30 Μαΐου 2019

3ο Δρώμενο Χαϊκού.



Αχ, αγάπη μου,
συρματόπλεγμα πνοής,
ανάσας γέλιο!

Φυλακή γλυκιά
να περπατήσω μέσα,
ψυχής λατρεία!

Αχ, αγάπη μου,
αγιόκλημα μυρίζει
η ανάσα σου!

Κρυφό "σε θέλω!",
σημάδι φορεμένο
στον λαιμό σου. 

Αχ, αγάπη μου,
αίμα κι ανάσα μου,
Θεός εντός μου!

Δυο ευχές κρατώ,
καρδιά τι να γυρεύεις?
Φιλί θυσίας.

Αχ, αγάπη μου,
ματώνει η σάρκα μου 
βαρύ φορτίο.

Της απουσίας
σταυρός ασήκωτος,
ουλές χαράζει.

Αχ, αγάπη μου,
όσο μιας ζωής βόλτα 
στιγμές στον χρόνο!

Δίψα και φωτιά,
τίποτα μη φοβηθείς.
Εδώ θα μείνω.

     Μια εικόνα - πηγή έμπνευσης σε 17 λέξεις. Αυτό είναι το Χαϊκού, δύσκολη μορφή ποίησης όσο και ενδιαφέρουσα, που προέρχεται από την Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Το 3ο Δρώμενο Χαϊκού φιλοξενήθηκε, για μία ακόμη φορά, από το αγαπημένο μας keimeno υπό την επιμέλεια της Μαρίας Νικολάου. Τα δύο πρώτα Χαϊκού ήταν εκείνα που συμμετείχαν.

     Συγχαρητήρια σε όλες τις μοναδικές συμμετοχές, στην οικοδέσποινα και πολλά περισσότερα στη νικήτρια Ελευθερία Έρη!

12 Μαΐου 2019

Γράμμα αγάπης σε όλες τις μαμάδες.



Κοίτα πως έχει. Σ’ αγαπώ.

Αλήθεια.

Αγαπώ το πώς δεν χρειάζεται καν ν’ ανοίξεις τα μάτια σου 
για να χωθεί στο κρεβάτι και να σηκώσεις τα σκεπάσματα, σ΄εκείνο το παιδί που είδε άσχημο όνειρο.


Αγαπώ το πώς ανησυχείς για τις εργασίες του νηπιαγωγείου και ξαναμαθαίνεις μαθηματικά, για να συμβαδίζεις με το έφηβο παιδί σου.


Αγαπώ το πώς στηρίζεις τα μωρά στο γοφό σου για να τα βάλεις πάνω στον πάγκο του ταμείου, ή στο καρότσι του σουπερμάρκετ, ή στην αλλαξιέρα μιας ασφυκτικά στενής τουαλέτας.


Αγαπώ το πώς εξισορροπείς ταυτόχρονα τις τσάντες σου, το πορτ- μπεμπέ κάθισμα αυτοκινήτου, ένα έξτρα μπιμπερό, το κράνος του μπέιζμπολ, την κουβέρτα για το πικ-νικ και παρ’ όλα αυτά, θυμάσαι να πάρεις μαζί το κουκλάκι που κάποιος δεν μπορεί να αποχωριστεί.


Αγαπώ το πώς βρίσκεις μαγεία στο περαστικό όχημα της πυροσβεστικής και κατεβάζεις τα παράθυρα, ώστε να μπορέσουν όλοι να χαιρετίσουν το τρένο που περνάει.


Αγαπώ το πώς ο σχεδιασμός της πρώτης επίσκεψης της νεράιδας των δοντιών σε κρατάει ξύπνια μέχρι αργά και περιλαμβάνει το να ξύσεις τη χρυσόσκονη από παλιά χριστουγεννιάτικα στολίδια, ή το πως, ακόμα και μέχρι το 45ο δόντι, καταφέρνεις να προσδώσεις ένα κάποιο μυστήριο στο νόμισμα που βρέθηκε κάτω απ’ το μαξιλάρι κι ας ήρθε με δυο μέρες καθυστέρηση.


Αγαπώ το πώς μπορείς να συνεχίζεις τη συζήτηση με μια φίλη, ενώ διασκεδάζεις ταυτόχρονα δύο νήπια. Το πώς μπορείς να γεμίζεις μικροσκοπικά πορσελάνινα φλιτζάνια προσποιούμενη ένα φανταστικό πάρτι με τσάι, την ώρα που βγάζεις τα εσώψυχά σου για τα μελλοντικά σου σχέδια κι εκείνο το σπίτι που μόλις μετακόμισες.


Αγαπώ το πώς δεν προσέχεις καν τον Γουίνι το αρκουδάκι που τραγουδάει στο βάθος, επειδή είσαι τόσο συγκεντρωμένη στα λόγια μιας άλλης μαμάς.


