Σοφία, η σοφή.

     Είναι, ίσως τα μεγάλα της μάτια και το μονίμως "σοβαρό" ύφος που την κάνουν να μοιάζει σκεπτική και σεβάσμια. Κι έτσι, μέσα από λαϊκούς θρύλους και διηγήσεις η κουκουβάγια είναι το σοφό πουλί της νύχτας. Δυστυχώς, η πραγματικότητα τοποθετεί τις κουκουβάγιες στο αντίθετο άκρο των έξυπνων πουλιών και στη θέση της γλαύκας βάζει τον κοινό μας κόρακα, ένα από τα εξυπνότερα και πλέον σοφά πουλιά του ζωικού βασιλείου.

     Η κουκουβάγια αποτελεί σύμβολο σοφίας και σύνεσης. Στην ελληνική μυθολογία λέγεται ότι η θεά Αθηνά, η θεά της φρόνησης, εντυπωσιάστηκε από τα μεγάλα μάτια και την σοβαρή της εμφάνιση. Έκτοτε, είναι το αγαπημένο πουλί και έμβλημα της θεάς που την συντροφεύει σε πολλά αγάλματα και αποτελεί σύμβολο σοφίας και σύνεσης. Πολύ συχνά, η Αθηνά έπαιρνε τη μορφή της κουκουβάγιας όταν ήθελε να παρουσιαστεί στους ανθρώπους. Καθώς, όμως, η Αθηνά, εκτός από θεά της σύνεσης και της σοφίας, είναι και η θεά του πολέμου η κουκουβάγια έγινε ο προστάτης που συνόδευε τον ελληνικό στρατό στον πόλεμο. Εάν μια κουκουβάγια πετούσε πάνω από τους Έλληνες στρατιώτες πριν από μια μάχη, αποτελούσε σημάδι νίκης.

     Ωστόσο, σήμερα η κουκουβάγια έχει επικρατήσει, κατά γενική ομολογία, ως το πουλί της σοφίας και ως τέτοιο επιλέχθηκε σαν αποχαιρετιστήριο δώρο στους δασκάλους, για τη φετινή σχολική χρονιά που έληξε. Για την ευγένεια, την υπομονή και την αγάπη τους, από ένα μικρό ζουζούνι ένα μεγάλο "ευχαριστώ" από καρδιάς.

                                           

Τα ποντικάκια της χαράς.

     Τα ποντικάκια της χαράς είναι μια παρεΐστικη κοινότητα, που πλέκει... για όλο τον κόσμο. Στην κυριολεξία!

     Όπως αναφέρουν και στο καλωσόρισμά τους "είναι μια ομάδα που προσφέρει πανέμορφα πλεκτά και ζεστά χαμόγελα. Πλέκουμε κάθε φορά για συγκεκριμένα ιδρύματα. Διαλέγουμε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα από ένα, ή και δύο ιδρύματα και πλέκουμε με αγάπη... Συνήθως υπάρχουν οδηγίες για την γραμμή που ακολουθούμε σε κάθε ίδρυμα. Αν πλέξουμε για μεγάλα ιδρύματα με παιδιά, φροντίζουμε να υπάρχει κάποια ομοιομορφία. Αν ο αριθμός είναι πιο μικρός, τότε υπάρχει η ελευθερία στο τι δημιουργούμε και χαρίζουμε με την ψυχή μας, σε αυτά τα παιδιά ή και μεγάλους ανθρώπους. Τα πλεκτά στέλνονται στο ίδρυμα και μετά πηγαίνουν οι ομάδες συσκευασίας, να τα βάλουν στις σακουλίτσες με τις κορδελίτσες τους, τις καρτούλες τους και την τρυφεράδα μας... Οι σακούλες και οι κορδέλες συνήθως δωρίζονται από χορηγούς της ομάδας. Δεκτές και οι προσφορές νημάτων, μιας και έχουμε άτομα που, ενώ θέλουν να βοηθήσουν, απλά δεν μπορούν, επειδή δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα.  Όλοι μαζί μπορούμε, στα σίγουρα... Η αγάπη, η καλοσύνη και τα χαμόγελα, ακόμη είναι δωρεάν κι ακόμη ευτυχώς υπάρχουν..."

