολυκατοικίες ακατοίκητες, λες και οι δρόμοι άδειοι. Αν βάλεις μια δυνατή φωνή στη μέση του δρόμου, εκτός από τον αντίλαλο που θ΄ακουστεί, λες να τρέξει κάποιος? Σίγουρα κάποιος θ΄ ακούσει, δεν μπορεί...!      

     Έλα, σαν παιδιά σκανδαλιάρικα να κάνουμε μικρές παρασπονδίες. Να ζωγραφίσουμε χαμόγελα με γλώσσες έξω στον γωνιακό τοίχο της πλατείας και γεμάτοι αναίδεια να περιεργαζόμαστε τους ξένους κήπους στην επιστροφή μας. Να τραγουδήσουμε στη μέση του δρόμου και ίσως, βρούμε κι άλλους σαν εμάς να ταιριάξουν οι φωνές μας. Γιατί, τι νόημα έχει να έχεις ολόκληρη πόλη δική σου, μια ολόκληρη ζωή, αν δεν τη μοιράζεσαι με κάποιον άλλον? 

     Χαμογέλα και προετοιμάσου για τις μέρες που έρχονται... Ακόμη κι αν η χαρά μοιάζει λαβωμένη, να παραπαίει και να παραπατά, ας τη ρουφήξουμε έστω κι ανάπηρη. Σημασία έχει να τολμήσεις να τη ζήσεις, με μπόρα ή χωρίς!

      H Μία, με την ιδιαίτερη φωτογραφία της και τη λέξη ερημιά, στάθηκε η έμπνευση για τη συμμετοχή μου αυτή στην αγαπημένη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #6 της Μαίρης μας. Παραδίδω με τη σειρά μου τη σκυτάλη στον Γιάννη μας και τη λέξη αγκαλιά, ευχόμενη καλές εμπνεύσεις!

 

 φώτο από web

Περί Ελευθερίας.

Μια φυλακή είναι ο κόσμος μακριά από σένα, μάτια μου.
Κάτω από το πουκάμισό μου, δες! Δεν χτυπάει πια η παιδική μου καρδιά.
Στις μεθυσμένες νύχτες ο ήχος της φωνής σου,
σκέφτομαι, μπορεί να μην υπήρξες καν.

Ώρες χωρίς συνείδηση, μέρες η μια απάνω στην άλλη.
Το διψασμένο βλέμμα μου νηστεύει τη μορφή σου
και τραγουδούν τα χείλη μου ατέλειωτα φιλιά
και χτίζει κι άλλους τοίχους το σκοτάδι.
Θάλασσα αγριεμένη οι πόθοι μέσα μου
κι είναι τα χάδια κύματα, φιλιά οι τρικυμίες.

Ξημέρωσε. Συμπόνα με...
Νύχτες αδιέξοδες και τ΄όνειρο πια, μ΄ εγκαταλείπει
"Λυπήσου με, ένα φιλί μονάχα...", να εκλιπαρώ.
"Των σκοταδιών μητέρα στάσου λίγο,
μια αγκαλιά ακόμα, εξόφληση στου έρωτα το χρέος"

Ένα μικρό πουλί στο παράθυρο μου τραγουδά
κι όλο στενεύει η φυλακή μου,
ακτίνες ήλιου και το φως ανθίζει,
μα δεν αντέχω μακριά σου το μαρτύριο αυτό.

Φτωχή μου αγάπη, άνοιξη πια
απελπισμένη έξοδος η ελευθερία από της σιωπής μου τη φυλακή.
Ερείπια οι ελπίδες μου σαν σκέφτομαι
τα δροσερά λουλούδια των χειλιών σου
και προσμονώ της αγάπης τη συμπόνια σου,
την ώρα εκείνη στην ύστατη φυγή.

Κοίτα. Φαντάζει σαν γιορτή ο ερχομός σου.

     Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην 5η Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη, που διοργανώνει η Μαίρη μας με τη Γήινη Ματιά της. Τη φωτογραφία την παρέλαβα από τη Μαρία, μαζί με την λέξη Συμπόνια, που έπρεπε να συμπεριλάβω στο κείμενο μου

     Με τη σειρά μου, δίνω τη σκυτάλη στη Κάτια με την εικόνα που ακολουθεί, μαζί με την επιλεγόμενη λέξη Λύτρωση και της εύχομαι καλή έμπνευση κι επιτυχία!

Να φοβάσαι την απόσταση που δεν μετριέται με χιλιόμετρα

                                                          Συντροφικότητα
                                                    Πηγή: Leonid Afremov

     Τέτοια εποχή, για κάποιους το "εδώ" και το "μαζί" με τον άνθρωπό τους θεωρείται δεδομένο. Μα, για άλλους, η μοναξιά πονάει σαν πληγή αβάσταχτη. Πόσα βράδια βουβά και ξένα βυθίζονται στο σκοτάδι της σιωπής? Πόσα συναισθήματα μένουν ερμητικά εγκλωβισμένα σε ανοιχτές πληγές? Πόσοι δεν μισούμε αυτή τη λέξη! Πόσους δεν μας φοβίζει? Το βάρος της μας τρομοκρατεί. Μας στερεί τη συντροφικότητα που αποζητάμε ως κοινωνικά όντα. Όταν χάνεται εκείνο το «εμείς», όταν παγώνει το μέσα σου, εκείνη η συναισθηματική απόσταση που τελικά νικάει είναι εκκωφαντική. 

