6 Δεκεμβρίου 2018

Μύρισε αγάπη! (My secret Santa)


- Είναι μια μικρή λέξη μόνο, θα μου πεις!
- Μικρό είναι το μάτι σου, φίλε μου! Εννιά γράμματα που κάνουν τη διαφορά και τη μεγάλη αίσθηση, όταν τ’ ακούς ή όταν τα λες! Ποια άλλη "μικρή" λέξη σαν το "ευχαριστώ" κλείνει μέσα της τόσες διαφορετικές έννοιες και συναισθήματα, που σε πλημμυρίζουν εκείνη τη στιγμή που την προφέρεις ή την ακούς? Ποια άλλη εκφράζει τόση ευγένεια... ευγνωμοσύνη... αγάπη... εκτίμηση... χαρά... ανάταση ψυχής... συναισθήματα... ευτυχία... νοιάξιμο... ικανοποίηση... εκτίμηση ανταπόδοσης...?

     Γιατί το "ευχαριστώ", όπως και το "σ΄ αγαπώ", πρέπει να λέγονται δυνατά και να προσφέρονται γενναιόδωρα σ΄εκείνον που το αξίζει!

     Όσο κι αν έψαξα, λοιπόν, όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω άλλη λέξη που να μεταφέρει στο ταίρι μου από τη Μυστική Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή δώρων της Μαριλένας τη χαρά, για τα ανεκτίμητα, χειροποίητα και γεμάτα αγάπη δωράκια του! Ρούλα μου αγαπημένη, αληθινό Σμαράγδι της γειτονιάς μας, σ΄ευχαριστώ τόσο πολύ από καρδιάς για τα μοναδικά καλούδια σου!


     Για το βιβλίο σου, με την προσωπική σου αφιέρωση! Tην αγαπησιάρικη, αγιοβασιλιάτικη κάλτσα σου, γεμάτη λιχουδιές! Για τον μοναδικό σου χιονάνθρωπο! Τα μικρά, χαριτωμένα στολιδάκια σου... και, τέλος, την ευχετήρια κάρτα σου με το συνοδευτικό σημείωμα και τα ζεστά σου λόγια!


     Μαριλένα μου, σ΄ευχαριστώ πολύ εξίσου, για την μαγεία των γιορτών, τα χαμόγελα και την αγάπη, που με τόση φροντίδα μοιράζεις ανάμεσά μας κάθε χρόνο! Εύχομαι και στις δυο σας καλές γιορτές, γεμάτες μαγική χρυσόσκονη, υγεία και παραμυθένιες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα γύρω σας! 
Μακάρι οι γιορτές που πλησιάζουν να φέρουν στις καρδιές όλων μας, κάτι από την αθωότητα και το χαμόγελο των παιδικών μας χρόνων... Το δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον... Την χαμένη μας ανθρωπιά κι αξιοπρέπεια... Το αγκάλιασμα και την συμπαράσταση στον συνάνθρωπο... Την βαθιά, ανιδιοτελή αγάπη... Τα χαμένα μας ιδανικά και τις αξίες... Φτερά για να πετάμε μακρυά από ο,τιδήποτε μας βαραίνει και ν΄ανασαίνει η καρδιά!

2 Δεκεμβρίου 2018

Καρδιά μου.



     Πιάνω τον εαυτό μου καμιά φορά ν΄αναστενάζει βαθιά, παρατεταμένα, μαζί με βουβό κλάμα κι αναφιλητό. Κόμπος το "είναι" μου κραυγάζει στη σιωπή και η γλώσσα στέκεται μετέωρη. Μετρώ και ξαναμετρώ. Φίλους, γνωστούς, αγαπημένους, συνοδοιπόρους... Ποιοι, ψάχνω, ποιοι? Μα, πάνω απ΄όλα, πόσοι? Πες μου!