     Ανακάλυψα Τα ποντικάκια της χαράς σχετικά πρόσφατα και δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ χαρούμενη που είχα την ευκαιρία, με αφορμή τις γιορτινές ημέρες, να ετοιμάσω δωράκια για δυο μικρά αγγελούδια. Τα δέματα ήδη ταξιδεύουν (αν δεν έχουν φτάσει κιόλας στον προορισμό τους).

     Πρώτη αποστολή, το Αναρρωτήριο (ΠΙΚΠΑ) Πεντέλης, από την ονομαστική λίστα του οποίου επέλεξα ένα αβάπτιστο αγοράκι 5 μηνών. Ζακετάκια, μπλουζίτσες, κουβερτούλες, πιπίλες, καλτσάκια κ.λ.π., ανοιξιάτικα και χαρούμενα θα ήταν ιδανικά, όπως πληροφορηθήκαμε, για τα μωράκια στο ΠΙΚΠΑ. Προσωπικά, επέλεξα, να πλέξω μια...

κουκουβάγια κουδουνίστρα (που θα μπορούσε, όμως, να είναι παράλληλα και κούκλα αγκαλιάς, μιας και το ύψος της είναι περίπου 20εκ.) και να τη συνοδέψω με μια ανοιξιάτικη κουβερτούλα...

και άλλα μωρουδιακά δωράκια.

     Επόμενος προορισμός Το Σπίτι των Αγγέλων στο Ηράκλειο Κρήτης, ένας ξενώνας για κακοποιημένες γυναίκες, μητέρες και παιδιά. Εκτός από πλεκτά, μπορούσαμε να στείλουμε ο,τιδήποτε θα προσέφερε χαρά σ΄αυτούς τους μικρούς αγγέλους. Ο Μάρκος μου, το παιδάκι που επέλεξα, είναι 4 ετών και δεν γνωρίζω τίποτα για εκείνον. Θα ήθελα να πιστεύω, όμως, ότι θ΄ αγαπήσει όσα ετοίμασα γι΄αυτόν και θα τον κάνουν αρκετά χαρούμενο.

                     

     "Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο, δροσερό αεράκι.... Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τα μάτια που τη βλέπουν. Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί, αυτό κάνω και τώρα".

                                                                                                                                  Νίκος Καζαντζάκης.

Μήπως κέρδισες?

     Αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τη συμμετοχή σας και τις συγκινητικές ευχές σας στο giveaway για τα 4 χρόνια του blog μου και σας κεράσω λαχταριστά γλυκάκια (cupcakes) για τα.διαδικτυακά μου γενέθλια...

ήρθε η ώρα να σας δείξω τα 2 δωράκια που ετοίμασα για την κλήρωση κι ελπίζω να σας αρέσουν.

• Πλεκτά με νάϋλον κορδονέτο, 4 χαρούμενα φρουτένια σουβέρ, για χρώμα στο τραπέζι:

• Μικρό τσαντάκι-πορτοφόλι για μικροαντικείμενα, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως θήκη για κάρτες:

     Συμμετείχαν όλα τα σχόλια ανεξαιρέτως, εξαιρέθηκαν οι διπλοί σχολιασμοί και τα αποτελέσματα της κλήρωσης πραγματοποιήθηκαν ηλεκτρονικά, με τη βοήθεια του random.org. Οι τυχερές που αναδείχθηκαν είναι:

• για το πρώτο δωράκι η Έλενα
• για το δεύτερο, το Συννεφάκι, η Άννα.

     Κυρίες μου, εύχομαι να τα χαρείτε και πάντα το ίδιο τυχερές!!! Περιμένω, όποτε μπορέσετε, τα στοιχεία σας για την αποστολή τους.
   