Αγαπώ το πώς φοράς κολιέ από ζυμαρικά μαζί με τ΄ αστραφτερά σκουλαρίκια, που σου χάρισε ο άντρας σου στη 15η επέτειό σας.


Αγαπώ το πώς το γραφείο σου στη δουλειά είναι διακοσμημένο με κορνίζες από ξυλάκια για γλειφιτζούρια και πρόσωπα που σου χαμογελούν μέσα σε αυτές, δίπλα στους πέντε στόχους που έθεσε η ομάδα σου για αυτό το τετράμηνο.


Αγαπώ το πως το αυτοκίνητό σου παίζει ίσες επιλογές των The Wiggles και The Beatles και μικροί-μεγάλοι γνωρίζετε όλες τις λέξεις και των δύο.

Αγαπώ το πώς ξέρεις σε ποιον αρέσει το κόκκινο μπολ και σε ποιον αρέσει το μπλε κι αγαπώ που νοιάζεσαι γι’ αυτή τη διαφορά.


Αγαπώ το πώς, ακόμα κι όταν είσαι τόσο κουρασμένη που έχεις ξεχάσει ότι φοράς στα μαλλιά σου ένα κοκαλάκι με τη Ντόρα επάνω, σταματάς έξω από την πόρτα τους για να τα κοιτάξεις που κοιμούνται.


Αγαπώ το ότι μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος ροχαλίζει και ποιος ρουθουνίζει και ποιος θα χρειαστεί νερό γύρω στα μεσάνυχτα, κάθε βράδυ.


Αγαπώ το ότι γνωρίζεις τα ονόματα όλων των υπέρ-ηρώων και ποια είναι η υπερδύναμη του καθενός.


Αγαπώ το ότι παίζεις την Πριγκίπισσα ντυμένη με το νυφικό σου κι ένα μικροσκοπικό ραβδάκι της Τίνκερμπελ.


Αγαπώ το ότι σκύβεις να φιλήσεις μικροσκοπικούς πρίγκιπες.


Αγαπώ το ότι καταλαβαίνεις πώς να λήξεις έναν οικιακό αγώνα πάλης και το ότι δεν φοβάσαι να χωθείς στη μέση. Αγαπώ το ότι είσαι αήττητη.


Αγαπώ το ότι φτιάχνεις παγωτό αργά το βράδυ και πρωί - πρωί βάφλες, περιχυμένες με ό,τι πιο ανθυγιεινό κυκλοφορεί.


Αγαπώ το ότι λες "ναι" και αγαπώ ακόμα πιο πολύ τη δύναμη που έχεις να λες "όχι".


Αγαπώ το ότι στο βάθος της ντουλάπας σου κρατάς ακόμη ένα ή δύο μικρά αναμνηστικά από το πόσο μικρή ήταν η μέση σου, πριν κάνεις παιδιά.


Αγαπώ το ότι σήμερα φοράς την αθλητική τους φόρμα από το Γυμνάσιο.


Αγαπώ το ότι γελάς. Ελπίζω να γνωρίζεις, ότι αγαπιέσαι ακόμα και όταν κλαις.


Αγαπώ το ότι σηκώνεσαι κάθε μέρα για να ακολουθήσεις την ίδια ρουτίνα και με κάποιον τρόπο, καταφέρνεις να φτιάξεις μια διαφορετική ανάμνηση μέχρι το βράδυ.


Αγαπώ το ότι διπλώνεις τα ρούχα, χωρίς να ξεχνάς ν΄ αλλάξεις το κανάλι της Disney.


Αγαπώ το ότι διερευνάς ερωτήσεις, όπως: "Πώς να καθαρίσετε το χαλί από την κρέμα αλλαγής πάνας", ή "Πώς προσανατολίζονται οι νυχτερίδες", ή "Τι να ταΐσω ένα μωρό πουλάκι".


Αγαπώ το ότι ξυπνάς τη νύχτα αναρωτώμενη, πώς θα μπορούσες να τα αγαπήσεις περισσότερο?


Αγαπώ το ότι δεν θέλεις να μεγαλώσουν αλλά, παρ’ όλα αυτά, γιορτάζεις κάθε καινούργιο ορόσημο ανάπτυξης που κατακτούν.


Αγαπώ το ότι έχεις χάσει την ικανότητα του να αισθάνεσαι αμηχανία και έχεις αποδεχτεί το πεπρωμένο του απροσδόκητου.


Αγαπώ το ότι τώρα μένεις σ΄ένα σπίτι αντί σ΄ένα μουσείο, ότι έχεις σύστημα βαθμολόγησης για τον πόνο που προκαλούν τα Lego όταν τα πατάς και ότι ακόμα δίνεις τη μάχη να τα μάθεις να κατεβάζουν το κάθισμα της λεκάνης.


