25 Φεβρουαρίου 2017

Το πιο νόστιμο γλυκό!


                                             Θα σου πω το μυστικό
                                                        για το πιο νόστιμο γλυκό:

                                                        Βάλε σε μια λεκανίτσα
                                                        γέλια και μπόλικη αγκαλίτσα.
                                                        Πρόσθεσε αγάλι-αγάλι
                                                        φιλιά μια κουταλιά μεγάλη.


                                             Υλικά απλά και φίνα
                                                        όλα τους μοναδικά!
                                                        Στην καρδιά σου θα τα ψάξεις,
                                                        δεν κοστίζουν ακριβά.

                                                        Ένα φλιτζάνι γεμάτο αγάπη.
                                                        Δύο, με σκέψεις τρυφερές.
                                                        Ένα κιλό μελένια λόγια,
                                                        κι όλου του κόσμου τις χαρές.


                                             Ξύσμα από νοιάξιμο μαζί με γάλα,
                                                        λίγη αγνότητα μικρού παιδιού,
                                                        τρούφες μικρές, σοκολατένιες,
                                                        μια πρέζα εσάνς πορτοκαλιού.

                                                        Τ΄αλευρώνεις, τα ζυμώνεις.

                                                        Πασπαλίζεις με μαγεία,
                                                        χρώματα και ευτυχία.
                                                        Ψήνεις σε μια σιγανή φωτιά,
                                                        να φουσκώσουν τα υλικά.


                                             Το γαρνίρεις με λουλούδια,
                                                        σκέψεις ζεστές, φωνές, τραγούδια.
                                                        Ζάχαρη άχνη κι αμύγδαλα γύρω
                                                        σιρόπι και τρούφα από ένα γύρο.

                                                        Και θυμήσου  πριν σερβίρεις
                                                        φίλους σου κι αγαπημένους,
                                                        άγνωστους, γνωστούς και ξένους:
                                                        Όπου μοιράζεται κανείς,
                                                        εκεί υπάρχει ευτυχής!

 http://abuttononthemoon.blogspot.gr/2017/01/blogaki2017.html

17 Φεβρουαρίου 2017

Με λένε Γιαννούλα. Άσε με λίγο να ξαποστάσω...



Με λένε Γιαννούλα… έτσι… με τ’ όνομα μισό.
Ούτε του πατρός μου ούτε του αντρός μου.
Ή μάλλον Γιαννούλα Κουλουρού, για να δέσει το μηδέν δίπλα στο βαφτιστικό μου.
Όσο μεγάλωνα μεγάλωνε κι ο καημός μου που άντρας στο πλάι μου δεν στάθηκε….
Πόσες φορές με ντύσανε νύφη οι αλήτες…
Πόσες φορές….
Λες και δεν ήξερα…
Μια δυο φορές τους πίστεψα…
Μετά… τα ξέρετε.
Στο τέλος ο Φλεβάρης με τρόμαζε γιατί θυμόμουν όσα έγιναν.
Αυτές οι φωνές τους… και να μη μπορώ να κρύψω τα κλάματά μου.
Αχ…
Πάντα μόνη γύρναγα από τους γάμους μου…
Μόνη κλαμένη και ντροπιασμένη.
Δε βαριέσαι, αυτά έγιναν και δεν ξεγίνονται.
Όχι, δεν τους κρατώ κακία.
Σαν πέρασαν τα χρόνια έπαψα να τον περιμένω.
Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν υπήρξε.
Μόνη γύρναγα απ’ τους γάμους μου, κλαμένη και ντροπιασμένη.
Τι άλλο να σου πω…. κουράστηκα.
Κάθε χρόνο οι ίδιες ντροπές τα ίδια ψέματα.
Άκου αστικός μύθος μια γυναίκα τρομαγμένη και πληγωμένη.
Κάθε γάμος και μια πληγή, τόσο που έγινα ολόκληρη μια πληγή.
Άσε με λίγο να ξαποστάσω.