     Φιλιά πολλά, να είστε όλοι καλά!`♥ .¸¸.•´¯`♥ .¸¸.•´¯`♥ .¸¸.•´¯`♥ .¸¸.•´¯`♥.¸¸¸.•´¯`

Το αλφαβητάρι των πουλιών.

                                          Θα αποστηθίσω
                                          Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

                                          Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων
                                          Θα χαράξω
                                          Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

                                          Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω
                                          Τι λένε τα πουλάκια;

                                          Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ
                                          Ταπεινά
                                          Έξω στους δρόμους

                                          Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα
                                          Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος.

                                                                                                Πόλυ Χατζημανωλάκη.

Liebster Award.

     Βραβείο από 3 αγαπημένους φίλους παρέλαβα προ ημερών και υποσχέθηκα να παίξω, απαντώντας με χαρά στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις τους. Ευχαριστώ πάρα πολύ, με τη σειρά που παρέλαβα το βραβείο, τη Marilena, τη Λιακάδα και τον Ξύλινο Ιππότη, που με έβαλαν στο παιχνίδι τους.

     Οι κανόνες του βραβείου είναι:

1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου

2. Να απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις αυτού που σου έκανε tag και να γράψεις 11 ερωτήσεις γι΄αυτούς που θα κάνεις εσύ tag

3. Βράβευσε 11 άτομα 

4. Ενημερώνεις τα άτομα που βράβευσες

     Βαθιά ανάσα και...ξεκινάμε:

1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου: Μόνο 11?? (...αστειεύομαι, καλέ!). Λοιπόν... παθιασμένη, αστεία, κοινωνική, πεισματάρα, ανήσυχη, γενναιόδωρη, έξυπνη, συναισθηματική, παιδί...διαμάντι, πάντα αμφισβητώ και πάνω, μα πάνω, πάνω απ΄όλα και ειλικρινά... πιο πάνω δεν γίνεται... υπερβολικά μετριόφρων!!!!

     Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της Μαριλένας:

1. Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι αυτή την εποχή?

♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪

♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪♪♫•*¨*•.¸¸¸¸.•*¨*•♫♪

2. Ο κόσμος να χαλάσει, εσύ... θα κρατήσω το λόγο μου! 

3. Μετανιώνεις... μετανιώνει... μετανιώνουμε... μετανιώνετε...μετανιώνουν!

4. Θα ήθελες να είχες γεννηθεί... αναίσθητη!

5. Ποιο βιβλίο νιώθεις ότι περιγράφει την ζωή σου? 

6. Αν σου έλεγα να ταξίδευες με τον Τιτανικό, ενώ θα γνώριζες ότι δε θα σωζόσουν στο τέλος, θα ανέβαινες στο πλοίο όμως, αν σου έλεγα ότι θα έσωζες ζωές? Υπάρχει και κουρτίνα...3 (???) στις επιλογές?.... Όχι? Εντάξει, λοιπόν! Θα ανέβαινα, θα έσωζα και θα σωζόμουν (τουλάχιστον θα το πάλευα)... κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

7. Ποιος ονόμασε τον πλανήτη μας Γη? Μαριλένα μου, η... χρόνια απορία σου βρήκε τον άνθρωπό της: εμένα! (...δεν θέλω γελάκια, παρακαλώ!). Για χάρη σου, θα αποκαλύψω...το μυστικό! Έτοιμη?... Μάθε, λοιπόν, πως είναι, μάλλον, απίθανο να πούμε με σιγουριά, ποιος ονόμασε τον πλανήτη μας Γη. Το πιθανότερο είναι, ότι ποτέ δεν δόθηκε επίσημα αυτό το όνομα, αλλά ήρθε σαν κάτι το φυσιολογικό. "Γη" είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για το έδαφος, εκεί που πατάμε και πολλοί πιστεύουν πως ήταν ο πρώτος περιγραφικός όρος που δόθηκε για τον πλανήτη, το οποίο καθιερώθηκε στη συνέχεια σαν όνομα. Μία άλλη εκδοχή αιτιολόγησης της ονομασίας Γη, θεωρεί ότι προέρχεται από την αρχαιοελληνική θεά Γαία, όπου μαζί με τον Ουρανό ήταν οι πρώτοι θεοί που κατοίκησαν τον πλανήτη.