Αγαπώ το ότι θεωρείς τα μακαρόνια με τυρί ομάδα τροφίμων.


Αγαπώ το ότι θα προστατέψεις αυτά τα παιδιά, ακόμα κι απ’ τον εαυτό σου αν χρειαστεί.


Αγαπώ το ότι είσαι απτόητη, αμετακίνητη και ατρόμητη. Ακόμα και τις μέρες που είσαι τρομοκρατημένη.


Αγαπώ το ότι δίνεις πρόσωπο στη γενναιότητα. Αγαπώ το ότι ξεχειλίζεις συμπόνια. 


Αγαπώ το ότι φοράς την ενσυναίσθηση, μαζί με το κραγιόν που εφαρμόζεις.

Αγαπώ το ότι τραγουδάς φάλτσα επειδή αγαπούν τη φωνή σου και ότι το κορμί σου είναι φτιαγμένο για την ολοκληρωτική, απόλυτη τέχνη της αγκαλιάς.


Αγαπώ το ότι όταν νιώθεις άδεια κι απελπισμένη και ξοδεμένη, κάνεις άλλο ένα βήμα. 
Ακόμα κι αν είναι για να κρυφτείς στο μπάνιο και να περιμένεις να καταλαγιάσει η οχλαγωγία των συναισθημάτων μέσα στο κεφάλι σου.

Αγαπώ το ότι τα αφήνεις να γλείφουν τους αναδευτήρες του μίξερ και το μπολ και το ταψί και το τελευταίο ψίχουλο μπισκοτοζύμης από τον πάγκο.


Αγαπώ το ότι θυμάσαι να χορεύεις στη βροχή.

Ίσως, όχι κάθε μέρα.

Ίσως, όχι σήμερα.

Αύριο, όμως. Ναι.

Αύριο, σίγουρα.


                                                                                    Lisa-Jo Baker (μετάφραση πηγής).

                                   Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου...

20 Απριλίου 2019

Θέλω...



Να περπατάς και να κρατώ το χέρι σου μες την πολύβουη πόλη.
Να σταματάει ο χρόνος άχρονος, να μην κυλάει, να παγώνει πλάι σου.
Να γελάω δυνατά με τ΄αστεία σου και να παρασύρω κι εσένα μαζί μου.
Να παίζει μουσική και να σ΄ακούω να σιγοτραγουδάς στο ρυθμό της.
Να βάφω με τα χρώματα της δικής σου παλέτας τα γκρίζα της μουντής καθημερινότητας.
Να ξεκινάει η μέρα μου με το χαμόγελό σου.
Να γελάς με τις γκριμάτσες μου, να "τσιμπάω" με τα πειράγματά σου.
Nα θυμώνεις με τα λάθη μου και να σε ηρεμώ παίρνοντάς σε αγκαλιά μου.
Να γίνομαι η αιτία που αλητεύει η σκέψη σου στη διάρκεια της μέρας μακρυά μου.
Να σου λείπω και να΄ναι λύπη...
Να χαμογελάς και να λουλουδίζει ο κόσμος γύρω μου.
Να είσαι η Άνοιξη μες τον χειμώνα μου.
Να ζω μέσα σου, να ζεις μέσα μου. Δυο κήποι στοιχειωμένοι ο ένας απ΄τον άλλον.
Να είσαι η αιτία που ανθίζουν στα χείλη μου οι λέξεις.
Να ζωγραφίζω όνειρα και στο κέντρο τους να βρίσκεσαι εσύ.
Να βρέχει και να γίνομαι ομπρέλα σου.
Να είσαι το πιο γαλανό κομμάτι τ΄ουρανού μου.
Να γίνομαι η αγκαλιά που κουμπώνεις επάνω της.
Να είσαι εκείνος που με δυναμώνει, που με κάνει να πιστεύω ξανά.
Να είμαι το άσπρο μέσα στο μαύρο σου.
Να είσαι η ξαστεριά μέσα στις καταιγίδες μου.
Να είμαι εκείνη που θ΄ακουμπάς επάνω μου κουρασμένος από τις μάχες σου κι εγώ θα σε φροντίζω.
Να περνούν τα χρόνια και να σ΄ερωτεύομαι καθημερινά το ίδιο, μ΄ αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που να θυμίζει ότι είσαι η αρχή και το τέλος.
Να ψάχνεις τα χέρια μου, όταν θέλεις να κλείσεις τον κόσμο απ΄έξω.
Να φιλώ τα μάτια σου μην τύχει και δακρύσουν.
Να μην φοβάσαι τα σκοτάδια μου, να σκοτώνω τους φόβους σου.
Μαζί να γαληνεύουμε και την πιο ανταριασμένη θάλασσα. Γιατί είμαστε αέρας και νερό και το "μαζί" μας κάνει ανίκητους.
Να διαβάζω τις ματιές σου, να διαβάζεις τις σιωπές μου, το άβατο του νου μου.
Να γίνομαι το κόκκινο του πάθους σου, του αίματος, της επιθυμίας σου, του πολέμου...
Να γίνεσαι το γαλάζιο του ορίζοντά μου.
Να γκρεμίζω τα τείχη σου, να λεηλατείς τα κάστρα μου.

