Νανούρισμα στο γιο μου.

       O πατέρας-ποιητής παραστέκεται στο άρρωστο παιδί του και υπαγορεύει στη μητέρα το παρακάτω ασυνήθιστο νανούρισμα.
          
     Ο γιος μου κρυολόγησε. Καίει στον πυρετό, ύπνος δεν τον παίρνει. Τα μάτια του βγάζουνε φωτιές. Κι η μάνα του: "Να νανουρίσω το μωρό μου", λέει. "Τι να του τραγουδήσω? "Νάνι νάνι το παιδί μου", ή το "Ας κοιμηθεί να μεγαλώσει κι ύστερα πασάς να γένει"? 
     Μα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η μάνα του γιου μου έτσι θα 'θελα να τον νανουρίσει:

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά
                           τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα
                           του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται,
                           και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...
                           Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε
                          σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια.
                           Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
                           Κοίτα κάτω, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνω,
                           το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει στον ουρανό...

                           Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                           Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει;
                           Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
                           Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλάβει.
                           Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
                           Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δεν βρήκες ό,τι έψαχνες.
                           Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις
                            χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
                            Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και να, του δίνουν το πιο σταθερό,
                            το πιο ζωντανό σχήμα...

                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
                            Άφοβος σαν θαλασσινός, μάστορας δημιουργός,
                            φιλόσοφος γνώστης και καλλιτέχνης τολμηρός, έτσι να γίνεις...
                            Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...

                                                                                 Ναζίμ Χικμέτ - Το ερωτευμένο σύννεφο.

     Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα. Χρόνια πολλά, στον μπαμπά μου... στο μπαμπά σου... στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

               

 

Μάνα - μητέρα - μαμά....

"Αν είχα το παιδί μου να μεγαλώσω ξανά από την αρχή....

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.
Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.
Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.
Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.
Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.
Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.
Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.
Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.
Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.
Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.
Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

... Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο".       

                  Gustav Klimt - Mother and child (1905)

         
     Κι εδώ το αυθεντικό ποίημα.....

" If I had my child to raise over again,
I'd finger paint more, and point the finger less.
I'd do less correcting, and more connecting.
I'd take my eyes off my watch, and watch with my eyes.
I'd care to know less, and know to care more.
I'd take more hikes and fly more kites.
I'd stop playing serious, and seriously play.
I'd run through more fields, and gaze at more stars.
I'd do more hugging, and less tugging.
I'd be firm less often, and affirm much more.
I'd build self-esteem first, and the house later.
I'd teach less about the love of power,
and more about the power of love.
It matters not whether my child is big or small,
from this day forth, I'll cherish it all. "

                                                                                    Diana Loomans

                Χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου που σήμερα γιορτάζουν.

                                            τριαντάφυλλο από αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού

Συστατικά ζωής.

      Σκέφτομαι πως, αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.

      Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή.

      Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει την ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.

      Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.

                                                                                                         Νίκος Μπελογιάννης.

      Μία ακόμη δημιουργία ταξίδεψε για τη Βέροια μαζί με την προηγούμενη και δύο πολύχρωμοι χαρταετοί συντρόφεψαν το ταξίδι τους:

          

   

      Με την ευχή να πήγαν όλα όπως τα είχε ονειρευτεί...

Αντεύχομαι.

      Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ’ εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο… κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα.

      Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε.

                                        κουκλάκια με σύρμα και κλωστή πλεξίματος.

      Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε…. και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

                     

 

     Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.

      "Βλέπεις;", μου λέει η κουτοπόνηρη, "Αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ’ αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ’ ένοιαζε; Άρα, ήρθα!"

      Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων, είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.

                                

 

      Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της.... αυτό είναι ευτυχία Άπιαστη, σου λέω!

                                                                                              Κική Δημουλά-"Εκτός σχεδίου"

Oνειρεύονται και ελπίζουν....

   
     " Ήτανε κείνο το δέντρο στα σύνορα του καπνοχώραφου, η κερασιά. Ήτανε κι ένα αστέρι που τρεμόσβηνε στο ματοτσίνορο τ΄ουρανού. Μια ξάστερη νύχτα του Μάρτη, η κερασιά ένιωσε φόβο. Άπλωσε τα κλαδιά της στον ουρανό κι αναστέναξε βαθιά. Τ΄αστέρι την κοίταξε στα μάτια και της χαμογέλασε.......................................................................................................

      Τα χρώματα

- Τι χρώμα έχει η λύπη? ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου, που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες? Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη.
- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Έχει βαθύ άγριο μπλε.
- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα?
- Τα όνειρα? Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
- Τι χρώμα έχει η χαρά?
- Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
- Και η μοναξιά?
- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο να το ρίχνεις επάνω σου, όταν κρυώνεις. 