     Με πόσους ξεκίνησες, καρδιά μου και με πόσους απέμεινες? Πόσοι σε άφησαν στη διαδρομή και πόσους επέλεξες εσύ ν΄αφήσεις? Λάθη... λάθη... σωρός ολόκληρος! Δικά σου, των άλλων. Εις γνώσιν σου, ερήμην σου. Δέσμες σωρών ολόκληρων που έχτισαν τον κόσμο σου, εκπομπές ρύπων που έπνιξαν το οξυγόνο σου. Παρουσίες που σε όρισαν, απουσίες που σε στοίχειωσαν. Ανθρώπινα τα λάθη, θα μου πεις! Μπορείς να ισχυριστείς και για τις μαχαιριές το ίδιο? Κι ας μου παίρνει όλο και λιγότερο χρόνο μεγαλώνοντας, να βγάζω το μαχαίρι και να καθαρίζω την πληγή. Μου παίρνει περισσότερο να κλείσει πονώντας με, κάθε που ο αέρας την αγγίζει. Δεν συγχωρούν οι άνθρωποι να στέκεσαι απέναντί τους και να τους κοιτάς στα μάτια. Δεν συγχωρούν να έχεις πέσει ξανά... και ξανά... και ξανά... μα, όσες φορές κι αν έχεις πέσει, άλλες τόσες να ξανασηκώνεσαι μπροστά τους. Δεν συγχωρούν να μην τους έχεις ανάγκη, να μην τους ζητάς τίποτα.

     Πόσοι οι αγαπημένοι σου, οι ξεχωριστοί σου? Πόσοι οι αληθινοί, οι σπάνιοι, οι πολύτιμοι σου? Πόσοι σ΄έχουν αποδεχτεί χωρίς όρους και όρια? Εκείνοι που, όταν η πόρτα σου κλείσει, θα επιμείνουν να είναι μαζί σου?

     Φταις, όμως! Εσύ και μόνο, φταις! Δική σου η επιλογή, δικό σου και το τίμημα, καρδιά μου. Φταις γιατί, αντίθετα σε όσα διαλαλούσες, δεν αγάπησες ποτέ πραγματικά τον εαυτό σου! Φταις γιατί δεν φυλάχτηκες και δόθηκες άνευ όρων, βορά προς αποκατάσταση φτηνών εγωισμών. Δεν έκρινες σωστά, αγνοώντας κάθε φορά τη φωνή που ούρλιαζε μέσα σου. Φταις, που γέμιζες την ασχήμια των άλλων, ανταλλάσσοντάς την με χαμόγελα, χάδια κι αγκαλιές! Γιατί συμβιβάστηκες, φοβήθηκες! Αλήθεια, τι φοβήθηκες?

     Και φτάσαμε στο σήμερα. Τώρα πια, ξέρεις! Ξέρεις να εκτιμάς τους ανθρώπους εκείνους που, ενώ εσύ έδιωχνες, αυτοί έμεναν. Εκείνους που, ενώ σηκώνει αέρας και τα παίρνει όλα, ακολουθούν. Δίπλα σου...! Ούτε πίσω σου, ούτε μπροστά σου! Εκείνους που σιγοτραγουδάτε το ίδιο τραγούδι κι ας είσαστε φάλτσοι. Που δεν σε μοιράζουν, δεν σου ξοδεύουν την ψυχή! Ξέρεις, πλέον, πως ο Λύκος είναι ο καλύτερος σου φίλος και η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήταν ποτέ για σένα! Πως, αν δεν είναι έρωτας, δεν είναι αγάπη, δεν είναι φιλία, δεν θέλεις τίποτα! Αν είναι "λίγο", προτιμάς το "καθόλου" και από το "περίπου", το "τίποτα"! Μη λυπάσαι που δεν έχεις άλλο χρόνο να σπαταλήσεις. Τον κατασπατάλησες και τώρα πια τον μετράς. Όχι με τσιγκουνιά, μα τον μετράς. Πάλι ανοιχτή η πόρτα της ψυχής θα είναι. Δεν αντέχουν όλοι να ζουν. Κάποιοι απλά επιβιώνουν. Μα έχεις πεθάνει τόσες φορές, που η επιβίωση δεν κάνει πια για σένα!

