5 Δεκεμβρίου 2016

Σαν παλιό πανωφόρι - Παίζοντας με τις λέξεις #10.


    Και έρχονται. Τα πρώτα χρόνια της νιότης. Τα ημιενήλικα. Αυτά που εξακολουθείς να πιστεύεις σαν παιδί σε όνειρα. Αυτά που σε διεγείρει το παραμύθι της αγάπης (έτσι όπως στο έχουν περιγράψει οι φανατικοί υποστηρικτές του "πάντα"). Τα χρόνια που γοητεύεσαι από το αύριο, αλλά και την ίδια τη δύναμή σου να το κατακτήσεις. Δεν μπορείς καν να διανοηθείς ότι θα στη "φέρει", ακόμα και αν η σχέση σου με την ανασφάλεια έχει πλήρως αποκατασταθεί. Και ξαγρυπνάς τις νύχτες, παρέα με τις σκέψεις στα όνειρά σου. Άλλοτε, πάλι, βάζεις τα φτερά σου πετώντας πάνω από την πόλη, ακόμα κι αν ζαλίζεσαι από ψηλά, περιπλανώμενος σε μια απέραντη οδό ονείρων. Για όλα αυτά που είναι. Για όλα αυτά που θα ΄ρθουν.


    Και έπονται. Τα χρόνια της δεύτερης νιότης, δηλαδή της ωριμότητας. Της ωριμότητας στο πρώτο της στάδιο, όμως.Αυτό του ξαφνιάσματος, της συνειδητοποίησης κάποιων πραγμάτων. Ψυχών. Σχέσεων. Στη συνειδητοποίηση της ίδιας της ζωής, που άλλοτε σου φαίνεται σημαντική και άλλοτε ανώφελη. Και όσο πιο ανώφελη σου φαίνεται, τόσο πιο σημαντικές στιγμές τρέχεις, παλεύεις να ζήσεις μέσα σ΄αυτήν. Και όσο πιο σημαντική σου φαίνεται τόσο πιο ανώφελα τη σπαταλάς, γιατί δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πιο απ΄όλα είναι το πιο σημαντικό. Και ζεις.

    Ζεις. Ώσπου έρχονται  τα χρόνια της μεγαλύτερης ωριμότητας, της παιδεμένης. Εκείνης που έχει σμιλευτεί μέσα στις απογοητεύσεις, στις μπόρες και στο απόβροχο, στις ψευδαισθήσεις που διαλύθηκαν - δικές σου πορείες, που λάθεψες και ξεγλύστρισες σε μονοπάτια από λεωφόρους, να δεις πως νοιώθουν όσοι παρέκλιναν της πεπατημένης κι αναζήτησαν δρόμους χωρίς φανάρια και σήματα, για να τραπείς στη συνέχεια σε φυγή με ποδοβολητό. Γιατί δεν άντεξες τους χωματόδρομους και τη λάσπη και τώρα ζητάς ακόμα περισσότερα φανάρια, ακόμα περισσότερα σήματα - υπερβολή μεν, αλλά ποιος μπορεί να σε κατηγορήσει - απαραίτητα, δε, στους αδύναμους που προσπάθησαν δυνατοί να το παίξουν!

    Και σε όλο αυτό το μετ΄εμποδίων ταξίδι, να διαπιστώνεις εκείνο το γνωστό: πως, μια αστραπή είναι η ζωή, ωστόσο όσο μεγαλώνουμε γίνεται για ΄μας σαν παλιό πανωφόρι που δεν μας κάνει αλλά, παρά τη φθορά του, τη φθορά της καρδιάς μας και των καρδιών που την αγάπησαν ή την προσπέρασαν, των καρδιών που δεν συναντήθηκαν καν, αυτό το αποφόρι έχει κάτι από εμάς: έχει τα πρώτα μας όνειρα. Αυτά που, όσο οι δείκτες μετράνε το χρόνο και αυτός τρέχει μπροστά, συρρικνώνονται...


     5 δοσμένες λέξεις, οι οποίες οδήγησαν τις συνολικά 22 συμμετοχές σε εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους μονοπάτια. Μια άψογη οικοδέσποινα, καταπληκτικές εμπνεύσεις και μια αξιοθαύμαστη πρωτιά. Ένα ακόμη Παίζοντας με τις Λέξεις έφτασε στο τέλος του, όμως για σένα αγαπημένο μου παρεάκι τώρα ξεκινάει! Φτιάξε καφέ, βούλιαξε στην αγαπημένη σου πολυθρόνα και απόλαυσε τις συμμετοχές μέχρι... την τελευταία τους λέξη! Καλή ανάγνωση, λοιπόν!

28 Νοεμβρίου 2016

Παραμύθι - 25 λέξεις #10


                                                 Περπατώ μέσα στο δάσος,
                                                 όταν ο Λύκος είναι εδώ...

                                                  Κόκκινη κλωστή δεμένη
                                                  στη Σκουφίτσα τυλιγμένη.
                                            Δωσ' της κλώτσο κι αν δεν γυρίσει,
                                                το παραμύθι έχει πια σβήσει.

                                            Επτά οι νάνοι ευθύς μπροστά μου
                                                κι ο Πρίγκηπας στο άλογο.
                                               Μια κολοκύθα άμαξα σέρνει,
                                              χρόνο δεν χάνω και προχωρώ.