     Ο Σοπενχάουερ είπε κάποτε, σχετικά με το “σχετίζεσθε”:

“Όταν ο χειμώνας είναι παγερός, οι σκαντζόχοιροι ψάχνουν για λίγη ζεστασιά ακουμπώντας ο ένας πάνω στον άλλο. Μα του ενός τ’ αγκάθια τρυπούν τις σάρκες του άλλου και τις ξεσκίζουν. Τότε οι σκαντζόχοιροι απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, αλλά το κρύο και η μοναξιά τους πεθαίνει. Σιγά-σιγά όμως, με το πλησίασμα και την απομάκρυνση, την απομάκρυνση και το πλησίασμα, κατορθώνουν να βρουν τρόπο να μην παγώσουν, κάτι σαν μια συμβιβαστική λύση ανάμεσα στον πόνο και την ανάγκη για ζεστασιά”…

     Φώτα πολλά, λαμπερά στολίδια, έντονα χρώματα, γλυκές μυρωδιές. Τα Χριστούγεννα είναι εδώ! Το εορταστικό κλίμα είναι πλέον διάχυτο στην ατμόσφαιρα και ο χρόνος μετρά αντίστροφα για να περάσουμε στιγμές γεμάτες αγάπη και ευτυχία παρέα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η πιο λαμπερή και «χαρούμενη» στιγμή του χρόνου για πολλούς. Όμως, υπάρχουν άνθρωποι μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό χαράς και φαινομενικής, ίσως, ευτυχίας που αισθάνονται διαφορετικά από το αναμενόμενο. Χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο.

     Κι εδώ είναι που περιμένω να σε δω, φίλε μου! Μην αγαπάς τον άλλον στα εύκολα, στα δύσκολα σε θέλω! Στα λάθη του... Στα πάθη του... Στις αδυναμίες... Στα σκοτάδια του... Στις ανασφάλειές του... Στις σιωπές του... Στους φόβους του... Στον ξεπεσμό του... Στις "μαύρες" του... Μπορείς? Γιατί, αν δεν αγαπήσεις ειλικρινά και άδολα, αν δεν αγαπηθείς, αν δεν συμπορευτείς, αν δεν στηρίξεις και δεν στηριχθείς, αν δεν μοιραστείς, τότε, πες μου...  τι ήρθες να κάνεις σε τούτον εδώ τον κόσμο, ρε άνθρωπε? Κι έτσι, υπάρχουν φορές που κάποια χέρια δεν αγγίζουν μόνο σώματα, μα και ψυχές. Τις ακουμπούν απαλά σαν να είναι από μετάξι, τις νανουρίζουν σαν μωρά και όταν κλαίνε... όταν σπάνε, τις φροντίζουν. Κι αυτές ηρεμούν, ησυχάζουν! Ακόμα κι αν τα χέρια φύγουν από τα σώματα, οι ψυχές δεν ξεχνάνε.

     Μέσα στη μαγική λάμψη των γιορτών, λοιπόν, στους χαρούμενους ήχους και στις μουσικές, σε γέλια και σε βιτρίνες ολόφωτες, βρες λίγο χρόνο και μην προσπερνάς όποιον έχει ανάγκη ένα ζεστό λόγο, ή την παρουσία σου. Δεν φτιάχτηκε ο κόσμος για να είμαστε μόνοι, μάτια μου... Να φοβάσαι την απόσταση που δεν μετριέται με χιλιόμετρα.

     Αυτή είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #4, που διοργανώνει η Μαίρη με τη Γήινη Ματιά της. Ευχαριστώ πολύ πολύ τη Joanna με τον ονειρικό της πίνακα, που έγινε η αφορμή για τις σκέψεις που διαβάσατε.
Παραδίδω, με τη σειρά μου τη σκυτάλη, στην Christi από το blog Andromeda - My Galaxy, με τη λέξη απεραντοσύνη και την εικόνα που ακολουθεί. Καλή επιτυχία, Christi μου κι ελπίζω να μη σε δυσκολέψει η επιλογή μου!

πηγή

Θέλω...

Να περπατάς και να κρατώ το χέρι σου μες την πολύβουη πόλη.

Να σταματάει ο χρόνος άχρονος, να μην κυλάει, να παγώνει πλάι σου.

Να γελάω δυνατά με τ΄αστεία σου και να παρασύρω κι εσένα μαζί μου.

Να παίζει μουσική και να σ΄ακούω να σιγοτραγουδάς στο ρυθμό της.

Να βάφω με τα χρώματα της δικής σου παλέτας τα γκρίζα της μουντής καθημερινότητας.

Να ξεκινάει η μέρα μου με το χαμόγελό σου.

Να γελάς με τις γκριμάτσες μου, να "τσιμπάω" με τα πειράγματά σου.

Nα θυμώνεις με τα λάθη μου και να σε ηρεμώ παίρνοντάς σε αγκαλιά μου.

Να γίνομαι η αιτία που αλητεύει η σκέψη σου στη διάρκεια της μέρας μακρυά μου.

Να σου λείπω και να΄ναι λύπη...

Να χαμογελάς και να λουλουδίζει ο κόσμος γύρω μου.

Να είσαι η Άνοιξη μες τον χειμώνα μου.

Να ζω μέσα σου, να ζεις μέσα μου. Δυο κήποι στοιχειωμένοι ο ένας απ΄τον άλλον.
Να είσαι η αιτία που ανθίζουν στα χείλη μου οι λέξεις.

Να ζωγραφίζω όνειρα και στο κέντρο τους να βρίσκεσαι εσύ.

Να βρέχει και να γίνομαι ομπρέλα σου.

Να είσαι το πιο γαλανό κομμάτι τ΄ουρανού μου.

Να γίνομαι η αγκαλιά που κουμπώνεις επάνω της.

Να είσαι εκείνος που με δυναμώνει, που με κάνει να πιστεύω ξανά.

