20 Απριλίου 2019

Θέλω...



Να περπατάς και να κρατώ το χέρι σου μες την πολύβουη πόλη.
Να σταματάει ο χρόνος άχρονος, να μην κυλάει, να παγώνει πλάι σου.
Να γελάω δυνατά με τ΄αστεία σου και να παρασύρω κι εσένα μαζί μου.
Να παίζει μουσική και να σ΄ακούω να σιγοτραγουδάς στο ρυθμό της.
Να βάφω με τα χρώματα της δικής σου παλέτας τα γκρίζα της μουντής καθημερινότητας.
Να ξεκινάει η μέρα μου με το χαμόγελό σου.
Να γελάς με τις γκριμάτσες μου, να "τσιμπάω" με τα πειράγματά σου.
Nα θυμώνεις με τα λάθη μου και να σε ηρεμώ παίρνοντάς σε αγκαλιά μου.
Να γίνομαι η αιτία που αλητεύει η σκέψη σου στη διάρκεια της μέρας μακρυά μου.
Να σου λείπω και να΄ναι λύπη...
Να χαμογελάς και να λουλουδίζει ο κόσμος γύρω μου.
Να είσαι η Άνοιξη μες τον χειμώνα μου.
Να ζω μέσα σου, να ζεις μέσα μου. Δυο κήποι στοιχειώμενοι ο ένας απ΄τον άλλον.
Να είσαι η αιτία που ανθίζουν στα χείλη μου οι λέξεις.
Να ζωγραφίζω όνειρα και στο κέντρο τους να βρίσκεσαι εσύ.
Να βρέχει και να γίνομαι ομπρέλα σου.
Να είσαι το πιο γαλανό κομμάτι τ΄ουρανού μου.
Να γίνομαι η αγκαλιά που κουμπώνεις επάνω της.
Να είσαι εκείνος που με δυναμώνει, που με κάνει να πιστεύω ξανά.
Να είμαι το άσπρο μέσα στο μαύρο σου.
Να είσαι η ξαστεριά μέσα στις καταιγίδες μου.
Να είμαι εκείνη που θ΄ακουμπάς επάνω μου κουρασμένος από τις μάχες σου κι εγώ θα σε φροντίζω.
Να περνούν τα χρόνια και να σ΄ερωτεύομαι καθημερινά το ίδιο, μ΄ αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που να θυμίζει ότι είσαι η αρχή και το τέλος.
Να ψάχνεις τα χέρια μου, όταν θέλεις να κλείσεις τον κόσμο απ΄έξω.
Να φιλώ τα μάτια σου μην τύχει και δακρύσουν.
Να μην φοβάσαι τα σκοτάδια μου, να σκοτώνω τους φόβους σου.
Μαζί να γαληνεύουμε και την πιο ανταριασμένη θάλασσα. Γιατί είμαστε αέρας και νερό και το "μαζί" μας κάνει ανίκητους.
Να διαβάζω τις ματιές σου, να διαβάζεις τις σιωπές μου, το άβατο του νου μου.
Να γίνομαι το κόκκινο του πάθους σου, του αίματος, της επιθυμίας σου, του πολέμου...
Να γίνεσαι το γαλάζιο του ορίζοντά μου.
Να γκρεμίζω τα τείχη σου, να λεηλατείς τα κάστρα μου.

Θέλω να είμαι η αμαρτία που από την αρχή θα ερωτεύεσαι και όχι η συνήθεια που από ανάγκη θ΄αγαπάς. Θέλω απ΄ όλες τις επιθυμίες μου εσύ να είσαι η πιο αυταρχική!

                                                                                                                                    * πηγή εικόνας

     Είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική σκυτάλη #3 της Μαίρης μας, βασισμένη στη εικόνα και τη λέξη που παρέλαβα από την Αλεξάνδρα. Φίλες μου, πολλά "ευχαριστώ" και στις δυο σας!
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη Memaria με τη φωτογραφία που ακολουθεί και τη λέξη περιπλάνηση κι εύχομαι να την οδηγήσει σε μαγικές διαδρομές.