      Τ΄αστέρι έκλεισε τα μάτια και ακούμπησε το φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη? Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη?
- Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
- Τι χρώμα έχει ο έρωτας?
- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
- Έτσι, ε? "Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού", είπε το αστέρι...
Κοίταξε μακρυά στο κενό.... Και δάκρυσε.........................

      Ζω...

- Δεν φοβάσαι που θα πεθάνεις?
- Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις την ζωή να χάνεται σαν την άμμο, μέσα από τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες? Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ΄αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

      Συγχωρώ!

- Δίνε το χέρι σου στον άλλο, χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιει μια γουλιά νερό. Σ΄αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση. Κι εσύ, θα ΄ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στην ζωή σου. Ε! Δεν θα σημάνει ποτέ γι΄αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα! Δεν βγαίνει με συνταγές η ζωή. Άντε στην υγειά σου!

      Ελπίζω!

- Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψέ με! Αξίζει να την ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νοιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλα αυτά? Μα, να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δεν σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο την ψυχή τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει και πάλι  από την αρχή. Τώρα, έχεις φουρτούνα εσύ και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 

Φύλαξέ τα, όμως, στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερό-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος, όμως. Έτσι?
.................................................................................................................................................................

- Αύριο θα ΄ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τίποτ΄ άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σ΄αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δεν γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα σε μια γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς? Ζήσε την ζωή σου ελεύθερα! Κι όταν τσακίζεσαι, να έχεις το θάρρος να λες: "Με γεια μου με χαρά μου! Φτου κι από την αρχή τώρα". Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παληκάρι μου, μόνο όταν την ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ΄αυτό τον κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης.............................................

      Ποιός είναι ο δυνατός?

- Ποιός είναι ο δυνατός? ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό, ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.
      Ένα κουκούλι έπεσε εκείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πέταξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό και ψιθύρισε:
- Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!..................................................................................

      "Πρόσεξε, μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνιά του δρόμου μ΄ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δεν χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα τον καιρό να σηκωθείς. Τ΄αγάλματα μόνο δεν λυγάνε".....

- Μπορεί να πεθάνει κανείς από Μοναξιά? ρώτησε τ΄αστέρι.
- Είναι γεγονός πως, κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ ν΄απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν. Πάντα βρεγμένα τα φορούν. Δεν είναι η ζωή που φταίει γι΄αυτό κι ας της ρίχνουν όλα τα βάρη. Ούτε οι ίδιοι βέβαια φταίνε. Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο. Έναν ολόδικο τους ήλιο. Ν΄ανατέλλει...να δύει...και πάλι να ανατέλλει λαμπερός μέσα τους........

      Ονειρεύονται κι ελπίζουν...

- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ΄ αστέρι του.
- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
- Τα καράβια και τους ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένους στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
- Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι! Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται....
- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Και ονειρεύονται.... Ονειρεύονται και ελπίζουν...."

                                                                   Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριού.

Υ.Γ1. Για "την ελπίδα που δεν χάνεται" και τη vailie μας....
Υ.Γ2. Συγχωρήστε μου την όχι και τόσο ενεργή συμμετοχή μου στα "σπιτάκια" σας, τον τελευταίο καιρό. Φάση είναι και θα περάσει. Να ξέρετε, ωστόσο, ότι σας επισκέπτομαι και θαυμάζω...!
Υ.Γ3. Σε μερικά από τα blogs που παρακολουθώ δεν μπορώ να μπω, εδώ και μέρες. Κατά την είσοδο, μου βγάζει ολόκληρη τη σελίδα τους...κωδικοποιημένη! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό?
Υ.Γ4. Καλά κούλουμα σε όλους σας, με την ευχή ο δικός σας ουρανός να είναι αύριο και κάθε μέρα γεμάτος χαρταετούς ονείρων, φως και χρώματα!

Η Aλίκη στη Xώρα Των Θαυμάτων! (ή, μήπως , της....Κρεμάστρας????)

         Πριν από ένα περίπου μήνα ξεκίνησε η προ(σ)κληση στη φαντασία και στη δημιουργικότητά μας δια χειρός Ρένας. Αφού λοιπόν, κάναμε ανω-κάτω τις ντουλάπες μας και τα πατάρια, ψάχνοντας ν΄ανακαλύψουμε ό,τι παρέπεμπε σε συρμάτινη κρεμάστρα.......

και καταλήξαμε...λίγο έως πολύ, κάπως έτσι..... 

   

   

καταφέραμε να δοκιμάσουμε τις...αντοχές της Ρένας μας, με αποτελέσματα τουλάχιστον αξιοθαύμαστα....έως μαγευτικά!!!!!

     Σήμερα, τελευταία μέρα του διαγωνισμού, σας παρουσιάζω τις μεταμορφώσεις 2 ακόμα κρεμαστρών, που είχαν την...τύχη - ή την ατυχία! - να πέσουν στα χέρια μου.