Να είμαι το άσπρο μέσα στο μαύρο σου.

Να είσαι η ξαστεριά μέσα στις καταιγίδες μου.

Να είμαι εκείνη που θ΄ακουμπάς επάνω μου κουρασμένος από τις μάχες σου κι εγώ θα σε φροντίζω.

Να περνούν τα χρόνια και να σ΄ερωτεύομαι καθημερινά το ίδιο, μ΄ αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που να θυμίζει ότι είσαι η αρχή και το τέλος.

Να ψάχνεις τα χέρια μου, όταν θέλεις να κλείσεις τον κόσμο απ΄έξω.

Να φιλώ τα μάτια σου μην τύχει και δακρύσουν.

Να μην φοβάσαι τα σκοτάδια μου, να σκοτώνω τους φόβους σου.

Μαζί να γαληνεύουμε και την πιο ανταριασμένη θάλασσα. Γιατί είμαστε αέρας και νερό και το "μαζί" μας κάνει ανίκητους.

Να διαβάζω τις ματιές σου, να διαβάζεις τις σιωπές μου, το άβατο του νου μου.

Να γίνομαι το κόκκινο του πάθους σου, του αίματος, της επιθυμίας σου, του πολέμου...

Να γίνεσαι το γαλάζιο του ορίζοντά μου.

Να γκρεμίζω τα τείχη σου, να λεηλατείς τα κάστρα μου.

Θέλω να είμαι η αμαρτία που από την αρχή θα ερωτεύεσαι και όχι η συνήθεια που από ανάγκη θ΄αγαπάς. Θέλω απ΄ όλες τις επιθυμίες μου εσύ να είσαι η πιο αυταρχική!

                                                                                                                                    * πηγή εικόνας

     Είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική σκυτάλη #3 της Μαίρης μας, βασισμένη στη εικόνα και τη λέξη που παρέλαβα από την Αλεξάνδρα. Φίλες μου, πολλά "ευχαριστώ" και στις δυο σας!
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη Memaria με τη φωτογραφία που ακολουθεί και τη λέξη περιπλάνηση κι εύχομαι να την οδηγήσει σε μαγικές διαδρομές.

πηγή web

     Υ.Γ. Το "Θέλω..." συμμετέχει και στην Ερωτική Υμνωδία.

Φθινοπωρινές διαδρομές.

πηγή: Pinterest

     Θέλω Σεπτέμβρη μήνα να σε πρωτοδώ! Να μυρίζει βροχή, υγρός ο αέρας να ταξιδεύει τη μυρωδιά του νοτισμένου χώματος! Μα καταπράσινη πεδιάδα το γέλιο σου να φτάνει ως τον ήλιο! Θέλω να είσαι εσύ ο Σεπτέμβρης μου... Αυτός ο μήνας μας ταιριάζει, θαρρώ! Να σε γνωρίσω μια μέρα μελαγχολική, να φυσάει μια αργόσυρτη βροχή ανάμεσα σε ομπρέλες και πρόσωπα αδιάφορα, σε βοή, σε δυνατούς ήχους και ξαφνικά, ν΄ανακαλύψω το βλέμμα σου κρυμμένο γεμάτο νοήματα... σαν να είναι πάντα καλοκαίρι! "Γιατί, όποια κι αν είναι η εποχή, ο πόθος είναι θέρος!". Ζωές που διασταυρώθηκαν, παράλληλες ίσαμε χθες. Δυο ζωές χρωστούμενες από παλιά.

     Θέλω να έρθω να σε αρπάξω από το χέρι και να σου πω "Φεύγουμε!", αφού σαν από χρόνια σε γνωρίζω. Κι όπως θα έρχεσαι, να τρίζουν τα μέσα μου για σένα! Ο στεναγμός του κόσμου του φθαρτού, στην ανάσα σου την άφθαρτη καταφύγιο να βρίσκει! Να πλάθω λέξεις να εξηγήσω τ΄ανεξήγητα! Δεν είναι αλήθεια πως όλα περνούν και φεύγουν! Υπάρχουν πράγματα που μένουν μέσα μας μέχρι η ψυχή να μαραθεί...

     Έλα! Να πιούμε στην υγειά των τρελών, των επαναστατών, των απροσάρμοστων, των ονειροπόλων! Σ΄εκείνους, που η καρδιά επικρατεί της λογικής τους. Που δεν τηρούν την τάξη, μήτε τους κανόνες! Μπορεί οι δαίμονες και οι άγγελοι να σμίξουν, μα η λογική κι ο έρωτας ποτέ. Ποια λογική μπορεί να καταλάβει τον έρωτα, χωρίς ν΄αγγίξει την παραφροσύνη? Μην χαραμίζεις ανυπότακτους έρωτες, λοιπόν, με υποτακτικές καρδιές!

     Έλα! Και θα ξεπλύνουμε τα αδιάκριτα βλέμματα μ΄ένα χαμόγελο-βάλσαμο, για όλα τα ηλιοβασιλέματα που χάσαμε, ακριβέ μου! Θα μιλάμε αγγίζοντας τα δάχτυλά μας... θα σιωπάμε σφίγγοντας τα χέρια μας! Δυο φορές να μ΄αγαπάς και δυο για να σε περιμένω! Αφού ξέρεις πού θα ΄θελα να βρίσκομαι, γιατί δεν μου αγοράζεις ένα εισιτήριο να με πετάει στον ουρανό σου? Χωρίς εσένα, ο Παράδεισος τι πλήξη! Μαζί σου, όμως... μαζί σου, ετοιμάζω ταξίδι και στην Κόλαση!