Η Γιαννούλα η κουλουρού πέθανε μόνη και φτωχή λίγο μετά το 1940 στη κατοχή θύμα του «ντόρου» της εποχής όπου κάποιοι «επώνυμοι πατρινοί» μαζί με κόσμο που όλο κι αυξανόταν της οργάνωναν τους γάμους της, που ποτέ δεν ολοκληρώνονταν. Η δυστυχή γυναίκα βούλιαξε στη θλίψη της, θύμα μπούλινγκ της τότε εποχής.

Την Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα αυτό το ντροπιαστικό έθιμο λογικά θα επαναληφθεί και θα ακολουθήσει γλέντι ως συνήθως.

Η Γιαννούλα παραμένει ΑΔΙΚΑΙΩΤΗ μέχρι σήμερα. Ανήκει στο εικονοστάσι των δικών μου Αγίων και το κείμενό μου -απόσπασμα από την παράσταση βίοι Αγίων- το αφιερώνω στη βασανισμένη της ψυχή.


ΥΓ1. Συμπαθάτε με συντοπίτες καρναβαλιστές. Πίσω από τη γιορτή και το έθιμο(?) κρύβεται μια ιστορία θλιβερή.
ΥΓ2. Οι ευαίσθητες/οι φίλες/οι  βοηθήστε να ακουστεί κι αυτή η άποψη.

                                                                                                            Γιώργος Δίπλας

     ΣΗΜ: Η Γιαννούλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Επρόκειτο για μια φτωχή γυναίκα της Άνω πόλης που έζησε στην περίοδο πριν τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και κύρια δραστηριότητά της ήταν η πώληση κουλουριών, που της εξασφάλιζε τα προς το ζην. Ορισμένοι Πατρινοί εκμεταλλευόμενοι την αφέλειά της και το ευφάνταστο του χαρακτήρα της, της έταζαν πως θα την παντρέψουν με τον πρόεδρο της Αμερικής Ουίλσον. Η σχετική φάρσα περιλάμβανε άφιξη του Ουίλσον με πλοίο στο λιμάνι και άνοδό του στην Άνω πόλη, όπου θα τελούνταν και ο γάμος με τη Γιαννούλα. Η εύπιστη κουλουρού υποδεχόταν τον υποτιθέμενο Ουίλσον, "Ιούλσο" όπως τον πρόφερε η ίδια, τον οποίο φρόντιζαν πάντα να τον ντύνουν με φράκο και ημίψηλο, αλλά ώσπου να αντιληφθεί την ειρωνεία της στιγμής, το πλήθος των συγκεντρωμένων για το γάμο είχε διασκεδάσει με την ψυχή του.

     Κάθε Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα η διασκέδαση χτυπάει στην Άνω πόλη όπου φέτος, όπως και τις προηγούμενες χρονιές, πραγματοποιήθηκε και το έθιμο του γάμου της Γιαννούλας…

8 Φεβρουαρίου 2017

Η βροχή της καρδιάς.


     Πόσο στεγνές και άδειες είναι, αλήθεια, οι καρδιές όταν αρχίζουν και τρέχουν τα δάκρυα? Ή, πόσο γεμάτες καμιά φορά, πόσο πλημμυρισμένες από ευτυχία? Πόσα πολλά μπορούν να σημαίνουν αυτές οι μικρές σταγονίτσες-επαναστάτριες, που ξαφνικά αποφασίζουν να τρέξουν και ανάλογα με τη φόρα τους σε κάνουν να μαντέψεις την αιτία?

     Υπάρχει, άραγε, άνθρωπος που να μην έχει κλάψει ποτέ στην ζωή του? Και από την άλλη, για πόσους διαφορετικούς λόγους μπορεί να κλάψει κανείς, από μουσκεμένα παράπονα και χαρές?  Πόσα γκρεμίσματα ή πόσα χτισίματα, ή, πόσα χτισίματα και πόσα γκρεμίσματα μαζί μπορεί να σημαίνει ένα δάκρυ? Πόσες αιτίες μπορεί να είναι μαζεμένες πίσω από τον αμφιβληστροειδή κι αρχίζει "η ιστορία της βροχής" του καθενός? Και σε τελική ανάλυση, πόσοι διαφορετικοί τύποι δακρύων υπάρχουν? Γιατί, άλλα είναι τα δάκρυα που βιάζονται να πάρουν τον κατήφορο για να ξαλαφρώσει η καρδιά κι άλλα είναι εκείνα που... δειλιάζουν, κυλούν αργά και θυμίζουν παιδί που παραφυλάει να το σκάσει από το σπίτι του, την ώρα που οι μεγάλοι κοιμούνται στο άλλο δωμάτιο.