Θέλω να είμαι η αμαρτία που από την αρχή θα ερωτεύεσαι και όχι η συνήθεια που από ανάγκη θ΄αγαπάς. Θέλω απ΄ όλες τις επιθυμίες μου εσύ να είσαι η πιο αυταρχική!

                                                                                                                                    * πηγή εικόνας

     Είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική σκυτάλη #3 της Μαίρης μας, βασισμένη στη εικόνα και τη λέξη που παρέλαβα από την Αλεξάνδρα. Φίλες μου, πολλά "ευχαριστώ" και στις δυο σας!
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη Memaria με τη φωτογραφία που ακολουθεί και τη λέξη περιπλάνηση κι εύχομαι να την οδηγήσει σε μαγικές διαδρομές.

πηγή web

     Υ.Γ. Το "Θέλω..." συμμετέχει και στην Ερωτική Υμνωδία.

31 Μαρτίου 2019

Πειρατείες.



     Σκέψεις-καράβια που βουλιάζουν σε θάλασσες-μάτια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα μυστικά τους και να βγάλουν στην επιφάνεια την ιστορία τους.
     Όνειρα-επιβάτες που "ταξιδεύουν" σε νησιά της εμπειρίας, προσπαθώντας να εξερευνήσουν τον κόσμο.
     Μεθυσμένα λόγια-ναύτες στα πέλαγα της ηδονής, που αλαφιασμένοι τρέχουν σε αμπάρια προσπαθώντας να μοιραστούν το φορτίο μεταξύ τους, γιατί δεν ξέρουν αν θα υπάρξει επόμενο ταξίδι.
     Αγάπες-δελτία θυέλλης που ο καπετάνιος δεν τους έδωσε τη σημασία που έπρεπε και ξεκίνησε, προσπαθώντας να αποδείξει πως αυτός, έχοντας την εξουσία, είναι καλύτερος από τους άλλους.
     Χειρονομίες-πυξίδες που σου καθόρισαν τον Βορρά ή τον Νότο κι εσύ τις έσπασες, γυρεύοντας να επιβεβαιώσεις ότι το ένστικτο -και μόνο αυτό!- είναι η καλύτερη πυξίδα της ζωής.
     Χαμόγελα-αστέρια που έπεσαν χάρισμα ένα βράδυ στη γη στάχτη, την ώρα όπου, εκεί στην κουπαστή, έπιανες χρυσό κι ευχή έκανες για ό,τι αγαπούσες.
     Αγάπες-φεγγάρια άφεση της πλάσης στην Κόλαση που απέτυχε ν΄αναστηθεί σ΄έναν Παράδεισο κι εσύ μονολογώντας σαν τον τρελό που στους ανθρώπους πίστεψες.
     Βράχια-μαχαίρια που τα μουσκεμένα φιλιά τα ξελόγιασαν, για να συντριβούν πάνω τους ζωές στον βυθό της αγριεμένης θάλασσας.
     Καρδιές-άγκυρες που δεν προλάβαιναν να τις "ρίξουν" και τις ανέβαζαν ξανά, για να ξεκινήσει άλλο ταξίδι.
     Κορμιά-πειρατές που σε ξάφνιαζαν όταν έρχονταν αδίστακτα με τις επιδρομές τους και δεν νοιάστηκαν αν γιγαντώθηκαν σε στάλες που κύλησαν πληγώνοντας το βλέμμα, για να μη σου αφήσουν τίποτα, παρά μόνο τη γεύση της πειρατείας...

     Ήταν η συμμετοχή μου στο Παίζοντας με τις λέξεις #19, τις λέξεις του οποίου είχα την χαρά να επιλέξω εγώ, αυτή τη φορά. Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας, από την καρδιά μου!

24 Φεβρουαρίου 2019

Απουσία.



Υπάρχουν κάποιες υποσχέσεις, 
που κάνουν τα πλακόστρωτα να τρίζουν στο πέρασμα τους.  
Χρεώνονται την απουσία σου.  
Κι όλες οι μέρες γεμάτες προσμονή τις νύχτες περιμένουν.

     Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία της Μαρίας Νικολάου που η ίδια φιλοξένησε στο blog της το Κείμενο, μαζί με 18 επιπλέον υπέροχες συμμετοχές.
     Συγχαρητήρια και μπράβο σε όλους!