     Έλα! Δώρο πολύτιμο να σ΄αγαπώ γι΄αυτά που είσαι! Για όλα όσα δεν είσαι, να σε λατρεύω! Να είμαι εκείνη η λέξη που θα λες όπου κι αν πας! Θαύμα η ζωή! Η αγάπη... η λύτρωση... η πιθανότητα... η εκπλήρωση... το ταξίδι! Έτσι και αλλιώς, η ζωή μας ολόκληρη ένα ταξίδι είναι. 

Σου έχω πει, πόσο αγαπώ να κρύβομαι στην αγκαλιά σου? Άλλοτε ναυαγός... άλλοτε σαν δραπέτης... Πόσες Ιθάκες προδώσαμε για ένα ξερονήσι! Γυμνοί κι αγκαλιασμένοι πρέπει να ξυπνούν οι άνθρωποι και μόνο από την καρδιά τους ν΄αγγίζουν τον ουρανό! Αγάπη του επερχόμενου χειμώνα! Η επιθυμία μου για σένα φωτιά άσβεστη... κραυγή ασίγαστη... ευλογία και βάσανό μου! Πώς, αναρωτιέμαι, θα ήταν τα χρόνια χωρίς φθινόπωρα και η ζωή μου χωρίς εσένα μέσα της?

     Έλα μου! Θα γίνω τοσοδούλα για να χωρώ στο αφτί σου και λόγια αγάπης να σου ψιθυρίζω... να σταθώ πάνω στα χείλη σου για να σου δίνω ένα φιλί, όταν τα μισανοίγεις!

Κι αν θα μπορούσα να διαλέξω ένα μέρος για να περνώ τις μέρες που θα έρθουν, κάπου ανάμεσα στο αφτί και στο λαιμό σου και στα μάτια σου, θα ήθελα να είναι!

     Έλα, λοιπόν! Μην αργείς! Πάντα θα έχω ένα όνειρο, ένα πέταγμα και σχέδια διαφυγής για εμάς! Κάποτε, θα είμαστε εμείς καλά και τα παραμύθια δεν θα έχουν τέλος!

                                         

     Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στη Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #2, που διοργανώνει η Mary Pertax από το blog "Γήινη Ματιά". Τη δική μου σκυτάλη παρέλαβα από την Christina Andromeda, με μια άκρως ταξιδιάρικη και φθινοπωρινή φωτογραφία και με τη σειρά μου την παραδίδω στη Ρένα Χριστοδούλου, από το blog "Δια χειρος...", με την φωτογραφία που ακολουθεί και την ευχή για καλή έμπνευση!

                                                            (Photo: N. E. Photography)

     Ευχαριστώ πάρα πολύ, τόσο τη Mary για τη διοργάνωση της "Φωτοσυγγραφικής Σκυτάλης", όσο και την Andromeda για την υπέροχη φωτογραφία της!

Η βροχή της καρδιάς.

     Πόσο στεγνές και άδειες είναι, αλήθεια, οι καρδιές όταν αρχίζουν και τρέχουν τα δάκρυα? Ή, πόσο γεμάτες καμιά φορά, πόσο πλημμυρισμένες από ευτυχία? Πόσα πολλά μπορούν να σημαίνουν αυτές οι μικρές σταγονίτσες-επαναστάτριες, που ξαφνικά αποφασίζουν να τρέξουν και ανάλογα με τη φόρα τους σε κάνουν να μαντέψεις την αιτία?

     Υπάρχει, άραγε, άνθρωπος που να μην έχει κλάψει ποτέ στην ζωή του? Και από την άλλη, για πόσους διαφορετικούς λόγους μπορεί να κλάψει κανείς, από μουσκεμένα παράπονα και χαρές?  Πόσα γκρεμίσματα ή πόσα χτισίματα, ή, πόσα χτισίματα και πόσα γκρεμίσματα μαζί μπορεί να σημαίνει ένα δάκρυ? Πόσες αιτίες μπορεί να είναι μαζεμένες πίσω από τον αμφιβληστροειδή κι αρχίζει "η ιστορία της βροχής" του καθενός? Και σε τελική ανάλυση, πόσοι διαφορετικοί τύποι δακρύων υπάρχουν? Γιατί, άλλα είναι τα δάκρυα που βιάζονται να πάρουν τον κατήφορο για να ξαλαφρώσει η καρδιά κι άλλα είναι εκείνα που... δειλιάζουν, κυλούν αργά και θυμίζουν παιδί που παραφυλάει να το σκάσει από το σπίτι του, την ώρα που οι μεγάλοι κοιμούνται στο άλλο δωμάτιο.

     Άλλα είναι τα δάκρυα που, ενώ είναι έτοιμα σε ξεγελάνε, απλώς υγραίνουν τα μάτια και ξαναπαίρνουν το δρόμο του γυρισμού. Και άλλα -αχ! αυτά είναι τα χειρότερα δάκρυα!- είναι εκείνα που ο άλλος δεν μπορεί μήτε να δει, μήτε να τα νοιώσει. Είναι τα δάκρυα που μαζεύονται μέσα σου σ΄ένα συμπαγές κομμάτι πόνου, αδιαπέραστο, που δεν μοιάζει με πάγο για να σπάσει και να διαλυθεί κι όμως κλείνουν τόση παγωνιά! Είναι τα στέρεα δάκρυα που "κυλούν" μια ζωή στα μάτια της καρδιάς, που αρνούνται να αποδεχθούν τον πόνο. Ή, μάλλον, που αρνείται αυτός να ομολογήσει δημόσια και ιδιωτικά την παρουσία του. Και επιμένει να κρύβεται καταζητούμενος σε μία μουσκεμένη-αμούσκευτη πόλη...