8. Αν ήσουν χρώμα θα ήσουν... πορφυρό. 

9. Αν έπαιζε ένας ηθοποιός εσένα, σε έργο για την ζωή σου, θα ήταν ο/η....και γιατί? Ουίλιαμ Σαίξπηρ (εκτός από θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, υπήρξε και ηθοποιός) ...to be or not to be?

10. Θα έλεγες ψέματα σε κάποιον ετοιμοθάνατο, έστω και για να μην τον στεναχωρήσεις? Ναι, ασυζητητί. 

11. Θα προτιμούσες να ήσουν φύλακας άγγελος ή τιμωρός? Άγγελος θεραπευτής.

     Οι ερωτήσεις της Λιακάδας:

1. Ποια νομίζεις ότι είναι η μεγαλύτερή σου κατάκτηση? Αυτή που διαρκεί μέχρι την επόμενη.

2. Φιλία ή Έρωτας και γιατί? Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Και τα δύο έχουν το τίμημά τους.

3. Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου ήταν... ανθρώπινο.

4. Κλείνεις τα μάτια και όταν τα ανοίγεις βρίσκεσαι μπροστά σε ένα καθρέφτη, τι βλέπεις? Φτου μου, μη με ματιάσω!

5. Σ΄αρέσει να ακροβατείς στη red thin line ή να ξεπερνάς τα όρια? Πάντα των άκρων, μαύρο ή άσπρο. 

6. Το αεροπλάνο που επιβαίνεις πέφτει κι εσύ έχεις μόνο δύο αλεξίπτωτα. Σε ποιον μπλόγκερ θα έδινες το δεύτερο? Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ, α μπε μπα μπλοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο......

7. Πρέπει να φύγεις... μετανάστης... σε άλλο πλανήτη...τι σε πονάει που θ΄αφήσεις πίσω? Για να πάρω μια τέτοια απόφαση να εξαφανιστώ από προσώπου γης, θα σημαίνει ότι... μάλλον θα έχω απηυδήσει για πάρα πολλούς και σημαντικότατους λόγους. Συνεπώς, "φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια..."...

8. Γίνεται ένα ναυάγιο και βρίσκεσαι στη θάλασσα... δεν υπάρχει σωσίβιο, αλλά βλέπεις μια σανίδα και γραπώνεσαι επάνω της... για μέρες είναι η μόνη σου σωτηρία... μέχρι που από μακριά βλέπεις ξηρά στον ορίζοντα... ένα νησί... οδηγείς τη σανίδα σου προς τα κει. Τι είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις βγαίνοντας στην ξηρά? Κάτσε να φτιάξω λίγο το μαλλί, μην εμφανιστεί κανένας...ρεπόρτερ από το πουθενά!

9. Ποιο απ΄όλα τα δεινά θα ήθελες να εξαλείψεις από την Ελλάδα? (αυστηρώς ΜΟΝΟ μία επιλογή!) Το Δ.Ν.Τ., τη διαφθορά, τη νοοτροπία των Ελλήνων? Τη νοοτροπία των Ελλήνων, τον κύριο παράγοντα διαιώνισης της διαφθοράς.

10. Γάτα, Σκύλος ή τίποτε τριχωτό, γιατί είσαι σιχασιάρης? Γάτα και σκύλος και κουνελάκι και... και...

11. Με το σταυρό στο χέρι ή με το προφυλακτικό στο χέρι? Στην ζωή, είναι αλήθεια, ότι συνήθως παίρνουμε αυτό που διεκδικούμε και όχι αυτό που δικαίως αξίζουμε. Ακόμη και στη διεκδίκηση, ωστόσο κι επειδή ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, με το σταυρό στο χέρι. (Το... προφυλακτικό, αχρείαστο να ΄ναι, ας παραμείνει στο πορτοφόλι!)