                                                   Κόκκινη κλωστή δεμένη
                                                     στο γοβάκι τυλιγμένη.
                                               Δωσ΄της κλώτσο κι αν γυρίσει,
                                                    η μαγεμένη θα ξυπνήσει.

                                                  Το παραμύθι έχει αλλάξει,
                                                    μία φορά κι έναν καιρό.
                                              Μάγισσες κλέβουν τα όνειρά μου,
                                                 δρόμο ανοίγω για να τα βρω.

                                                    Κόκκινη κλωστή δεμένη
                                                στο δάσος τρέχω τρομαγμένη.
                                                  Δώσ΄της κλώτσο να γυρίσει,
                                                 τον Λύκο μήπως και φοβίσει.

     25 λέξεις #10. Μια εκπληκτική, όσο και "δύσκολη" φωτογραφία. Εικόνα - προτροπή για να ξεδιπλώσεις ό,τι συναισθήματα σου δημιουργούνται στη θέα της. Με λίγα λόγια, σε λίγες αράδες, να περιγράψεις το ταξίδι του μυαλού σου.

     Ως αποτέλεσμα αυτού, 21 πολύτιμα διαμαντάκια (22 συμμετοχές μαζί με τη δική μου, αλλά μην... ευλογάμε τα γένια μας!). Μια υπέροχη συλλογή με ξεχωριστά ολιγόλεκτα σε περιμένουν να τ΄απολαύσεις, στο φιλόξενο blog της Μαρίας Νικολάου. Πολλά συγχαρητήρια στην εξαιρετική συμμετοχή - πρωτιά της Μαρίας μας! Πολλά μπράβο σε όλες της συμμετοχές!

     Υ.Γ. Οι στίχοι με διαφορετικό χρώμα είναι αυτοί που επέλεξα για τη συμμετοχή μου στο δρώμενο. Σας ευχαριστώ πολύ όλους!

10 Νοεμβρίου 2016

Παραίτηση (Χαϊκού 2).



    Επειδή, "ένα ίσον... κανένα!" - όπως λέει και ο σοφός λαός - μια ακόμη συμμετοχή στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου - Χαϊκού. Φυσικά κι εδώ ζητώ την επιείκειά σας! 
    Καλό απόγευμα σε όλους σας.

8 Νοεμβρίου 2016

Παραίσθηση (Χαϊκού).



                                                                  Ονείρου παραίσθηση,
                                                                  μορφή αέρινη απλώνει.
                                                                  Σκοτάδι.

                                                                  Θύμηση

                                                                  ακάλεστης αμφιβολίας.
                                                                  Παιχνίδια μυαλού.

                                                                  Σιωπώ. Αφουγκράζομαι!

                                                                  Χτύπο το χτύπο
                                                                  βαριανασαίνω.

                                                                  Ψυχής ασυντρόφευτα,

                                                                  λόγια ανείπωτα.
                                                                  Σκιές αναδύουν.

                             Συμμετοχή στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου - Χαϊκού

                                         

7 Οκτωβρίου 2016

Να σε βλέπω να γελάς!


... Είμαι καλά να λες...

Για όσες φορές μπήκες σε ξένα παπούτσια που σε στένευαν..

Για όλες τις νύχτες που αποκοιμήθηκες κλαίγοντας..
Για τις αγκαλιές που έδωσες κι έμεινες με άδεια χέρια..

Είμαι καλά να λες...

Για τα λόγια που υπερεκτίμησες και δεν έπρεπε...
Για το χώρο που έδωσες και τελικά έμεινε κενή η θέση δίπλα σου...
Για όλες τις φορές που ξέμεινες σε άδειους δρόμους...
Για όλους τους θυμούς που δεν έλεγξες...
Για ό,τι σκόρπισε... Ό,τι δεν τηρήθηκε...
Για τα ψίχουλα που αρκέστηκες να πάρεις...

Είμαι καλά να λες...
Κι ας απομακρύνονται τα όνειρά σου...
Κι ας γκρεμίστηκαν έτσι απρόβλεπτα τα πρότυπά σου...
Κι ας φαίνονται κάποιες στιγμές όλα αδιέξοδα...
Κι ας σου κόβεται η ανάσα από τον πόνο...
Να ξυπνήσεις ένα πρωί σε άλλη ζωή δεν γίνεται...
Γι'αυτό προσπάθησε να ομορφύνεις όσο γίνεται αυτή που έχεις...

                                                                                                      Λουκρητία Βοργία.

     Να σε βλέπω να γελάς, λοιπόν! Κάθε μέρα! Σήμερα ακόμα περισσότερο, μιας και είναι η Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου, που τιμάται κάθε χρόνο από το 1999 την πρώτη Παρασκευή του Οκτώβρη.
Και να μετράς τη ζωή σου με τα χαμόγελα και όχι με τα δάκρυα. Ξεκίνα από το να χαμογελάς κάθε πρωί στον εαυτό σου στον καθρέφτη και σύντομα θ΄αρχίσεις να βλέπεις μια τεράστια αλλαγή στην ζωή σου.


                    Γιατί τα περισσότερα χαμόγελα ξεκινούν από ένα άλλο χαμόγελο...