     Εσείς θα μου πείτε μια ιστορία? Με αφορμή τη φωτογραφία της Ελένης μια πρόκληση, μια πρόσκληση και πολλές ξεχωριστές συμμετοχές. Προλαβαίνεις, αν θέλεις κι εσύ, να λάβεις μέρος.

Λευκό σαν χιόνι - 19ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''.

     19ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν από το Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά... και η Μαρία φρόντισε να επιλέξει για ΄μας θέμα εορταστικό, χαρούμενο, Χριστουγεννιάτικο: "Καλές Γιορτές..."

     Λευκό σαν χιόνι ο τίτλος της δικής μου φωτογραφίας, σε σύνολο 11 συμμετοχών η μία ομορφότερη από την άλλη! Για την ιστορία και μόνο, η φωτογραφία έχει ληφθεί από τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό στην είσοδο της "Ογκολογικής Μονάδας Παίδων Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη – ΕΛΠΙΔΑ" , του πρώτου ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά στην Ελλάδα. 

                                            Σας ευχαριστώ πολύ-πολύ όλους, για τις ψήφους σας!  

     

Της μοίρας τα μελλούμενα - Το ταξίδι ενός φλιτζανιού.

     Έλα κάθισε, παρεάκι! Σου έχω αχνιστό καφεδάκι στη χόβολη, σερβιρισμένο σε μπακιρένιο μπρίκι, λουκούμι, μοσχομυριστά κουλουράκια κανέλας και... κους-κους. Έλα μου και θα σου μάθω πως να βλέπεις τα μελλούμενα!. Αχα... χαμογελάς πονηρά, βλέπω! Ουπς!! Τον έχυσα λίγο, αλλά μη σε μέλλει... γούρι λένε, λεφτά θα πάρεις! Όχι, καλέ! Δεν κάνουμε πρόποση με καφέ, διότι θεωρείται γρουσουζιά, μιας και ο καφές  σερβίρεται στις κηδείες!

     Κοίτα να δεις τι άλλο θυμήθηκα τώρα: το ήξερες εσύ πως, όσο η λεχώνα μένει στο κρεβάτι, προσφέρουν μαζί με το γλυκό και καφέ σε όσους επισκέπτονται το σπίτι για να ευχηθούν, για να μη στερέψει το γάλα της?

     Τον είπες, κιόλας! Τον "μελέτησες"? Στάσου, να σου γυρίσω το φλιτζάνι. Καλέ εσύ ήπιες και από το κατακάθι! ΄Απαπα! Κάτσε να δούμε τι θα κάνουμε τώρα... Γυρίζουμε κυκλικά το φλιτζάνι δυο τρεις φορές για να διαλυθεί το κατακάθι και να αλείψει το εσωτερικό του και μετά το αναποδογυρίζουμε στο πιατάκι, ή σε μια χαρτοπετσέτα. Να σου πω ότι σε ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής, αναποδογυρίζουν το φλιτζάνι αμέσως, χωρίς να το περιστρέψουν. Σε αυτή τη θέση το αφήνουμε για περίπου 5 λεπτά, ώσπου να στεγνώσει ο καφές στα τοιχώματα και να σταθεροποιηθούν τα διάφορα σχήματα που έχουν διαμορφωθεί. Τώρα το φλιτζάνι σου είναι έτοιμο να "διαβαστεί".

     Η καφεμαντεία, όπως κάθε άλλο "διάβασμα" της μοίρας -της τράπουλας, της παλάμης, της κρυστάλλινης σφαίρας- βασίζεται στη διαίσθηση. Ορισμένοι άνθρωποι την έχουν πιο ανεπτυγμένη από άλλους, όμως όλοι τη διαθέτουν. Απλώς δεν την αξιοποιούν και δεν την έχουν καλλιεργήσει. Πολλοί δεν την πιστεύουν καν.

     Διαβάζουμε πάντα το φλιτζάνι με το φως του ήλιου, δηλαδή την ημέρα και το κρατάμε με το αριστερό χέρι. Ο καφές πρέπει να είναι ελληνικός (ή τούρκικος, δεν θα τα... χαλάσουμε στην εθνικότητα). Καλό είναι να το έχει γυρίσει μόνος του ο ενδιαφερόμενος και να έχει "μελετήσει" το θέμα που τον ενδιαφέρει. Δεν λέμε ποτέ το φλιτζάνι όταν έχουμε πένθος, ωστόσο κάποιοι ισχυρίζονται πως την Μεγάλη Παρασκευή διαβάζετε το καλύτερο φλιτζάνι. Πίνουμε τον καφέ μας με ηρεμία και χωρίς βιασύνη, ή αν δεν θέλουμε να τον πιούμε, πίνουμε μόνο 3 γουλιές.

     Τα σύμβολα που εμφανίζονται αριστερά από το χερούλι αφορούν το παρελθόν. Η πλευρά του φλιτζανιού στην οποία βρίσκεται το χερούλι αντιστοιχεί στην προσωπική μας ζωή, ενώ η απέναντι πλευρά αντιστοιχεί στην κοινωνική ζωή και στα απρόοπτα. Στη βάση διαβάζεται η καρδιά του ατόμου (διάθεση, συναισθήματα). Στο τέλος του "διαβάσματος" συνηθίζεται από ορισμένους το "άνοιγμα της καρδιάς". Το άτομο, δηλαδή, που του διαβάζεις το φλιτζάνι, ακουμπά τον αντίχειρά του στον πάτο και κάνει μια μικρή περιστροφική κίνηση προς τα δεξιά, αφήνοντας ένα ίχνος στο φλιτζάνι. Αυτό μπορεί να δώσει μια εν κατακλείδι ερμηνεία για τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

     Τα γράμματα αφορούν ένα άτομο του οποίου το όνομα ή το επίθετο ξεκινά από το αντίστοιχο γράμμα, ενώ οι αριθμοί, ανάλογα τη θέση τους, μπορεί να σημαίνουν ημέρες, μήνες ή ακόμα και ημερομηνίες. Ανάλογα με τη θέση του συμβόλου μέσα στο φλιτζάνι είναι δυνατόν να καταλάβουμε πόσο κοντινό ή μακρινό είναι το γεγονός. Το πάνω μέρος προς το χείλος του φλιτζανιού απεικονίζει το εγγύς μέλλον, ενώ όσο προχωρούμε κυκλικά προς τη βάση τα γεγονότα απομακρύνονται χρονικά.