     Θυμάστε την ιστορία της Aλίκης από την Xώρα των Θαυμάτων? Ένα κορίτσι που, μετά την πτώση της σε μια λαγότρυπα - έχοντας ακολουθήσει έναν Λευκό Λαγό - περιπλανιέται σ΄έναν φανταστικό κόσμο? Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν μάλλον έτσι: Μία συρμάτινη κρεμάστρα, η οποία τυλίχθηκε με αρκετό κορδόνι, για να μη γλυστράει....

.....και ντύθηκε με καμβά κεντήματος. Κυρίες μου και κύριοι ....σας παρουσιαζω την Aλίκη!!!

                   

 

                   

 

Όσο για τον φίλο της τον Λαγό? Μία ακόμα συρμάτινη κρεμάστρα, διπλωμένη στη μέση, πλαστική σίτα και.....

        ιδού ο Λαγός - επιτραπέζιο φωτιστικό:

        

             

 

           

 

                              

 

       Και το παραμύθι μου τελειώνει...κάπου εδώ. Σας διαβεβαιώνω πως το διασκέδασα όσο τίποτ΄ άλλο! Δεν φαίνεται, άλλωστε??? Ρένα μου πολλά-πολλά ευχαριστώ!!!!!!!!!!

Μάγισσα των αστεριών.

           (Για τον δημιουργικό διαγωνισμό του μήνα της apinkdreamer, με θέμα τη μαγεία!)

                                            Περδικόστηθη τσιγγάνα
                                            ω, μαγεύτρα που μιλείς ,
                                            τα μεσάνυχτα προς τ’ άστρα
                                            γλώσσα προσταγής.

                                            Που μιλώντας γιγαντεύεις
                                            και τους κόσμους ξεπερνάς,
                                            και τ’ αστέρια σου φοράνε ,
                                            μια κορώνα ξωτικιάς.

                                            Μάθε με όλα να διαβάζω
                                            τα υπερκόσμια μυστικά,
                                            στο σχολειό της αγκαλιά σου
                                            μέσα στα φιλιά.

                                            Πώς να φέρνω αναστημένους
                                            σε καθρέφτες μαγικούς,
                                            τις πεντάμορφες του κόσμου
                                            κι’ όλους τους καιρούς.

                                            Μάθε με πώς να κατέχω τα γραφτά
                                            θνητών και εθνών,
                                            πως τ΄ απόκρυφα των κύκλων
                                            και των ουρανών.

                                            Σφίξε γύρω μου τη ζώνη
                                            των αντρίκειων σου χεριών,
                                            είμαι ο μάγος της αγάπης
                                            μάγισσα των αστεριών.

                                            Στα μεστά τα νικηφόρα
                                            στήθια σου ηύρα μοναχά,
                                            της γυναίκας την απάτη
                                            και της σάρκας τη σκλαβια.

                                                                                                 Κωστής Παλαμάς.

• H  Φρικουέλα Mάτζικα!!!!!! (...μάγισσα των αστεριών, ύψους 30cm.)  Πρόσωπο από πηλό-fimo air basic.

     Υ.Γ.  Η νεραϊδομαγισσούλα apinkdreamer  μου έκανε την τιμή πριν 2 μέρες, να με βραβεύσει με το μαγικό-τυχερό νεραϊδένιο bloggoβραβείο της, το οποίο λάτρεψα! Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ, παραμυθένια μάγισσα, που με επέλεξες στ΄ αγαπημένα σου blog!! Φυσικά και καμαρώνω από υπερηφάνεια....

Kρεμάστρας....έργα!!

    Ένας πανέξυπνος διαγωνισμός πρό(σ)κληση δια χειρός Ρένας και το μικρόβιο της...κρεμαστρίτιδας κατέκλυσε επικίνδυνα την bloggoγειτονιά, παίρνοντας διαστάσεις επιδημίας!! Αποτέλεσμα?? Ανίατες....περιπτώσεις υπέροχων δημιουργιών και αν δεν με πιστεύεται, ρίξτε μερικές ματιές (επειδή μόνο μία, ποτέ ΔΕΝ είναι αρκετή σε τέτοιες περιπτώσεις), εδώ !!!!!
     Όσο κι αν προσπάθησα -ματαίως- να προφυλαχτώ, η κρεμαστρίτιδα έπληξε και τον Onirokosmo με...ανεπανόρθωτες βλάβες! Και...δια του λόγου το αληθές, ιδού -σε πρώτη φάση!- τα αποτελέσματα:
1 συρμάτινη κρεμάστρα, 3-4 πλαστικές σακκούλες και...........

• Σας παρουσιάζω τη σκυλίτσα μου τη...Milly ( ύψος 20 cm)!!!

           

 

            

 

          

 

Έπεται και συνέχεια.....!!! Καλό βράδυ και...φιλάκια...φιλάκια...πολλά-πολλά φιλάκια!!!!!