     Οι ερωτήσεις του Ιππότη:

1. Αγαπημένη συνήθεια: Πρωινός καφές για δύο.

2. Κακή συνήθεια? Η σοκολάτα

3. Αγαπημένο ποίημα: "Όπως ο Κερέμ" - Ναζίμ Χικμέτ: "...αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη?"

4. Αγαπημένο βιβλίο: Ένα από τα πολλά, Οι Άθλιοι του Ουγκώ.

5. Αγαπημένος καλλιτέχνης (οποιασδήποτε Τέχνης): Salvador Felip Jacint Dalí Domènech, με άλλα λόγια... ο Σαλβαδόρ Νταλί.

6. Τι είναι φτώχεια? Όταν χάνεις την αγάπη για το καλό και την αλήθεια.

7. Τι είναι ευτυχία? Οι μικροί παράδεισοι που χαμογελάει η ψυχή μας.

8. Υπάρχει Θεός? "Πιστεύω σ΄ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο πάσχοντα μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ΄ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και αόρατες. Πιστεύω στ΄ αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακατάλυτη ενότητα. Πιστεύω στον άγρυπνο βαρύν αγώνα Του, που δαμάζει και καρπίζει την ύλη την ζωοδόχα, πηγή φυτών και ανθρώπων. Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο......" (Ασκητική- Ν. Καζαντζάκης)

9. Τι είναι σκέψη? Το παιδί της δράσης.

10. Τι είναι μοίρα και ποιος την ορίζει? Πολλοί συγχέουν τη μοίρα με το πεπρωμένο, δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους έννοιες. Η Μοίρα εξαρτάται από εμάς, το Πεπρωμένο μας από άλλους παράγοντες.

11. Και τι αλήθεια είναι καλό? Η ανώτερη θρησκεία στην ψυχή του ανθρώπου. Καλό δεν είναι να μην αδικείς, αλλά να μην θέλεις να αδικήσεις...

     Φτάνοντας αισίως στο τέλος του παιχνιδιού, να ενημερώσω πως δεν έχω πρόθεση να...παιδέψω καμία φίλη ή φίλο με δικές μου ερωτήσεις, μιας και όπως παρατήρησα, οι περισσότερες/οι ήδη το έχετε παραλάβει και μάλιστα στην... πολλαπλή εκδοχή του! 

     Καλό και δημιουργικό μήνα σε όλους σας, από μένα και τη μικρή Λαλού, η οποία ετοιμάστηκε και στολίστηκε για να επισκεφθεί το Δελφινάκι και να λάβει μέρος στο λιλά διαγωνισμό του...

Τα φτερά είναι για να πετάς.

     
     Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα παραμύθι.

     Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του του είπε: "Παιδί μου, δεν γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω, όμως, πως είναι κρίμα να μείνεις στο περπάτημα, αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε".
"Μα, δεν ξέρω να πετάω", απάντησε ο γιος.
"Σωστά...", είπε ο πατέρας και περπατώντας τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
"Βλέπεις, γιε μου? Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις μια βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις".
     
     Ο γιος αμφέβαλλε. "Κι αν πέσω?"
"Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια", αποκρίθηκε ο πατέρας.

     Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
"Είσαι τρελός? Για ποιο λόγο? Ο πατέρας σου είναι μισότρελος... Για ποιο λόγο να πετάξεις? Τι σου χρειάζεται? Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες? Τι νόημα έχει να πετάξεις?"

     Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν: "Κι αν είναι αλήθεια? Μα, σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο? Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά? Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα, ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από τον γκρεμό, βρε παιδί μου...?"

     Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων των αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη, αλλά -δυστυχώς- έπεσε στο έδαφος. Μ΄ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

"Μου είπες ψέματα! Δεν μπορώ να πετάξω! Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα! Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι."