     Φλιτζάνι με κομμάτια ξεραμένου σκούρου "ντελβέ" (κατακάθι), ειδικά όταν παρατηρούνται στο περίγραμμα, θεωρείται στενάχωρο και δυσάρεστο, σε αντίθεση μ΄ ένα φλιτζάνι με καλή αναλογία καφέ και ξεκάθαρων λευκών σχημάτων. Γενικά, όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα σύμβολα, τόσο περισσότερη καλοτυχία σε περιμένει. Αν δεν είναι ευδιάκριτα, τότε σε περιμένουν δυσκολίες και εμπόδια. Λευκές γραμμές που διασχίζουν κάθετα η διαγώνια το φλιτζάνι και καταλήγουν στο χείλος του ή ακόμα και έξω απ΄αυτό, συμβολίζουν δρόμο, σύντομο ή μακρινό, ανάλογα το μέγεθός τους. Αν οι γραμμές αυτές διακόπτονται σε οποιοδήποτε σημείο τους, τότε ο δρόμο αυτός θεωρείται... εμποδισμένος και δεν θα πραγματοποιηθεί.

     Έλα παρεάκι, ομολόγησε το πως σου κέντρισα την περιέργεια με όλα αυτά κι ας ισχυρίζεσαι πως δεν πιστεύεις... Δεν φταίω εγώ, όμως! Ας είναι καλά η Πέτρα και το παιχνίδι της Το ταξίδι ενός φλιτζανιού. Ναι, σου λέω! Πέρασε να διαβάσεις τα ταξιδιάρικα φλιτζάνια της και θα με θυμηθείς!
Για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας... Αν μπορείς να διαβάσεις το δικό σου φλιτζάνι? Πολλοί ισχυρίζονται πως δεν μπορείς. Όχι πως είναι απαγορευτικό ή αδύνατο, αλλά επειδή δεν θα είναι αμερόληπτη η κρίση σου μιας και αφορά τον εαυτό σου. Έτσι, λοιπόν, θα δεις αυτό που θέλεις να πιστεύεις ή φοβάσαι...

Το ξέρατε ότι…

* Το πρώτο ελληνικό καφενείο άνοιξε στο Ναύπλιο, μόλις απελευθερώθηκε η πόλη. Στην Αθήνα, πολύ πριν η πόλη ανακηρυχθεί πρωτεύουσα του νέου κράτους, το πρώτο καφενείο ίδρυσε ένας Βαυαρός, το ονομαστό το ονομαστό "Πράσινο Δενδρί", στην Ιερά Οδό. Μετά την ανακήρυξή της σε πρωτεύουσα, άνοιξε και το περίφημο καφενείο "Η Ωραία Ελλάς", στη συμβολή των οδών Ερμού και Αιόλου, το οποίο έγινε σημείο συγκέντρωσης όλων των διάσημων προσωπικοτήτων του καιρού. 

Έως τις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία κάνουν και τη δουλειά του καφεκόπτη, δηλαδή προμηθεύονται πράσινο ακατέργαστο καφέ και αφού τον καβουρδίσουν, τον αλέθουν σε μικρούς χειροκίνητους μύλους. Το καβούρδισμα γίνεται μέσα σε ειδικά τηγάνια που είναι καλυμμένα με μεταλλικό καπάκι και έχουν χερούλι για το συνεχές ανακάτεμα του καφέ.
Μέχρι το 1900 περίπου δεν υπάρχουν ειδικά καταστήματα για την πώληση του καφέ. Η εισαγωγή γίνεται από εισαγωγείς ειδών Γενικού Εμπορίου μαζί με την ζάχαρη, το κακάο, το τσάι και άλλα είδη διατροφής.

* Πρωταθλητές στην ετήσια κατανάλωση καφέ είναι οι Φιλανδοί και οι Νορβηγοί με 10 κιλά?

* Στην Ελλάδα ο μέσος χρόνος παραμονής στην καφετέρια είναι τα 40 λεπτά, δηλαδή ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη?

* Υπολογίζεται ότι η διαδικασία ετοιμασίας ενός ροφήματος καφέ επαναλαμβάνεται παγκοσμίως περισσότερες από 400 δισεκατομμύρια φορές το χρόνο?

* Ο ακριβότερος καφές είναι ο ινδονησιακός Kopi Luwak, που κοστίζει μέχρι και 1.400 δολάρια το κιλό? Οι σπόροι του συλλέγονται από τα… περιττώματα ενός τρωκτικού, του Μαραπάτι, του οποίου οι διεργασίες χώνεψης δίνουν στους κόκκους του καφέ μια σπάνια γεύση!

                                         

* Τέλος, με τόση ανάλυση που σας έκανα, νομίζω πλέον, πως βρήκα τι επάγγελμα θ΄ακολουθήσω, αν αποφασίσω να εγκαταλείψω τις τωρινές μου ασχολίες! Μπορείτε, ελεύθερα, να με έχετε στα υπόψιν... ((•‿•)))

           Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι δανεισμένες από το διαδίκτυο.