     Εκείνες οι καρδιές που πραγματικά αξίζουν έχουν απομείνει και χτυπούν δίπλα στη δική σου. Μετράς και ξαναμετράς! Λίγες και καλές. Ακριβές κι ανεκτίμητες! Στα καλά και στ΄ άσχημα. Στα χαμόγελα και στα σκοτάδια. Λίγες, μα ολότελα αληθινές! Δικές σου κι εσύ δική τους...



     17o Παίζοντας με τις Λέξεις, με 22 μοναδικές συμμετοχές (συν μία επιπλέον, τη δική μου, που μόλις διαβάσατε). Μεγάλη νικήτρια η Μαρία Κανελλάκη από το blog "Απάγκιο", με τον σαρκαστικά υπέροχο της "Αριο Πάγο"! Πολλά συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές κι ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στη Μαρία μας και το "Χάρτινο καραβάκι της", για την συνεχόμενη κι εξαιρετικά ακούραστη φιλοξενία της τα τελευταία χρόνια, αναλαμβάνοντας επάξια τη σκυτάλη από τη Φλώρα και το "TEXNIS STORIES".

     Τέλος, ένα ακόμα πιο μεγάλο, προσωπικό "ευχαριστώ", για τη βαθμολογία και την αγάπη σας στη συμμετοχή μου. Καλό, γιορτινό, μαγικό μήνα σε όλους σας!

28 Νοεμβρίου 2018

Έλα.


Ένα φεγγάρι, στάζουν τα σύννεφα, πουλιά ταξιδιάρικα να σου φωνάζουν. Έλα.

Νοέμβρης μήνας, κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς. Ξέχασαν το χρώμα τους. Μην αργείς. Έλα.

Γκρίζο το χώμα, γκρίζες οι σκέψεις, ασάλευτη ομίχλη. Άνθρωποι ξένοι γυρίζουν στους δρόμους, χλωμά προσωπεία. Όπου κι αν είσαι, έλα.

Φθινόπωρο στα μάτια μου, ούτε ένα αστέρι μακρινό να φέξει. Ένα άγαλμα βουβά σιγοκλαίει στην άκρη του δρόμου. Δεν ωφελεί το παράπονο. Μη φεύγεις. Έλα.


Θλιμμένες θάλασσες, κόκκινα δειλινά βαμμένα στο αίμα. Bαριές οι στάλες. Bοριάς σφυρίζει. Μα, που είσαι? Έλα.

Μάζεψα όλα τα φύλλα στην πόρτα μου. Απόψε σε περίμενα όλο το βράδυ. Σε νανούριζα, σε σκέπαζα τρυφερά στις φλέβες των ονείρων μου, κοιτώντας το σκοτάδι. 'Ελα.

Λιγοστεύει το φως. Σαν να τελειώνει ο κόσμος μοιάζει. Δεν έχω βήματα να΄ρθω μπροστά σου. Μουσκεύουν τα λόγια. Έλα, σου λέω! Έλα. 

Πέτα τα ρούχα. Γδύσου. Γυμνή την ψυχή σου, θέλω. Έλα...!


     Παίρνει μέρος στο δρώμενο "Ιστορίες του Φθινοπώρου", που διοργανώνει η φίλη μας Μαρία Νικολάου στο "Κείμενο". Μαρία μου, σ΄ευχαριστώ ακόμα μία φορά για τη ζεστή σου φιλοξενία!

13 Νοεμβρίου 2018

Μεγαλώνοντας.


"Έμαθα...

Πως να μεγαλώνεις δεν σημαίνει μονάχα να "κλείνεις" χρόνια.


Πως η σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση, όταν ακούς ανοησίες.


Πως να δουλεύεις δεν σημαίνει μονάχα να κερδίζεις χρήματα.