πηγή web

     Υ.Γ. Το "Θέλω..." συμμετέχει και στην Ερωτική Υμνωδία.

31 Μαρτίου 2019

Πειρατείες.



     Σκέψεις-καράβια που βουλιάζουν σε θάλασσες-μάτια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα μυστικά τους και να βγάλουν στην επιφάνεια την ιστορία τους.
     Όνειρα-επιβάτες που "ταξιδεύουν" σε νησιά της εμπειρίας, προσπαθώντας να εξερευνήσουν τον κόσμο.
     Μεθυσμένα λόγια-ναύτες στα πέλαγα της ηδονής, που αλαφιασμένοι τρέχουν σε αμπάρια προσπαθώντας να μοιραστούν το φορτίο μεταξύ τους, γιατί δεν ξέρουν αν θα υπάρξει επόμενο ταξίδι.
     Αγάπες-δελτία θυέλλης που ο καπετάνιος δεν τους έδωσε τη σημασία που έπρεπε και ξεκίνησε, προσπαθώντας να αποδείξει πως αυτός, έχοντας την εξουσία, είναι καλύτερος από τους άλλους.
     Χειρονομίες-πυξίδες που σου καθόρισαν τον Βορρά ή τον Νότο κι εσύ τις έσπασες, γυρεύοντας να επιβεβαιώσεις ότι το ένστικτο -και μόνο αυτό!- είναι η καλύτερη πυξίδα της ζωής.
     Χαμόγελα-αστέρια που έπεσαν χάρισμα ένα βράδυ στη γη στάχτη, την ώρα όπου, εκεί στην κουπαστή, έπιανες χρυσό κι ευχή έκανες για ό,τι αγαπούσες.
     Αγάπες-φεγγάρια άφεση της πλάσης στην Κόλαση που απέτυχε ν΄αναστηθεί σ΄έναν Παράδεισο κι εσύ μονολογώντας σαν τον τρελό που στους ανθρώπους πίστεψες.
     Βράχια-μαχαίρια που τα μουσκεμένα φιλιά τα ξελόγιασαν, για να συντριβούν πάνω τους ζωές στον βυθό της αγριεμένης θάλασσας.
     Καρδιές-άγκυρες που δεν προλάβαιναν να τις "ρίξουν" και τις ανέβαζαν ξανά, για να ξεκινήσει άλλο ταξίδι.
     Κορμιά-πειρατές που σε ξάφνιαζαν όταν έρχονταν αδίστακτα με τις επιδρομές τους και δεν νοιάστηκαν αν γιγαντώθηκαν σε στάλες που κύλησαν πληγώνοντας το βλέμμα, για να μη σου αφήσουν τίποτα, παρά μόνο τη γεύση της πειρατείας...

     Ήταν η συμμετοχή μου στο Παίζοντας με τις λέξεις #19, τις λέξεις του οποίου είχα την χαρά να επιλέξω εγώ, αυτή τη φορά. Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας, από την καρδιά μου!

24 Φεβρουαρίου 2019

Απουσία.



Υπάρχουν κάποιες υποσχέσεις, 
που κάνουν τα πλακόστρωτα να τρίζουν στο πέρασμα τους.  
Χρεώνονται την απουσία σου.  
Κι όλες οι μέρες γεμάτες προσμονή τις νύχτες περιμένουν.

     Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία της Μαρίας Νικολάου που η ίδια φιλοξένησε στο blog της το Κείμενο, μαζί με 18 επιπλέον υπέροχες συμμετοχές.
     Συγχαρητήρια και μπράβο σε όλους!

16 Φεβρουαρίου 2019

Πιστεύω σ΄έναν θεό...



Πιστεύω σ΄έναν θεό, Έρωτα παντοκράτορα,
αγνό, ατόφιο, ευγενή, ολόγυμνο στα πάθη, παντοδύναμο,
μεγαλοδύναμο σε όλες τις φωτεινές και σκοτεινές επιθυμίες,
ορατές και αόρατες, στην ενότητα ουρανού και γης.