     "Παιδί μου", είπε ο πατέρας, "για να πετάξεις πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις. Για να πετάξεις, πρέπει ν΄αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις. Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα".  
         
        Χόρχε Μπουκάι -Τα φτερά είναι για να πετάς (από το βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία").

Υ.Γ. Μια μπλε κουκουβάγια φτιαγμένη από απλά υλικά (ένα πλαστικό ποτηράκι μιας χρήσης, σαν αυτά του καφέ και λίγο ύφασμα...), είναι η συμμετοχή μου στο μπλέ blogoδιαγωνισμό της Σοφίας του Heaven Creations. Καλό βράδυ σε όλους σας και...καλές πτήσεις!

Μάγια, η κουκουβάγια! (Μια δημιουργία με αφορμή το διαγωνισμό Σεπτεμβρίου της apinkdreamer...)

      Ξέρετε γιατί οι κουκουβάγιες έχουν μεγάλα μάτια? Υπάρχει ένας ινδιάνικος μύθος της φυλής Iroquois, o οποίος το εξηγεί. Λοιπόν, κάθεστε αναπαυτικά? Η ιστοριούλα μας αρχίζει.......   
   
      Κάποτε, ο Raweno, ο Δημιουργός των Πάντων, ήταν  πολύ απασχολημένος καθώς δημιουργούσε τα ζώα. Είχε μόλις ξεκινήσει να φτιάχνει το κουνέλι, όταν αυτό του είπε: "Θα ήθελα να μου φτιάξεις όμορφα, μακρυά πόδια, μακρυά αφτιά σαν αυτά του ελαφιού, καθώς και αιχμηρά δόντια και  νύχια σαν  του πάνθηρα....".
"Θα τα φτιάξω όπως μου ζητούν και θα τους δώσω ό,τι θέλουν...", σκέφτηκε ο Raweno και χωρίς να χάνει χρόνο, άρχισε να φιάχνει τα μακρυά αφτιά που του είχε ζητήσει το κουνέλι.

      Η κουκουβάγια -που ακόμα δεν  είχε πάρει μορφή- καθισμένη σε ένα κοντινό δέντρο, περίμενε να έρθει η σειρά της. Καθώς περίμενε, άρχισε να λέει στον Δημιουργό τι μορφή θα ήθελε να της δώσει: "Θέλω έναν όμορφο, μακρύ λαιμό σαν του κύκνου, κόκκινα φτερά σαν του καρδινάλιου, μακρύ ράμφος σαν του τσικνιά κι ένα όμορφο λοφίο σαν του ερωδιού! Θέλω να με κάνεις το πιο όμορφο, το πιο γρήγορο, το πιο θαυμάσιο απ΄όλα τα πουλιά!!"

      Ο Raweno, φτιάχνοντας τα μακρυά πόδια που του είχε ζητήσει το κουνέλι, λέει στην κουκουβάγια: "Κάνε ησυχία! Γύρνα από την άλλη πλευρά και κοίτα προς άλλη κατεύθυνση. Ακόμα καλύτερα, κλείσε τα μάτια σου. Δεν  ξέρεις, ότι δεν επιτρέπεται να με κοιτάει κανείς όταν εργάζομαι?" Η κουκουβάγια αντί να κάνει ότι της είπε ο Δημιουργός, του αποκρίνεται: "Κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να κοιτάω! Κανείς δεν μπορεί  να με διατάξει να κλείσω  τα μάτια μου! Μου αρέσει να σε κοιτάω  και δες...το κάνω  αυτήν τη στιγμή!".

      Ο Raweno θύμωσε πολύ με τα λόγια της κουκουβάγιας. Την άρπαξε και της έχωσε τον λαιμό μέσα στο σώμα της! Την ταρακούνησε, μέχρι που τα μάτια της έγιναν μεγάλα και τρομαγμένα. Τέλος, της άρπαξε τα αυτιά κάνοντας τα να προεξέχουν από τις δύο πλευρές του κεφαλιού της.