Το Φιλί (1 πίνακας - 2 ιστορίες).

• Αντανάκλαση.

      Υπάρχουν κάτι καρδιές... μωρουδίστικες που, όπως τα μωρά, ακριβώς έτσι, θέλουν να είναι πάντα στα καθαρά σεντόνια τους, με τα χαϊδέματα και τα νταντέματά τους. Ζητάνε προσοχή, σημασία, ασφάλεια. Θέλουν παιχνίδια... τρυφερά παιχνίδια σιγουριάς. Θέλουν λόγια ν΄ακούσουν. Όσο περισσότερα λόγια γίνεται, όπως τα μικρά θέλουν ν΄ακούνε παραμύθια.

      Υπάρχουν κάτι καρδιές, καρδιές εύθραυστες, που δεν αντέχουν χωρίς το άγγιγμα και το χαμόγελο... Καρδιές που νανουρίζονται με όνειρα, που θέλουν επαφή, που ζουν με υποσχέσεις για το αύριο και σου ζητάνε διαρκώς να τις ταξιδεύεις σε νερά γαλήνια και ήρεμα, σε θάλασσες που τους χαρίζεις όλα τα καλά του βυθού της... χιλιάδες κοράλλια, μαργαριτάρια και κοχύλια....

      Υπάρχουν κάτι καρδιές, που λες και όλο το μέλι της γης έχει ξεφορτωθεί πάνω τους. Έχουν μέσα τους όλη τη γλύκα του κόσμου και μήτε τσιγκουνεύονται, μήτε αρνούνται να στη δώσουν. Υπάρχουν κάτι καρδιές που προσπαθούν, κάνουν τα πάντα να μη σε πικράνουν, να μη σε πονέσουν και κάθε φορά που ''συναντιέσαι'' μαζί τους μοιάζουν να σε παρακαλάνε να κάνεις το ίδιο. Υπάρχουν κάτι καρδιές, που οι νόμοι της φύσης και της ζωής δεν τις αγριέψαν και σου ζητάνε να μη διαπράξεις εις βάρος τους αδικήματα και βαρβαρότητες....

      Υπάρχουν κάτι καρδιές που σου θυμίζουν ζύμη, γιατί νιώθεις πως μπορείς να τις πλάσεις, λες και οι ίδιες δεν έχουν δικό τους σχήμα και θα πάρουν αυτό που θα τους δώσουν τα χέρια σου. Υπάρχουν κάτι καρδιές, που φοβάσαι ακόμα και να τις αγαπήσεις, φοβάσαι μην τις πονέσεις. Καρδιές από σελοφάν....

• Παραμορφωτικός καθρέφτης.

       Κι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι λέμε πως μετρούν για μας οι πράξεις και όχι τα λόγια των άλλων, τελικά δεν τα λέμε σωστά. Γιατί τα λόγια, οι λέξεις -αχ, αυτές οι άτιμες οι λέξεις!- τη στιγμή που τις θέλεις, τις έχεις ανάγκη, έχουν τέτοια δύναμη, μπορούν τόσο να σε ξελογιάσουν που καμιά πράξη -όσο μεγάλη κι αν είναι- πιθανόν να μην τα καταφέρει!

      

      Γιατί οι πράξεις έχουν να κάνουν με... την πρακτική, καθημερινή πλευρά της ζωής. Κι όσο τρυφερές και να είναι, ούτε χαϊδεύουν, ούτε αποκοιμίζουν. Απλά... διευκολύνουν. Οι λέξεις, όμως, σε γλυκαίνουν, σε νανουρίζουν, σου ξυπνούν αισθήσεις αλλά και σου φτιάχνουν παραισθήσεις, έχουν τη δική τους μοναδική μαγεία. Οι ίδιες, πάλι, αυτές οι λέξεις σε πονούν αλόγιστα, σε πληγώνουν, σου κόβουν τα πόδια, σε νεκρώνουν, σε καταστρέφουν. Και στις δύο περιπτώσεις, σε κάνουν θύμα τους. Σε παρασύρουν. Σε σέρνουν στα πόδια τους. Είναι τόση η ελκτική δύναμή τους που δεν μπορείς να το καταλάβεις. Αφήνεσαι. Χωρίς αντίσταση. Γιατί, ό,τι κάνουν το κάνουν ύπουλα. Σε σηκώνουν στα ύψη, ή σε πετάνε στο γκρεμό... ή, κάνουν και τα δύο ταυτόχρονα, άσχετα εάν εσύ πρώτα καταλαβαίνεις το ένα για να συνειδητοποιήσεις πολύ αργότερε το άλλο. 

      Λέξεις....! Τι είναι, τελικά, αυτές οι λέξεις? Οι μυστήριες λέξεις στην ζωή μας? Καράβια είναι. Καράβια που σε ταξιδεύουν και σε πάνε στο άγνωστο για να μάθεις, να το γνωρίσεις. Καράβια που "διασχίζεις" με αυτά τη θάλασσα της ζωής. Σκαριά, άλλοτε γερά και άλλοτε σκάρτα. Που άλλοτε σε βγάζουν σε νησιά μαγικά και άλλοτε σε ναυαγούν στο βυθό του πόνου, εκεί που ποτέ κανείς δεν πρόκειται ν΄ανακαλύψει το ναυάγιο.