Πιστεύω στο αίμα που κυλά φωτιά στις φλέβες του,
στην αγάπη που μέσα στα μάτια φαίνεται,
τη συμπροσκυνούμενη, τη συνδοξαζόμενη, εν την καρδία συμπορευόμενη,
που ξεχειλίζει και συμπαρασύρει στο διάβα της, την εκτιθέμενη με περίσσιο θάρρος
σε σκέψεις που γίνονται λέξεις, λάβα εκτινασσόμενη που κατακαίει στο πέρασμά της.

Και σε μία ζωή, άδεια χωρίς την ύπαρξή του, κατάρα απουσίας χωρίς άφεση αμαρτιών,
παθούσα και ταφείσα κενή προσδοκιών, λευκό χαρτί με τίποτα γραμμένο,
κενό απόλυτο της μοναξιάς αγκάλιασμα, απελπισμένο αύριο στο απέραντο του κόσμου.

Φως εκ φωτός, ο έρωτας ως Θάνατος αληθινός κι Ανάσταση ψυχής,
ξεγύμνωμα, αγώνας άγρυπνος, δίψα, αποθυμιά ακοίμητη που τρώει τα στήθη,
ανάσα σε χρόνο άχρονο, μοίρασμα και χάρισμα στα πάντα και για πάντα.

Των δι΄ ημάς των ανθρώπων ανίκητος , απρόβλεπτος και ασυμβίβαστος,
ουδόλως αντιμετωπίζεται, δεν συνθηκολογεί, δεν σταματά, υπερτερεί.
Και αναστάντα κάθε ημέρα και κάθε νύχτα κατά τις προσταγές της καρδιάς.

Σε έναν Έρωτα άγιο, απόλυτο, ζωοποιόν,
μακάριοι όσοι λυτρώνονται και σμίγουν το "εμείς" στο "ένα και το αυτό",
ομολογούντες πίστη αιώνια.

Αμήν.




     Μια ακόμη συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", που φιλοξενεί η αγαπημένη Lysippe. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το δρώμενο, μπορείτε να διαβάσετε στο blog της On the up and up .

6 Φεβρουαρίου 2019

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"...



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
κρυστάλλινο νερό πηγής που ξεδιψούσε. 
Xρώμα μενεξεδί στο αγκάλιασμα του ήλιου σε κάθε δειλινό,
φιλί λαχτάρας που μούδιαζε τα χείλη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
φυλαχτό πολύτιμο από Τίμιο ξύλο, 
φορεμένο κατάσαρκα να ξορκίζει τον φόβο.
Tρεμάμενη προσμονή στην άκρη του λαιμού σου να καταλαγιάζει,
να υπόσχεται, ν΄αποζητά, να ποθεί.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
ουράνιο τόξο στης ψυχής την καταιγίδα,
ντυμένο Έρωτας μονάκριβος.
Να ουρλιάζουν οι σκέψεις, να μιλούν δυνατά οι απόκρυφες επιθυμίες,
κρασί γλυκό, μεθυστικό στα χείλη οι ανάσες.


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
πάθος, πόθος, επιθυμία.
Άρωμα ακόλαστο, μεταλαβιά στο σώμα σου επάνω,
θυμίαμα και αγιοσύνη ενός επίγειου θεού.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
αλήτης, με γρατζουνισμένα κορμιά, βαθιές κοφτές ανάσες.
Χωρίς όρια, μ΄ένα τεράστιο "θέλω" κοιτάζοντας κατευθείαν στα μάτια,
αέρας και θάλασσα που προσπαθούν να γίνουν ένα.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα "σ΄αγαπώ"
κι ακόμα είναι...



     Είναι η συμμετοχή μου στην "Ερωτική υμνωδία", ένα δρώμενο που βασίζεται σε μια αμοιβαία ιδέα και προσπάθεια της Lysippe με τον Γιάννη μας. Να ευχηθώ με τη σειρά μου καλοτάξιδο, με πολλές συμμετοχές κι ένα μεγάλο αγκάλιασμα!