"Ορίστε", της είπε. "Αυτό θα σου γίνει μάθημα! Τώρα δεν θα μπορείς να γυρίζεις τον λαιμό σου για να βλέπεις πράγματα που δεν πρέπει! Έχεις μεγάλα αυτιά για να ακούς, όταν κάποιος σου λέει ότι δεν πρέπει να κάνεις κάτι! Αν και έχεις μεγάλα μάτια, δεν θα μπορείς να με βλέπεις, αφού θα ξυπνάς μόνο την νύχτα, ενώ εγώ εργάζομαι την ημέρα. Όσο για τα φτερά σου, δεν θα είναι κόκκινα σαν του καρδινάλιου, αλλά γκρι!" και λέγοντας το τελευταίο έτριψε όλο το σώμα της κουκουβάγιας με λάσπη.

"Αυτά έγιναν ως τιμωρία για την ανυπακοή σου!", της είπε και την άφησε να πετάξει μακριά.

      Αφού τακτοποίησε το αυθάδικο πουλί, ο Δημιουργός γύρισε να ολοκληρώσει το κουνέλι, που είχε αφήσει στην μέση. Το κουνέλι, όμως, φοβήθηκε τόσο από τον θυμό του Raweno, που έφυγε τρέχοντας. Έτσι, το κουνέλι έμεινε ανολοκλήρωτο, με τα πίσω του πόδια μόνο να είναι μακριά και χωρίς τα αιχμηρά δόντια και νύχια που είχε ζητήσει. Επίσης, από τον φόβο που ένοιωσε κατά την διάρκεια της δημιουργίας του, φοβάται μέχρι σήμερα σχεδόν τα πάντα. Είναι σίγουρο, ότι αν δεν είχε τρέξει τότε, θα ήταν ένα τελείως διαφορετικό ζώο.

      Όσο για την κουκουβάγια, έμεινε όπως την έφτιαξε ο Δημιουργός πάνω στον θυμό του. Με κοντό λαιμό, μεγάλα μάτια και αυτιά που προεξέχουν από τα πλάγια του κεφαλιού της.

Και το κυριότερο?.....Κοιμάται όλη την ημέρα και ξυπνάει τα βράδια...

       Και για να επανέλθω στον εν λόγω διαγωνισμό: Στην αρχαία λαογραφία πολλών πολιτισμών, οι κουκουβάγια αποτελεί το σύμβολο της μαγείας ( μαζί με τις νυχτερίδες και τις γάτες ). Για μια Fairy Witch apinkdreamer, λοιπόν, ποιο άλλο σοφό ζωάκι θα ταίριαζε, νομίζετε, περισσότερο παρά αυτό.....

                        Πίνακας με καρφάκια και χρυσοκλωστές....( διαστάσεις 25x35 ).

Νοσταλγία....( Επιστροφή στην πόλη: μέρος 2ο..)

      Κάτι η ζέστη, που καλά κρατεί...κάτι οι παραλίες που είναι ακόμα γεμάτες, κομματάκι το καλοκαίρι που δεν λέει  να μας αποχαιρετήσει - αν  και Σεπτέμβρης μήνας! (που πήγαν, άραγε, τα πρωτοβρόχια????!!!) - εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία να επανέλθω στις καλοκαιρινές δημιουργίες.

      Γυρίσαμε, λοιπόν, από τις διακοπές μας και τι δεν φέραμε μαζί μας!  Φωτογραφίες, αρκετά - ίσως - αναμνηστικά, διάφορους μικρούς - ή και μεγάλους! - θαλασσινούς θησαυρούς (ξυλάκια, κοχύλια, πετρούλες που μας τράβηξαν την προσοχή για την ιδιαιτερότητά τους), μα κυρίως νοσταλγία και αναμνήσεις. Δεν θα ήταν, ίσως, καλύτερα, αν οι αναμνήσεις αυτές από το να παραμένουν στην καρδιά και στο μυαλό μας, έμπαιναν και στο σπίτι μας?

                                                                   Να, κάπως έτσι....