     Άλλα είναι τα δάκρυα που, ενώ είναι έτοιμα σε ξεγελάνε, απλώς υγραίνουν τα μάτια και ξαναπαίρνουν το δρόμο του γυρισμού. Και άλλα -αχ! αυτά είναι τα χειρότερα δάκρυα!- είναι εκείνα που ο άλλος δεν μπορεί μήτε να δει, μήτε να τα νοιώσει. Είναι τα δάκρυα που μαζεύονται μέσα σου σ΄ένα συμπαγές κομμάτι πόνου, αδιαπέραστο, που δεν μοιάζει με πάγο για να σπάσει και να διαλυθεί κι όμως κλείνουν τόση παγωνιά! Είναι τα στέρεα δάκρυα που "κυλούν" μια ζωή στα μάτια της καρδιάς, που αρνούνται να αποδεχθούν τον πόνο. Ή, μάλλον, που αρνείται αυτός να ομολογήσει δημόσια και ιδιωτικά την παρουσία του. Και επιμένει να κρύβεται καταζητούμενος σε μία μουσκεμένη-αμούσκευτη πόλη...

     Εσείς θα μου πείτε μια ιστορία? Με αφορμή τη φωτογραφία της Ελένης μια πρόκληση, μια πρόσκληση και πολλές ξεχωριστές συμμετοχές. Προλαβαίνεις, αν θέλεις κι εσύ, να λάβεις μέρος.

30 Ιανουαρίου 2017

Το κόκκινο νυφικό (Συλλογικό διήγημα).


    11 φίλοι bloggers με αρχηγό τη Μαριλένα μας, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα νέο συλλογικό δρώμενο. "Το κόκκινο νυφικό" είναι μια ιστορία μυστηρίου. Το πως θα εξελιχθεί? Μόνο ο επόμενος blogger που θ' αναλάβει τη σκυτάλη, γνωρίζει.

     Συμμετέχουν με σειρά εμφάνισης:

 1. Μαριλένα από: https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από: http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από: https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από: http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από: http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από: http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από: http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από: http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από: http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
10. Άννα από: http://kloanna.blogspot.gr/
11. Κλαυδία από: http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
12. Χριστίνα από:  http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

     Το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας μας, θα το βρεις εδώ, φίλε αναγνώστη, γραμμένο από την αγαπημένη Μαριλένα. Το δεύτερο κεφάλαιο ανέλαβε να φέρει εις πέρας η μαγική πένα της Αριστέας. Όσο για μένα, ζητώ την επιείκειά σου καθώς δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένη σε τέτοιου είδους εγχειρήματα! Σειρά, τώρα, έχει το ένα και μοναδικό Πετράδι μας!
     Πέτρα μου, καλή συνέχεια!


     "Μην ταράζεσαι και μη βιάζεσαι, καλή μου! Έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας. Αυτή τη φορά ήρθα για να μείνω, ξέρεις!"
Έβραζε από θυμό, μα συγκρατήθηκε. Ένα παγωμένο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της. "Παλιοθήλυκο! Μικρή οχιά! Θα πάρεις κι εσύ σύντομα το μάθημά σου!"
     Η Άλις το ένοιωσε και ρίγησε! Η συνέχεια προβλεπόταν επικίνδυνα ενδιαφέρουσα. Όμως, ήταν αποφασισμένη να είναι η μόνη νικήτρια, με οποιοδήποτε κόστος!
Στην κορυφή της σκάλας έκανε την εμφάνισή του Εκείνος. Με το ίδιο αυστηρό ύφος. Με τα γνώριμα σκληρά χαρακτηριστικά, την ίδια γνώριμη αδιαλλαξία. Πάλι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι! "Ψυχραιμία, Άλις! Μπορείς!".
"Καλώς όρισες, Άλις! Ελπίζω να είχες ευχάριστο ταξίδι. Βλέπω έγινες σωστή δεσποινίδα! Ελπίζω, βέβαια, να συμπεριφέρεσαι και... ανάλογα!"
"Έμαθα να συμπεριφέρομαι όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις, κύριε! Καλώς σας βρήκα!".

     Το δωμάτιό της είχε παραμείνει το ίδιο. Τα έπιπλα, τα υφάσματα, η μυρωδιά εκείνης, ακόμα και ο ήχος από το γέλιο της την ώρα που ερχόταν να την αγκαλιάσει κάθε βράδυ και να τη βάλει για ύπνο. Με πόση αγάπη και λαχτάρα την έκλεινε στην αγκαλιά της! Είχαν φροντίσει να εξαφανίσουν, μόνο, από κάθε γωνιά του σπιτιού όλες τις φωτογραφίες της! Όμως η αγαπημένη της γκουβερνάντα μις Σάλι, φρόντισε να της δώσει μία κρυφά, λίγο πριν φύγει. Η γιαγιά της συνήθιζε να λέει πως είναι πολύ καλύτερο και πολυτιμότερο το ν΄αγαπάς από το ν΄αγαπιέσαι. Το σκεφτόταν συχνά αυτό σε σχέση με τον πατέρα της. Πάντα ένοιωθε ότι ποτέ δεν καταλάβαινε τι σημαίνει το ν΄αγαπάς! Σίγουρα αγάπη σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Μερικές φορές η αγάπη είναι εκείνη που σε γεμίζει περισσότερο σ΄αυτόν τον κόσμο και μερικές φορές δεν είναι. Μερικές φορές είναι καλή και ευεργετική και άλλες καταστροφική! Άλλοτε, πάλι, είναι δυνατή για να ζει και μετά το θάνατο. Αχ μανούλα! Πόσο αξιολύπητο ήταν το ότι γι΄αυτήν ήταν ένα δωμάτιο με αβάσταχτες αναμνήσεις! Γύρισε στο πλάι και έκλεισε τα βλέφαρά της. Μερικές ώρες ύπνου μετά από ένα τόσο κουραστικό ταξίδι θα τις έκανε καλό. Αύριο, πάλι, είχε τόσα να σκεφτεί.....


     Από μακρυά άκουσε να φτάνουν αμυδρά ήχοι μουσικοί, σχεδόν ξέφρενοι, που της προκαλούσαν μια παράξενη έξαψη κι έδωσαν χρώμα στα όνειρά της. Διάφορα οράματα την ταλαιπωρούσαν. Φωνές και πρόσωπα συγκεχυμένα. Ξύπνησε ξαφνικά μ΄ένα συναίσθημα ανησυχίας. Για αρκετή ώρα δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν ήταν ξύπνια ή κοιμόταν, γιατί ο ήχος από κάποια αδιόρατη φλογέρα αντηχούσε ακόμα διαπεραστικά στ΄αφτιά της. Όταν, όμως, είδε στο πάτωμα τις φεγγαροαχτίδες στο χρώμα του πάγου και το περίγραμμα των γοτθικών παραθύρων, κατάλαβε ότι θα έπρεπε να είναι ξύπνια στην έπαυλη του Κόλντμπερι.  Άκουσε ένα μακρινό ρολόι να χτυπά δύο και ήταν πλέον σίγουρη ότι ήταν ξύπνια. Μια περίεργη, αλλόκοτη μελωδία ακουγόταν ανεπαίσθητα από κάπου.

     Σηκώθηκε νευρικά και άρχισε να βηματίζει στο πάτωμα. Εντελώς μηχανικά πλησίασε το βορινό παράθυρο και κοίταξε έξω στη φεγγαρόλουστη νύχτα, στον κήπο, στη σκοτεινή ήσυχη λίμνη. Στο μεγαλύτερο μήκος της υπήρχαν δέντρα, έτσι ώστε η λίμνη ήταν σκιερή και σκοτεινή ακόμα και στο φως της μέρας. Τα νούφαρα που φύτρωναν μέσα της και τα πράσινα φύλλα με τα κόκκινα λουλούδια τους έκαναν το νερό να φαίνεται πιο μαύρο και δημιουργούσαν την εντύπωση πως ήταν απύθμενη, όταν κοιτούσες το νερό. 

     Ένας μικρός κυματισμός στο νερό φάνηκε στο φως του φεγγαριού, αχνός που δεν υπήρχε προηγουμένως εκεί. Ένοιωσε ανατριχίλα στη θέα του, αλλά χάθηκε πάλι με την ίδια ταχύτητα που είχε εμφανιστεί. Πίστεψε πως τα μάτια της την είχαν γελάσει. Ένας παγωμένος άνεμος την τύλιξε, μια αγωνιώδη συναισθηματική ένταση, μια τρομερή ερημιά ψυχής! Ήταν, ακριβώς, λες κι όλες οι λύπες και οι πόνοι μιας ολόκληρης ζωής είχαν ζωντανέψει πάλι! Μια ανείπωτη μοναξιά, μια βασανιστική επιθυμία επαφής, μια απίστευτη οδυνηρή λαχτάρα, τη συγκλόνισε και την κομμάτιασε. 

     Τραβήχτηκε μακρυά, ριγώντας, με κομμένη την ανάσα. Δάκρυα ξεπρόβαλαν στα μάτια της και τα έκλεισε για να τα φυλακίσει. Και καθώς τα άνοιγε πάλι, μέσα από το θολό της βλέμμα, ένα αδύνατο πρόσωπο... μια ψιλόλιγνη φιγούρα στα λευκά, ένα γνώριμο πρόσωπο γυναίκας με σκοτάδι στη θέση των ματιών και καστανά, ξέπλεκα μαλλιά που έπεφταν υγρά στο πλάι του κεφαλιού, ήταν αυτό που αντίκρισε μπροστά της. "Λατρεμένη μου, μονάκριβή μου Άλις! Γύρισες!"


27 Δεκεμβρίου 2016

My Secret Santa is not... secret anymore!


     Τι πιο όμορφο από μια διαδικτυακή γειτονιά γεμάτη χρώματα, χαμόγελα, χαρούμενες αναρτήσεις, δώρα, εξαιτίας ενός παιχνιδιάρικου ξωτικού, που για ακόμη μια χρονιά είχε την ιδέα να μας βάλει σε εορταστικούς ρυθμούς από νωρίς?


     Ο μυστικός μου Αη βασίλης είναι, πλέον, εδώ και δεν είναι πια καθόλου μυστικός! Μαζί του έφερε δώρα μοναδικά, γεμάτα αγάπη, καλοδουλεμένα, ξεχωριστά... δια χειρός Νάσιας!

     Τι κι ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα ταχυδρομείο για να παραλάβω, αλλά δεν άντεχα την πολύωρη αναμονή? Τι κι αν, τελικά, δεν κατάφερα να αποφύγω το δίωρο στήσιμο στην ουρά, τους τσακωμούς, τη γκρίνια, τα νεύρα των εν αναμονή άλλων και στην ίδια μοίρα με μένα παρευρισκομένων?


     Μια υπέροχη πλεκτή τσαντούλα-πουγκί, ένα πρωτότυπο χειροποίητο ημερολόγιο και μια καρτούλα με ζεστές ευχές ήταν αρκετά για να ξεχάσω όλα τ΄άλλα! Νάσια μου, σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ από καρδιάς για όλα! Τόσο για τον χρόνο που αφιέρωσες, όσο και τον κόπο αλλά και τη χαρά που έδωσες. Σου εύχομαι μια μαγική και άκρως δημιουργική νέα χρονιά, γεμάτη αγάπη και αμέτρητες ευτυχισμένες στιγμές για σένα και την οικογένειά σου!

     Όσο για σένα γλυκό μας ξωτικό, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από μένα, που μας κάνεις κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να νοιώθουμε πάλι σαν παιδιά. Όμως και το δικό μου ταίρι έχει ήδη παραλάβει και είμαι πολύ χαρούμενη με τη χαρά του!!!

     Χρόνια πολλά, χρόνια καλά, χρόνια ευτυχισμένα για όλους σας!