      Γι΄αυτό σου λέω καρδιά: "Πάψε να ζεις με τα λόγια! Να τα μετράς τόσο. Να τα θεωρείς σημαντικά και τέτοια να τους δίνεις αξία. Γιατί, όλα είναι λόγια της πλώρης. Και το κύμα πάντα κρυφακούει, έτοιμο να τα σκεπάσει και να τα πάρει μαζί του...."

      Ο πίνακας "Το Φιλί" (The Kiss) του Gustav Klimt και οι ιστορίες αντανάκλασης και παραμόρφωσης που τον συνοδεύουν, είναι η συμμετοχή μου στην ιδέα-πρό(σ)κληση της Μαριλένας "Ένας πίνακας-δύο ιστορίες", όπου ζητούνται οι δύο διαφορετικές εκδοχές βασιζόμενες στο θέμα ενός επιλεγόμενου πίνακα. 

     Υ.Γ. "Το Φιλί" δημιουργήθηκε την περίοδο 1907-1908 και ανήκει στην λεγόμενη χρυσή περίοδο του Κλιμτ. Θεωρείται το πιο διάσημο έργο του, αλλά και ένα από τα διασημότερα της Art Nouveau, ένα καλλιτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου. Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά, στην οποία έχουν χρησιμοποιηθεί και φύλλα χρυσού. Στο κέντρο του πίνακα, αναπαριστάται ένα ζευγάρι που είναι έτοιμο να φιληθεί. Κατά κάποιους, τα μοντέλα στον πίνακα είναι ο ίδιος ο Klimt και η αγαπημένη του Emilie Flöge. 

      Η γυναίκα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα έργα του Κλιμτ, στα οποία ο ρόλος της είναι κυρίαρχος, εδώ είναι υποταγμένη στον άντρα. Κάθεται γονατισμένη μέσα στην αγκαλιά του συντρόφου της, με κλειστά τα μάτια περιμένοντας το φιλί με κάποια μικρή ταραχή. Ο πίνακας ανήκει σήμερα στην πινακοθήκη Μπελβεντέρε της Βιέννης, η οποία αγόρασε το έργο αμέσως μετά την πρώτη του εμφάνιση (πηγή).

September photo challenge (days 11-30).

    Day 11 - What you did today: Απόδραση στη...Λιμνούπολη -ή αλλιώς, στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Α. Τρίτση)! Μία έκταση 1.000, περίπου, στρεμμάτων μέσα στον αστικό ιστό της Αθήνας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πρωτεύουσας.

    Day 12 - Shadow: Νυχτερινά παιχνιδίσματα με το φως και τις σκιές, σε μια τεχνητή λιμνούλα.

    Day 13 - Unexpected: Η έκφραση "τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή" δεν είναι ακριβής. Τα σαλιγκάρια βγαίνουν κατά τη διάρκειά της. Απλώς, ο άνθρωπος που τα παρατηρεί ή τα μαζεύει βγαίνει μετά τη βροχή. Η φύση επανενεργοποιείται....

    Day 14 - Liquid: Πίδακες συντριβανιού.

    Day 15 - Season: "Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών, άρχισε η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ΄αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο "σι, σι, σι"....... Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα "εσύ, εσύ, εσύ"........." (Κική Δημουλά)

    Day 16 - Frame: Μου έρχεται συνειρμικά στο μυαλό, μια φράση που πήρε το μάτι μου σ΄έναν τοίχο, τις προάλλες: "Μην κάνεις κορνίζα τα όνειρά σου. Απλά, ζήσε τα!".

    Day 17 - In front of me: Όχι...δεν έχω κότερο! Όμως, το συγκεκριμένο για κάποιο ανεξήγητο λόγο με κέρδισε με την πρώτη ματιά.

    

    Day 18 - Vintage: Αντικείμενα μιας άλλης εποχής, με το ραδιόφωνο να δεσπόζει ανάμεσά τους.

    Day 19 - What is this? Κάπου στο Παγκράτι, έξω από κατάστημα.... Στη βάση ενός δέντρου πάνω στο πεζοδρόμιο, ένα δημιούργημα ευφάνταστο, παραμυθένιο και πολύ προσεγμένο. Ζήτησα την άδεια να το φωτογραφίσω και δεν μου χάλασαν το χατήρι!  Αξίζει να σημειωθεί, πως η λιμνούλα στη μέση της πλατείας έχει...αληθινά χρυσόψαρα!

                             

                             

    Day 20 - in the morning: Ένα πρωινό γεμάτο ιριδισμούς και χρώματα.

    Day 21 - Rule of thirds: "Να ζεις ανάμεσα στους ανθρώπους σαν να σε βλέπει ο Θεός. Και να μιλάς στο Θεό σαν να σε ακούνε οι άνθρωποι" - Σενέκας.

    Day 22 - Made me smile: Μια φωτογραφία...χίλιες λέξεις!

            

    Day 23 - From my childhood: "Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί τ΄ακούς γλυκότερα..." - Γ. Σεφέρης.

    Day 24 - space: "Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ?", απάντησέ μου, "ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός?"

    Day 25 - H is for...: "Η ευτυχία επάνω στη γης είναι κομμένη στο μπόι του ανθρώπου. Δεν είναι σπάνιο πουλί να το κυνηγούμε πότε στον ουρανό, πότε στο μυαλό μας. Η ευτυχία είναι ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας" - Νίκος Καζαντζάκης.

    Day 26 - curve: Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν αρμενίσαμε ακόμα...

    Day 27 - WTF! Το δίχτυ της αράχνης ήταν ανέκαθεν ένα κατασκευαστικό μυστήριο.

    

    Day 28 - 10 o' clock: Βραδινός επισκέπτης.

    Day 29 - Gold: Η σιωπή είναι χρυσός...

    Day 30 - Found: