Χριστουγεννιάτικα στολίδια.

     Χριστουγεννιάτικα στολίδια για το Άρτος και Δράση έχει η σημερινή ανάρτηση, με καθυστέρηση βεβαίως, μιας και έχουν ήδη ταξιδέψει για τον προορισμό τους. Έχουμε, λοιπόν και λέμε:

• Στεφανάκια από φελιζόλ....

                 

  

• Ρόδια -αληθινά, παρακαλώ!- αποξηραμένα, με decoupage:

                      

 

• Πήλινα με decoupage:

                     

• Λάμπες:

                            

 

     Η συμμετοχή μου είναι μικρή, μα αυτός ο άτιμος χρόνος με κυνηγάει διαρκώς! Επιπλέον, κατάφερα να ολοκληρώσω εγκαίρως τα 2 έργα που είχα υποσχεθεί για την Παιδόπολη "Αγία Βαρβάρα", πρωτοβουλία η οποία πραγματοποιείται με τη συμβολή των Ζωγράφων σε Δράση για τα Παιδιά.

             

 

     Μόλις τελείωσα και τη φετινή μου φάτνη, αλλά αυτή είναι μια... άλλη ιστορία που θα σας παρουσιάσω σε επόμενη ανάρτηση! Προς το παρόν, στέλνω τα στολίδια μου να κάνουν ένα πέρασμα από το Χριστουγεννιάτικο Πανηγύρι της Κάτια μας και την αντίστροφη μέτρηση της Δέσποινας! Χαιρετώ σας κι εύχομαι καλή δημιουργική συνέχεια σε όλους!

Συστατικά ζωής.

      Σκέφτομαι πως, αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.

      Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή.

      Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει την ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.

      Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.

                                                                                                         Νίκος Μπελογιάννης.

      Μία ακόμη δημιουργία ταξίδεψε για τη Βέροια μαζί με την προηγούμενη και δύο πολύχρωμοι χαρταετοί συντρόφεψαν το ταξίδι τους:

          

   

      Με την ευχή να πήγαν όλα όπως τα είχε ονειρευτεί...

Πουπουλένια σύννεφα.

                                              Πού πουλάνε πουπουλένια σύννεφα?

                                              Στων ονείρων τα παζάρια.

                                              Που πουλάνε πουπουλένια όνειρα?

                                              Στων παιδιών τα μαξιλάρια.

                                              Ποιος τινάζει φτερωτά παπλώματα

                                              και στη γη πέφτουν νιφάδες?

                                              Τ΄ουρανού ποιος πλένει τα πατώματα

                                              και γεμίζουν σαπουνάδες?

                           

  

                                              Ποιος μετράει προβατάκια αμέτρητα

                                              και τα όνειρα ποτίζει?

                                              Ποιος χαϊδεύει νυσταγμένα βλέφαρα

                                              και το σύννεφο δακρύζει?

                                                                           Θωμάς Μοσχόπουλος, Ξένια Καλογεροπούλου.
                                                      (για το θεατρικό έργο: Μια ιστορία με ιστορίες, του Τζ. Ροντάρι)  

     Υ.Γ. Ένας ακόμη χαρταετός θα ταξιδέψει στη Βέροια.... Για τα παιδιά, που αξίζουν τον κόσμο ολόκληρο.... Για τη Μπέττυ μας και το όραμά της... Για την αποστολή και το όραμα των ανθρώπων της Πρωτοβουλίας για το παιδί....

                             Καλές Απόκριες και καλή Σαρακοστή σε όλους σας!
                                                                                        

Με μια Φλόγα και Πίστη στην καρδιά.

     Το τέταρτό μου σχήμα.

     Είμαι η Αναστασία, 9 χρονών και πηγαίνω Τετάρτη Δημοτικού. Μόλις έχω τελειώσει το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο προσπάθησα να φανταστώ, να ονειρευτώ με το μυαλό μου. Φαντάστηκα, λοιπόν, έναν ήλιο που κρατάει διάφορα πράγματα, για να είναι πιο όμορφος. Τα αντικείμενα αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του. Το παγωτό θα το φάει μόνος του. Τον χυμό θα τον πιει μόνος του, την τσάντα την κρατάει για να είναι πιο όμορφος και έτοιμος να πάει με την γυναίκα του βόλτα και να της προσφέρει ένα λουλούδι. Το λουλούδι το θέλει για να το προσφέρει σε μένα και τη Λουλού. Όσο για το πουλάκι με το κλαδί της ελιάς, το κρατάει για να φέρει ειρήνη και υγεία σε όλο τον κόσμο.

     Έτσι φαντάστηκα λοιπόν, το τέταρτό μου σχήμα, το οποίο με βοηθάει να τελειώσω γρήγορα τη θεραπεία μου και να γίνω καλά.
                                                                                            ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΙΝΝΗ - 9 ετών.

     Ένας ξεχωριστός αγώνας ποδοσφαίρου.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ομάδα αιμοπεταλίων και η ομάδα των λευκών αιμοσφαιρίων. Τα λευκά και τα αιμοπετάλια ήταν 0-0, στον αγώνα που μόλις ξεκίνησε. Γρήγορα άλλαξε το σκορ και πήγε ο αγώνας 1800-1800. Αποφασίσανε να πάνε στα πέναλτι. Ο διαιτητής Χάρος είπε ότι ο αγώνας αυτός δεν θα τελειώσει ΠΟΤΕ. Η ΝΙΚΗ ανήκει και στις δύο ομάδες. Τους έδωσε λοιπόν από ένα μετάλλιο και τους ζήτησε να το έχουν πάντα μαζί τους. Τους πρότεινε να σηκώσουν και οι δύο μαζί το κύπελο.
     Από τότε τα ΛΕΥΚΑ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΑ και τα ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ ήταν ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΑ και ΠΡΩΤΑ στην κατηγορία τους.
                                                                                        ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ - 8 ετών.

     Ο Συναγωνισμός με τα Κακά Φανταράκια.

     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Λουλού και αρρώστησε από μια αρρώστια που λεγόταν Λευχαιμία. Την πήγαν λοιπόν στο νοσοκομείο "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" και την ίδια Παρασκευή της έβαλαν ένα σωληνάκι που λεγόταν "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ". Ο "ΚΥΡΙΟΣ ΧΙΚΜΑΝ" τη βοηθούσε ώστε να μην την τρυπάνε συνέχεια για να της βάζουν φάρμακα. Τα φάρμακα τα έβαζαν για να γίνει καλά η Λουλού.
     Μια μέρα όμως ο γιατρός είπε στη Λουλού να μην τρώει αλάτι, ζάχαρη και τηγανητά φαγητά. Της είπε μάλιστα, ότι θα πρέπει να κάνει και μερικές ενεσούλες για να βλέπουν οι γιατροί εάν η θεραπεία πάει καλά. Τη μία ενεσούλα τη λένε "νωτιαίος μυελός" και την άλλη "ενδορραχιαία". Της έβαζαν και ένα φάρμακο που λεγόταν κορτιζόνη και κάποια άλλα, τα έλεγαν χημειοθεραπείες. Της είπε ότι μετά από ένα μήνα θα πήγαινε στον ξενώνα "ΕΛΠΙΔΑ" ή "ΦΛΟΓΑ". Η Λουλού χάρηκε πολύ που θα πήγαινε στον ξενώνα, αλλά δεν χάρηκε που θα έκανε τις ενέσεις. 
     Πέρασε όμως ο ένας μήνας και έφθασε η ώρα να πάει η Λουλού στον ξενώνα. Τώρα είχε δυνάμεις και θα έπαιζε χαρούμενη, αλλά θα πήγαινε κάθε 15 ή 20 μέρες για ενεσούλες.
     Ξέρετε τι κάνουν οι ενεσούλες? Οι ενεσούλες σκοτώνουν τα κακά φανταράκια και τα φανταράκια τα καλά, κατεβαίνουν από το λαιμό, πηγαίνουν στο έντερο και βγαίνουν στην τουαλέτα. Έτσι η Λουλού είναι τώρα στον ξενώνα και παίζει. 
                                                                                  ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΚΑΣΔΡΟΓΚΑ - 8 ετών.

     "Δώστε στα παιδιά χαρά, γιατί είναι αγνά, όπως οι άγγελοι! Ζουν για να μας δίνουν ευτυχία και αγαλλίαση και να μας εξαγνίζουν!! Αλίμονο σ΄εκείνον που πληγώνει ένα παιδί."
                                                                                       Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι.

    15 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια ημέρα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας. Ο "εχθρός" δεν είναι ανίκητος!!

     Στηρίζοντας και επικροτώντας την πρό(σ)κληση της Άσπας μας και με αφορμή τη σημερινή ημέρα, 3 μάσκες ετοιμάστηκαν σαν αρχή, με πολλή αγάπη, για να ταξιδέψουν στην όμορφη Ναύπακτο και να στηρίξουν τη Φλόγα.

                     

    

     Υ.Γ. Οι ιστορίες των παιδιών περιλαμβάνονται στο περιοδικό "Ώρα για παραμύθια ΤΑΟΥΛΗ!", το οποίο συντάσσεται από τα παιδιά του Τ.Α.Ο. (Τμήμα Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας) και εκδίδεται από το Σύλλογο Γονέων Και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις "Πίστη".

Zωγράφοι σε δράση για τα παιδιά-bazaar.

   
     Οι μέρες πλησιάζουν και οι Ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά μας προσκαλούν στα εγκαίνια του bazaar τους την Τρίτη 18 Δεκεμβρίου. Θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Τεχνών του δήμου Αθηναίων και για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στη βοήθεια της αφίσας που έχει δημιουργηθεί ειδικά γι΄αυτόν το σκοπό, όπως επίσης κι εδώ.

     Η δική μου μικρή συμμετοχή στο bazaar: 

• κρίκοι για πετσέτες με χρωματιστά συρματάκια καθαρισμού πίπας, για το γιορτινό τραπέζι:

• πένες για τους λάτρεις της κιθάρας, από ανακύκλωση τηλεκάρτας:

• παιδικό πινακάκι σε τελάρο, με τεχνική decoupage:

                 

     

     Με την επιθυμία και την ελπίδα να υπάρχουν πάντα τέτοιες προσφορές αγάπης ολοένα και συχνότερα, εύχομαι καλή επιτυχία και συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές!

Η αγάπη που μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται.

   
      Σας το είπα ότι θα επιστρέψω, παρεάκια...δεν σας το είπα? Να ΄μαι λοιπόν και πάλι εδώ, μέχρι να προλάβεις να πεις...πίτα σπανακόπιτα, σπανακολαδοφραγκοσυκόπαντζαροκολοκυθόπιτα!!!!
      Οι τελευταίοι 6 κουμπαράδες μου για τη Έκθεση χειροποίητων κουμπαράδων της Δράσης Ελληνίδων bloggers, έχουν ήδη ταξιδέψει για Θεσ/νίκη μαζί με εκατοντάδες άλλους απ΄όλες τις γωνιές της Ελλάδας, απίστευτους τόσο σε ομορφιά, όσο και ευρηματικότητα! Η Έκθεση για το παιδικό χωριό SOS Πλαγιαρίου-Θεσσαλονίκης ολοκληρώνεται σήμερα, 9 Δεκεμβρίου.
      Παραθέτω...τάχιστα και με συνοπτικές διαδικασίες φωτογραφίες από τους συγκεκριμένους κουμπαράδες που δεν είχα τη δυνατότητα να αναρτήσω τις προηγούμενες μέρες, κλείνοντας έτσι -προσωρινά- το κεφάλαιο "κουμπαράς", μιας και βρίσκομαι εντελώς...εκτός εορταστικού κλίματος με την καθυστερημένη μου αυτή ανάρτηση!
      Πάμε, λοιπόν?

• κουμπαράς-μολυβοθήκη: Αναζητήστε την έξοδο των χρημάτων στο ...τελευταίο συρτάρι, παρακαλώ!

• Mr Silver man: κομματάκια από cd κολλήθηκαν ένα προς ένα σε μία μπάλα από φελιζόλ, για να δημιουργηθεί το κεφάλι κι ένα μεταλλικό κουτάκι ντύθηκε με τσόχα και χρησιμοποιήθηκε ως..σώμα.

• Σας...βγάζω το καπέλο!!!! Σε όλους εσάς που βοηθήσατε, με όποιον τρόπο, να υλοποιηθεί ένα τόσο σημαντικό  γεγονός! 

• Χιονισμένο τοπίο για τις γιορτές που πλησιάζουν:

• Κουτάκια αλουμινίου (αναψυκτικών) κόπηκαν σε λωρίδες, πλέχτηκαν μεταξύ τους κι έντυσαν ένα κουτί με ιδιαίτερο σχήμα κι ένα Χριστουγεννιάτικο αλουμινένιο δεντράκι στερεώθηκε με συρματάκια στο καπάκι του! Μικροσκοπικές χαντρούλες για...λαμπάκια κι ένα άγγελος στην κορυφή....Ξέχασα κάτι????

      

 

• Η αγάπη που μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται και δυναμώνει... Δεν μπορείς να λες ότι αγαπάς και την αγάπη αυτή να την κρατάς αποκλειστικά και εγωιστικά μόνο για τον εαυτό σου. Με αφορμή την προσφορά αγάπης ως αποτέλεσμα της εν λόγω Έκθεσης, ας θυμηθούμε πως η αγάπη για το συνάνθρωπο δεν θα πρέπει να κοιμάται 11 μήνες το χρόνο και να ξυπνάει μόνο τον...δωδέκατο. Και νομίζω πως συμφωνούμε όλοι σ΄αυτό.

        

      

       Σας φιλώ και σας καληνυχτίζω με μια αγκαλιά! Δεκαέξι κι..απόψε μέρες, μέχρι τα Χριστούγεννα.

Εδώ... Δρ. Δρακατόρ!

                                             
                                             "Πώς μ' αρέσει η ιστιοπλοΐα
                                              όταν έχει δώδεκα μποφόρ"...
                                              Με μια βάρκα που χοροπηδάει
                                              το κύμα καβαλάει, ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Πώς μ' αρέσουν τα τραγούδια,
                                              πώς μ' αρέσει το φολκλόρ"...
                                              Με τσαρούχια γκλίτσα και φλογέρα
                                              πηδάει στον αέρα, ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Πώς μ' αρέσει η ιππασία,
                                              πώς μ' αρέσουνε τα σπορ"...
                                              Με βροχή με χιόνι με χαλάζι,
                                              ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ!

                                             "Τρέχα-τρέχα μαύρο μου γαϊδούρι,
                                              σπάσε-σπάσε το παγκόσμιο ρεκόρ
                                              κι αν με ρίξεις κάτω δεν πειράζει"...
                                              Ατρόμητος καλπάζει ο Δρ. Δρακατόρ!
                                                                                                      
                                                                                 στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή.

      Υ.Γ. Μη μου πείτε πως ακόμα δεν καταλάβατε....περί τίνος πρόκειται?! Ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού έγινε η αφορμή γι΄αυτόν τον κουμπαρά. Με την ευχή να είναι πάντα γεμάτος από τον παραλήπτη του -αν και λίγο...έως αρκετά δύσκολο, στους καιρούς που διανύουμε- και πολύ τυχερός, αποτελεί και την πρώτη μου συμμετοχή στην πρόσκληση της Ρένας και της Δράσης Ελληνίδων blogger. Ακόμα περισσότερους και μοναδικούς κουμπαράδες, τόσο στην ευρηματικότητα όσο και στην ομορφιά, μπορείτε να θαυμάσετε εδώ.

Το σύμβολο του Σταυρού.

     "Ακούσατε, χριστιανοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει. Μας λέγει το Άγιον Eυαγγέλλιον πως η Aγία Τριάς, ο Θεός, δοξάζεται εις τον ουρανόν περισσότερον από τους αγγέλους. Τι πρέπει να κάμεις και εσύ;

      Σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα με το δεξιόν σου χέρι και μην ημπορώντας να ανέβεις εις τον ουρανόν να προσκυνήσεις, βάνεις το χέρι σου εις το κεφάλι σου, διατί το κεφάλι σου είναι στρογγυλό  και φανερώνει τον ουρανόν και λέγεις με το στόμα: "Καθώς εσείς οι αγγέλοι δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ, ως δούλος ανάξιος, δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα. Και καθώς αυτά τα δάκτυλα είναι τρία - είναι ξεχωριστά, είναι  και μαζί -  έτσι είναι και η Αγία Τριάς, τρία πρόσωπα και ένας μόνο Θεός".

     Κατεβάζεις το χέρι σου από το κεφάλι σου και το βάνεις εις την κοιλίαν σου και λέγεις: "Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθεις και ενσαρκώθεις εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας".
     Το βάνεις πάλιν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: "Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσεις και να με βάλεις εις τα δεξιά σου με τους δικαίους...".
     Βάνοντας πάλιν εις τον αριστερόν σου ώμον λέγεις: "Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλεις εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς".

     Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γήν: "Σε δοξάζω, Θεέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ότι, καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ".
     Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνεις την Ανάστασιν και λέγεις: "Σε δοξάζω, Κύριέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, πως αναστήθηκες από τους νεκρούς δια να μας χαρίσεις την ζωήν την αιώνιον".
     Αυτό σημαίνει ο Πανάγιος σταυρός".....

                                                                   Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού - πηγή: εδώ

     Υ.Γ. Ένα, ακόμη, συρτάρι για την Έκθεση της Μονής Λαζαριστών. Ρένα κι αυτό δικό σου!