Πως οι φίλοι "αποκτούνται" δείχνοντας το πραγματικό μας πρόσωπο.

Πως οι άνθρωποι που πραγματικά μας αγαπούν, βρίσκονται πάντα κοντά μας.

Πως τα χειρότερα πράγματα
 "κρύβονται" πίσω από ένα τέλειο προσωπείο.

Πως η φύση είναι το πιο όμορφο δημιούργημα σε αυτή την ζωή.

Πως όταν σκέφτομαι πως γνωρίζω τα πάντα και γίνομαι απόλυτος (ή, απόλυτη), τότε είναι που καταλαβαίνω περισσότερο, ότι ακόμη δεν γνωρίζω τίποτα.

Πως μια μοναδική ημέρα μπορεί να είναι πολύ σπουδαιότερη από πολλά χρόνια.



Πως μπορείς να 
"εξομολογηθείς" στο φεγγάρι.

Πως είναι υγιές να ακούς μπράβο και όμορφα, καλά λόγια.

Πως το να είσαι ευγενικός κάνει καλό στην υγεία.

Πως είναι αναγκαίο να ονειρεύεσαι, να αγαπάς και να μοιράζεσαι.

Πως μπορείς να είσαι 
"παιδί" για όλη σου τη ζωή.

Πως η ύπαρξη μας είναι ελεύθερη.

Πως το γέλιο στην καθημερινότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά στάση ζωής.

Πως το να κρίνεις και να κατακρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου και τους άλλους δεν έχει – τελικά – σημασία, όταν ξέρουμε πως αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η εσωτερική γαλήνη.

Και, τέλος, έμαθα πως... 
δεν μπορείς να πεθάνεις, πριν να έχεις ζήσει...”!


                                                                                                                      William Shakespeare

                                                       Happy Birthday to me!

12 Νοεμβρίου 2018

Δάσκαλε, υπάρχει κι άλλος δρόμος!



Δάσκαλε που δίδασκες
και νόμους δεν εκράτεις,
την κριτική να μην ασκείς 
και μόνο αυτό να πράττεις!

Γηράσκω διδασκόμενος
όχι αποχαυνωμένος,
γρανάζι μίας μηχανής
και στη ζωή χαμένος!

Φως εκ φωτός αληθινό!
Μαθήματα ένα σωρό, 
μα το κλειδί της ανθρωπιάς
εσύ στα χέρια σου κρατάς.

Αχ δάσκαλε, κυρ δάσκαλε,
στο σύστημα είμαστε πιόνια!
Έφαγα στα θρανία σου
τα πιο όμορφά μου χρόνια!

Να συμβουλεύεις, ν΄αγρυπνάς,
τον μαθητή να συμπονάς...
Μην τιμωρείς πολύ αυστηρά, 
δώσε στα όνειρα φτερά!

Να μάθεις στο παιδί γραφή,
μα αγάπη να΄χει στην ψυχή!
Μην προσκυνά αφέντη - αγά,
ιδανικά μην ξεπουλά!

Γι΄αυτό που λέγεται "ζωή"
προετοίμασε τον μαθητή.
Σπίθα άναψέ του στην καρδιά,
ν΄αλλάξει γύρω του πολλά!

Γνώση χωρίς τη μόρφωση, 
για γέλια και για κλάματα!
Δάσκαλε, πάψε να μου λες:
"Μάθε παιδί μου γράμματα!"

Γιατί ολοστρόγγυλο μηδέν
αξίας μετρημένη,
με ό,τι κι αν πολλαπλασιαστεί
πάντα μηδέν θα βγαίνει!


      Το "Δάσκαλε, υπάρχει κι άλλος δρόμος!" είναι η συμμετοχή μου στο αγαπημένο, πλέον, σε όλους "Συμπόσιο Ποίησης", στο οποίο για μια ακόμη φορά απολαύσαμε 21 υπέροχες συμμετοχές! Αξίζει, πραγματικά, να συνταξιδέψετε μαζί τους!